Onverwachte vakantie in Zwitserland

De laatste tijd weer wat meer met Juul via Skype gepraat. Het is mijn goede en beste vriendin die in Lausanne woont. Langzaam maar zeker werd steeds duidelijker dat het niet zo lekker loopt in het leven van Juul. Ze heeft steeds meer last van een heup, dit beperkt haar erg. Ze kan nog maar hele kleine stukjes lopen, zo max. 1km. Nu loopt het ook op het werk niet goed. Ze hangt tegen een tweede burn-out aan, of misschien zit ze daar al wel in.

Ja, en dan lijkt alles stroef en moeilijk te lopen. Veel meer dan dat ik hier allemaal zal gaan vertellen.

Juul in ik zijn echt goede vriendinnen. Dat wil niet zeggen dat we iedere dag bij elkaar op de koffie moeten, maar als we elkaar zien of spreken is er gelijk die vertrouwdheid, verbondenheid. Daar komt bij dat we meestal net bij elkaar zijn op cruciale momenten. Zo was zij heel toevallig net in Nederland toen ik afscheid nam van mijn klas, en haar bezoek viel daarmee samen. Ze heeft toen de hele happening prachtig in beeld gebracht. (en dat is zo'n dierbare herinnering)

In de tijd dat we alle twee in Zwitserland woonden hebben we veel tijd bij elkaar doorgebracht. We hadden bij elkaar het gevoel op vakantie te zijn. Het blijkt ook dat we dit jaar ons 30-jarig vriendschapsjubileum kunnen vieren. 

Ja, als ik dan hoor, dat het niet goed gaat met haar, dan wil ik er eigenlijk gewoon even voor haar zijn. In levende lijve een echte knuffel geven is toch heel anders dan doei roepen over de Skype. Alhoewel ik wel moet zeggen dat het heerlijk bijbuurten is via dit programma. Juul en ik nemen er dan ook vaak even een kopje koffie bij. 

Wil vertelde mij dat hij het best gezellig zou vinden weer eens met mij naar de camping aan Lac Leman te gaan. Dat ligt aan de Franse kant, tegenover Lausanne. Dan zou ik ook bij Juul langs kunnen. Het zaadje voor een plan was gezaaid. Op de kalender zag ik dat ik dat tussen 27 juli en 2 augustus maar 1 dienst stond. Die heeft Brigitte van mij overgenomen. Wil haakte af omdat het te dicht op de Bordunale zou zijn. Maar nu had ik toch wel zin om dit plan door te zetten, dus gevraagd of Yvette mee zou willen reizen, maar die ging naar Falco, tja, als je de liefde van je leven al zo’n 3 maanden niet meer gezien hebt, dan kan daar geen vakantieaanbod tegenop.
Maar...... Evi gaat wel mee! Ze was er over aan het denken een broodbak workshop in Engeland te volgen, maar het bleek dat die vol was toen ze hem wilde boeken…..twee uur kwam mijn voorstel mee naar Zwitserland te gaan.

Twee keer bellen over wie wat mee neemt, en welke route genomen wordt. Ik verheug me erop met Evi op vakantie te gaan.

Zaterdag 27 juli

En hup, waren we onderweg. Wel na opstartproblemen in de ochtend waardoor ik een half uur te laat in Reijmerstok was. 

 De rit ging over de B-wegen. De hele weg ging over heuveltjes. Via België,  Luxemburg naar Colmar in Franrijk. Daar was onze eerste stop en hebben we het stadje bekeken. Een schattig stadje met mooie vakwerkhuizen uit de middeleeuwen en renaissance.  

Toen ik CH in de verpleging werkte, gingen mijn collega's vaker naar dit stadje om een leuk dagje uit te hebben en van alles in het goedkopere Frankrijk op de kop te tikken.

 De grens passeren van CH is nog steeds heel special voor me, zoveel herinneringen…. Ik word er altijd weer wat stilletjes van.

Even later waren we op de camping in Reinach. De reservering bleek toch te zijn doorgekomen.

Tijdens het tentopzetten bleken de haringen van Evi’s tent niet in de auto te zijn beland. Hierdoor kregen we een gratis excursie door Reinach/Basel. Zo konden we al enkele keren een glimp opvangen van het GOETHEANUM in het dorpje dat even verderop op de heuvelflank ligt. 3 winkels, kris kras verstrooid over Reinach, bezoeken om de benodigde “stekers en lijnen” te bemachtigen. Het viel me wel op hoe vriendelijk we overal geholpen werden. Het winkelen in Migros en door het dorpje rijden veroorzaakte een golf aan vergeten gewoontes. Heerlijk om er weer eens te zijn, dit mooie opgeruimde en geregelde land. Ja, Zwitserland is voor mij echt mijn tweede vaderland.

De katoenen tent was snel opgezet. Ruim, koel en ademend. Opfrissen en op naar de voorstelling in het Goetheanum in Dornach.

 Elmar Lampson „Altes im Neuen – Neues im Alten“
Musik zu den Mysteriendramen. Vortrag und Aufführung ausgewählter Szenen aus den Mysteriendramen mit Musik, Eurythmie und Sprache
Vor der grossen Bühnensanierung, die im Herbst beginnt, werden vom 22. - 28. Juli die vier Mysteriendramen von Rudolf Steiner noch einmal zur Aufführung gebracht. Am 23. Juli wird „Die Pforte der Einweihung“ gegeben, am 24. „Die Prüfung der Seele“, am 26. „Der Hüter der Schwelle“ und am 28. „Der Seelen Erwachen“ insgesamt 35 Stunden Musik.

„Altes im Neuen – Neues im Alten“(27.Juli).
Der Abend rund um die Musik der Mysteriendramen von Elmar Lampson macht es möglich, die Musik, die sonst im Verlauf der Dramen stückweise zu hören ist, im musikalischen Zusammenhang zu erleben. Zusätzlich wird sie auch in ausgewählten Szenen im Zusammenklang mit Eurythmie und Sprache gezeigt, denn, wie der Komponist in einem Interview deutlich macht: „In den Bühnenaufführungen entsteht zwischen den verschiedenen Künsten etwas Neues.“

Voor degenen die er graag meer over willen weten, hier een link; Mysterie Drama's van Steiner en Het Goetheanum

We waren nog net op tijd, om voor de voorstelling  het winkeltje te bezoeken. Ik had namelijk het plan bedacht voor Yvette de mooie euritmie-poster te kopen voor haar verjaardag. Dezelfde poster die bij Maartje in de praktijk hangt; In regenboogkleuren de lettergebaren van euritmie met daaromheen de sterrentekens.

Natuurlijk kon ik de verleiding niet weerstaan en heb hem ook voor mijzelf meegenomen. Ik houd van euritmie, de vormgeving en de kleuren.

De voorstelling was enorm boeiend. Even dacht ik dat Dhr Elmar alleen ging vertellen pover zijn vernieuwingen in de muziek van de Mysterie drama’s, en ze zou laten horen,  maar toen kwam er toch spraak en euritmie bij. Schitterende kostuums en de muzikanten speelden ongelooflijk goed en zuiver. Ik was erg onder de indruk.

Op de terugweg naar de camping hadden we vlak bij een leuk restaurantje ontdekt. “Das Heksenstübli” Het was schattig aangekleed met allemaal heksenpoppen en zo. Erg leuk. We vroegen of we er iets konden drinken maar het zou binnen een half uurtje gaan sluiten en daarom serveerden ze niets meer.

We zijn er toch even rustig aan een tafeltje gaan zitten. Om te aarden en om te luisteren naar een soort van Jodelkoren bijeenkomst.

Zondag 28 juli

Vertrek na een  vlug ontbijtje hebben we de tent weer netjes opgerold, onze spullen ingepakt en vertrokken richting Lausanne; Op naar Juul. Natuurlijk wel binnendoor, een mooie weg door de Jura genomen, genietend van het wat ruigere heuvellandschap. Ik realiseerde me dat ik mijn strohoed niet meer gezien had…..

In Murten hebben zijn we gestopt om met een wandeling door het stadje de benen te strekken en daar een lekkere salade te verorberen. We namen een “bijlage-salade” de “mista” en die was precies goed.

Murten is een heel schattig stadje, of liever gezegd, een dorpje met een grote stevige muur eromheen. Het ligt aan een meertje en vaak heb je er al een mooi zicht op de bergen. Er komen veel toeristen, maar er zijn nauwelijks souvenirs winkeltjes. Aan het water staat ook nog een mooi landhuis-kasteeltje. In het meer kan gezwommen worden, al moet je wel oppassen met het wier dat er groeit. Je moet even weten hoe daar overheen moet zwemmen zonder erin verstrikt te raken.

 

Ik heb er in de jaren ’90 wel vaker met de Coassistent Rolf gezwommen. Dat was ook wel speciaal ja.

Het valt me weer op hoe schoon het is. Geen prullen op de grond, alles netjes ingedeeld en geregeld. Toen ik in 2000 terug kwam naar NL moest ik er erg aan wennen dat er een heleboel helemaal niet geregeld was. Het scheiden van afval bijvoorbeeld….gelukkig is dat nu ook in NL mogelijk. 

Daarna zijn we over de wat snellere weg naar Lausanne doorgereden. Ondertussen begonnen er wat wolken aan de hemel te verschijnen. Steeds dreigender. Het was wel jammer, want mede daardoor konden we de Alpenketen maar niet zien.

In Lausanne aangekomen hebben we op de camping zo snel mogelijk onze tent weer opgezet. En het begon al te spatten. Eigenlijk niet zo erg, want het bracht ook verkoeling.

Toen het klaar was, hadden we al per sms een uitnodiging van Juul om bij haar te komen schuilen. Dus op naar Juul!

Heerlijk om haar weer te zien en een dikke stevige knuffel te kunnen geven. Even wat bijpraten en gezellig met elkaar een lekker hapje eten. Mustafa had pasta gemaakt met sla uit eigen tuin. Evi leek ook wel op haar gemak.

Het was al bijna 23.00u toen we terug kwamen bij de tent. Het heeft de hele nacht gekletterd op de tent en de bliksemflitsen verlichtten regelmatig de tent. Binnen hielden we het gelukkig wel droog. Evi had bedacht dat ik toch echt niet in de auto op mijn logeerbedje hoefde te gaan slapen. Mijn snurken was niet heftig genoeg om me de tent uit te verbannen. Het was wel een stuk gezelliger zo.

Mijn hoed bleek niet in de auto te zitten. Dat vind ik wel echt heel erg. Ik had hem in ’96 in Yvoir gekocht, toen ik daar met Wil en de jongens was. Het was een hoed die me goed stond en waar de wind lekker doorheen kon waaien. De grote rand beschermde oren en schouders….. Ik heb nog gebeld naar de camping, of er een hoed was gevonden, maar dat was volgens hun niet het geval. Dikke pech dan dus….. Hopelijk vind ik er weer zo eentje.

Maandag 29 juli

Zachtjes tikt de regen tegen ‘t tentzeil aan….

Het heeft een groot deel van de dag geregend en het was stevig bewolkt. Voor Evi bleven de bergen nog steeds verborgen.

We hebben de dag gebruikt om het oude Lausanne te bekijken, met de cathedraal en de houten trap en wat te winkelen. Het was heel gezellig. Evi heeft er een leuke hoed gekocht.  Zelf vond ik een prachtig geïllustreerd adressen boekje.

Rond een uur of 18.00 zijn we naar Juul gegaan. Die was weer blij dat we kwamen. 

’s Avonds lekker gebabbeld op het balkon over allerhande levensitems. Goede gesprekken die nooit over de Skype plaats gevonden zouden hebben.

Dinsdag 30 juli

De dag ontwaakt in stralende zonneschijn. Warm zou het worden. Een fijne dag voor een bergwandeling. De vorige avond met hulp van Juul een mooie uitgezocht. We zijn naar Champex Lac gereden. De laatste 7km waren pittig voor mijn autootje. De ene haarspeldbocht na de andere reeg zich aaneen tot een circuit van behendigheidsoefeningen. De koppeling werkte wat traag en daardoor heeft hij moeite in de bergen. Ook het omhoog rijden is niets voor mijn Doblo uit 2000. Uiteindelijk zijn we prima bovengekomen hoor. 

Daar was al gelijk een  mooi panorama te zien met een bergmeertje en ruige bergtoppen. We liepen eerst rond het meertje en aten onze lunch aan de rand van het water. 

De wandeling ging van Grand Paradis naar fenêtre d’Arpette. Het ging behoorlijk omhoog door een gemengd bos, langs een snel stromende beek, die af en toe veranderde in een waterval. Bovenaan was een restaurantje waar we de typisch Zwitserse Rösti gegeten hebben. Behalve dat de aardappelsnippers wat steviger gebakken hadden mogen worden, was het erg lekker.

Over de straat zijn we terug naar het dorp gelopen. Een fijne wandeling met mooie vergezichten en bergplaatjes.

Natuurlijk gingen we vanuit de bergen naar Juul om weer van haar gezelschap te genieten en we werden er weer voortreffelijk verzorgd met een heerlijke salade. We hadden bij de Mirgos wel een honing meloen gekocht met rauwe ham. Dat ging er aan tafel in als koek. Vooral Martijn was er dol op.

Na het eten zijn we met Juul naar de moestuin gelopen. Die ligt een paar straten verderop. Daar was ook Ulrike die tijdens Juul’s vakantie de tuin zal bewateren.

Er staan fantastische groenten en sla. Wat een mooie moestuin, en alle groenten staat er mooi bij. Alsof er nooit een slak komt. Een overdaad aan groeikracht!

Na uitleg en foto’s nemen, zijn met ons viertjes naar de haven gelopen waar we in het restaurant een drankje bestelden. We hebben ontzettend gelachen en plezier gehad. O.a. over op maat gemaakte jurkjes gepraat en andere vrouwen priet-praat. Van de ondergaande zon nog wat foto’s gemaakt, omdat het kan en gewoon niets kost. 

Het was wel duidelijk te zien dat Juul pijn had tijdens het lopen. Ze vertelde dat ze brufen neemt en hoeveel. Dat ze naar een andere orthopeed gaat, omdat de huidige eigenlijk alleen privépatiënten doet, maar dat een nieuwe heup wel de uiteindelijke oplossing zal zijn.

We hadden het over werk en hoe dat zich tot de levenskwaliteit verhoud. Ondertussen kwam de stoomboot van Frankrijk aan.

Wat een dag, het voelt als een cadeautje. Fijne mensen, fijne omgeving en beweging.

Vakantie gevoel breidt zich uit.

Woensdag 31 juli

Ook vandaag staat er weer een wandeling op de agenda. En wel van Champery, naar Grand  Paradis stijgend lopen naar Barme. Het was heet, het was stijl en het was zwaar…..echt afzien voor mij. Evi vond het ook wel lastig. Veel water drinken, liters. Om de paar minuten staan om op adem te komen…… Maar, ik kwam er en ik was trots. De weg naar boven was wel mooi, prachtige berggezichten. Omdat ik toch zo vaak stilstond, heb ik steeds foto’s gemaakt, hihi…zo waren die adempauzes nog redelijk functioneel.

                                           

Langs de weg stonden weer prachtige bloemen, zoemden de bijen en fladderden de vlinders. Er vlogen ook een soort dubbel vleugelige helikopter insecten. Ik wil nog opzoeken wat dat precies was. Aan het eind van de wandeling werden we beloond met een prachtig panorama op bergtoppen vanaf een fijn terrasje. Heerlijke soep met kaas. In de kaas waren Alpenbloemetjes verwerkt. Het smaakte fantastisch.

Nadat we daar een en ander bijgetankt hadden zijn we nog een stukje doorgelopen. Daar zagen we voor het eerst Alpen rozen, een soort azalea-achtige bloementjes. Jammer genoeg waren ze wel al uitgebloeid.

Toch hebben we voor de weg terug naar Champery de bus terug gepakt. Die reed echter door tot de dorpskern, en moesten we toch nog even een half uurtje naar  de auto lopen. Het was wel leuk om door het dorpje langs de huizen te lopen die al voor 1 augustus versierd werden.

Terug in Lausanne kochten we weer Meloen met Ham en weer naar Juul.

1 augustus

Feest in Zwitserland. Nationale Eidgenossenschaft Grundung.

Een echte zondag, alle winkels dicht. Weer behoorlijk heet. Evi en ik besloten om aan het meer te blijven en naar Chateau Chillon te rijden. Een prachtig kasteeltje dat een ieder sprookjesboek een plaas zou kunnen krijgen. Het ligt in het water, met een brug ga je er op. Een paar jaar geleden ben ik er ook binnen geweest. Het is er mooi ingericht in oude stijl. Aangezien de toegang Sfr 10,= was, zijn we gewoon even naar het meer gelopen en hebben daar nog wat genoten. Toen teruggereden naar Montreux. Evi had gezien dat daar markt was. Een parkeerplaats leek lastig te vinden, dus reden we de parkeergarage in. Die bleek maar Sfr 1,= per uur te kosten. Sfr 1,=!!! En dat in zo’n wereldstad!

De markt was prima en we kwamen ook langs het standbeeld van Fredy Mercurie. Ik weet dat die eerst ergens anders stond in Montreux, maar was blij hem daar te zien, aangezien ik een groot fan ben van Queen. Wat heeft deze man veel betekend voor de pop-muziek.

Ik heb nog gekeken of er een passende hoed was, maar dat blijkt toch nog steeds een lastig ding te zijn om vinden. Wat oenig van me om hem te verliezen. Ik heb de camping gebeld, maar die hadden niets gevonden. Ik zal ook nog een mail sturen naar het Goetheanum, je weet maar nooit…..

We waren op tijd terug op de camping. Evi had het over zwemmen in Lac Leman, maar daar stond mijn hoofd niet naar. Ik was moe en heb heerlijk geslapen in de schaduw op een matrasje.

Evi en ik hadden het al over de terugreis gehad, waar we zouden toppen enzo. Ik had graag nog ergens in het Duitstalig gebied gestopt om te kijken of ik nog een leuk Zwitsers kookboekje zou kunnen vinden. Evi zag dat niet zo zitten. Het zou de aller heetste dag worden van deze zomer….. Zelfs mijn moeder had gebeld omdat ze zich zorgen maakte. Ik stelde voor om na het vuurwerk die avond alvast aan te rijden. Dat zou in de nacht zijn, zonder files en lekker rustig. Evi vond het een goed voorstel. Dus belde we Juul, dat we ietsjes later zouden komen. Tent afbreken, auto inladen. De camping betalen; We hoefden niet  de volgende dag ook nog te betalen, ook al was het al bijna 17.00u. Dat is toch aardig.

’s Avonds was het bij Juul en gezin erg gezellig. Samen met de buren werd er gegrild. Het klikte leuk met iedereen aan tafel. De kinderen amuseerden zich ook bij het speeltuintje naast de woning. Er stonden allerhande lekkere dingen op tafel. Evi had een zalige kruidenboter gemaakt, sla uit de moestuin van Juul en sperzieboontjes salade. De buurvrouw had iets gemaakt van aubergine, tot moes gemaakt en gekruid. Zalig gegeten.

Dit alles werd afgesloten met een geweldig vuurwerk. De gemeente Lausanne verzorgde een show van kleuren aan de hemel van 22.00-22.30u.

Hierna hebben we afscheid genomen van Juul en haar gezinnetje en ook van CH.

We begonnen de terugreis. 4 uur heb ik gereden, zonder me echt moe te voelen. Toen vond Evi het toch tijd worden voor een grotere slaappauze. We besloten het eerst volgende dorp een parkeerplaats te zoeken.

We kwamen in Duitsland bij Hornbach uit. Nu bleek daar heel toevallig een speciale parkeerplaats te zijn voor campers….dat zag ik in een flits aangegeven staan bij een rotonde. Het bleek een fantastisch nieuw aangelegde plek te zijn.

Nu kwam mijn bedje achter in de auto toch nog van pas. Ik heb er heerlijk geslapen. Evi heeft wat verkreukt op de voorbanken geslapen met de stoelkussens.

Tot 7.30u geslapen en verder gereden. Rond 10.30u was Evi in Reijmerstok. Nog even gezamenlijk ontbeten en naar mijn huisje in Maastricht, naar mijn konijntjes, mijn tuintje en mijn koele huisje. De buren en de rest van mijn leventje om weer op te pakken. 

O mensen, wat heb ik een fijne vakantie gehad! Ook fijn om Evi nog beer te leren kennen. Wat is dat toch een fijn mens!
En dat is allemaal eigenlijk alleen maar zo gekomen, doordat ik mijn vriendin een hart onder de riem wilde steken!

Evi en ik hebben samen zo'n 350 foto's gemaakt. Als je ze wilt zien, kom dan gezellig langs, zodat ik ze je kan laten zien. :-) De koffie zal klaar staan. 

Zomer is in het land. Dan maak ik lekkere zomerdrankjes.

Ik hoorde erover van Yvette....Hugo, een drankje. Ze kwam erop doordat ik haar vertelde begin juni 15 ltr vlierbloesemsieroop te hebben gekookt.
Hugo is een aperitiefje. Het komt uit Zuid Duitsland en baant zich snel een weg naar het Noorden. Het is een zalig zomerdrankje.

men neme;
150ml prosecco
2-3 cl vlierbloesemsiroop (= bescheiden scheutje)
4 a 5 verse muntblaadjes of citroenmelisse, liefs uit eigen tuin
schijfje limoen
ijsblokjes
NOG lekkerder wordt Hugo, wanneer je er nog 3-4 verse framboosjes in doet.....

Mijn favoriet van dit jaar dit jaar is echter een heerlijk Nepalees drankje dat erg verfrissend is en er zit geen alcohol in.
In Nepal maakte ik het tegen verkoudheid, keelpijn e.d.
Voel jij je verkouden, verstopt, keelpijn;
Honing-Limoen-Gember-thee laat als sneeuw voor de zon verdwijnen wat je plaagt.  's Winters is het hete drankje een lekker opwarm drankje, maar in de zomer....als je het laat afkoelen..... O, o, o, wat is dat een zalig fris en verkwikkend drankje. Het lest de dorst als geen ander. Binnen 10 minuten is het klaar.

Ingrediënten 

• 1 tlp. vers geraspte gember, schillen hoeft niet
• 1 tlp. vers geperst limoensap
• 1 tlp. honing, Stevia kan in de zomer ook, dat heeft minder calorieën 

Breiding;

1. Doe de geraspte gember in een ruime kop, daarover giet je een kop kokend water, dit laat je 3 minuutjes trekken. 
2. Ondertussen doe je de honing en limoensap in een kop. Schud de gemberthee nu ook in het kopje. 
3. Proef en bepaal wat je graag nog beter zou willen proeven en doe dat erbij. 
4. laat afkoelen en geniet het drinken van dit drankje. 

Meestal maak ik een hele flinke theepot vol, dan heb ik weer wat voorraad limonade.  :-)

Het heeft even geduurd, maar ik begin mijn draai nu wel echt te vinden, op veel gebieden.

Het komt misschien ook door de Vitamine B-50 die ik nu gekregen heb. Dat bleek te laag te zijn.

Een gevoel van vrijheid en onafhankelijkheid komt langzaam op, met meer energie. 

Het uit eigen tuin eten van groente en wat fruit is een dagelijks genot. Hmmm. 

Op de klanken van Wil's trekzak werd nog gedanst. 

Mijn 50ste verjaardag was een heerlijk feest. Gevierd werd er in de de natuurtuinen van het Jekerdal. Er waren heel veel lieve mensen. Eigenlijk was ik heel erg lang jarig....begon met (cadeau)bezoek aan het Gaiapark met Axel en Iris, de euritmie voorstelling met Aurora, het vlaaien bakken bij Evi, en dan de verjaardag zelf. Pff. En dan te bedenken dat ik het eerst helemaal niet wilde vieren.....wat had ik dan veel gemist lieve mensen! 

Heel veel mooie en bijzonder cadeautjes gekregen. zoals een prachtige houten vijverton met een reuze hortensia van Baer, waterplanten van Aurora en Jeroen, een QuanYing van Dorothy, een prachtig boek over tuinieren van Fieke, tuinboekje van Herman Hesse van  Dymphe, boekje "dansen op het ritme van je ziel" van Rene en Maartje, een "glas-in-lood" vlinder van Monique, Rob en Sjors, een delicatessenkratje van de familie Husmann, Prachtige blikken doos met bouillon met een vijzel en stekjes en plantjes van Yvonne,  insectenhotelletjes van Angela, Marieke en Mi-Ja, Grote glazen vaas van de Ivi, Tim, Gaston en Lucienne Huismans, een Chantal cadeautje van Merel met schelp en waskaars, heerlijke koffie met champagne chocolaatjes van Tessa, set zelfgemaakte  waskaarten van Ria en Wim, Vlaaien gebakken door Evi, Thee-doos met thee's van Nell, tegoedbon voor voetzoolreflexmassage van Carola, Zelf gebonden boekje van Hilda, plantjes, douchespullen, 51 kaarten.....te veel om allemaal op te noemen. Wat een cadeaus he? Ik werd er wel wat verlegen onder hoor. 

Ondertussen is het nu wel echt zomer geworden in Maastricht.
De tuin staat er mooi bij. De vijverton wordt prachtig, zelf de mini-lelie maakt het ene na het andere blaadje. Ik ben zo benieuwd of hij ook nog een leliebloem zal laten zien. Kikkervisjes krijgen nu beentjes en staartjes worden kleiner.
Ook staat er nu een regenton in de tuin. (Maar nu regent het natuurlijk voor geen meter) Hij is aangesloten op de grote regenpijp en zo krijgt mijn tuin natuurlijk regenwater, zo gauw de voorraad strekt natuurlijk...

Ik heb een zalige Gooikoorts gehad. Wat waren het fijne festivaldagen. Voor de gelegenheid heb ik de auto omgebouwd tot zwerfwagen. De achterbank eruit en daar een badje op kratjes gemaakt. Echt op reis staat er ook een klein toiletje bij.
Ik wist niet wat me overkwam bij Gooikoorts. Ik kwam aanrijden en hoefde niet met kruiwagen naar de wei te zeulen om alle kampeerspulletjes te brengen. Ik kon gewoon  mijn auto neerzetten en koffie zetten, stoeltje uitklappen en boekje pakken. Zo even gewacht tot de rest van het kampement arriveerde. Axel, Marleen en Susanne.
Op de zaterdagavond tijdens de sessie in het Duvel-Droomschip uit volle borst meegezongen met het bandje van Hans Houkes. Wat heb ik daar van genoten.
Zondag speelde Naragonia quartet. Ze hadden veel mooie nieuwe nummers. Hopelijk wordt het een nieuwe CD.

deze mooie Stelvio is het dan geworden. 

Ook heb ik dit jaar dan toch die mooie trekzak gekocht die ik vorig jaar in Gooik al had gezien. Hier heb ik ook het verjaardagsgeld voor gebruikt dat ik van mijn moeder, tante Miep, Wil en Nicole had gekregen. Heerlijk om weer te kunnen spelen op dit gezellige instrument. Het geeft een mooie balans met de klanken van de harp. De trekzak houdt me meer op de grond....aardende klanken dus.

Vorige week een hele fijne middag gehad met Henriette en Yvette. Zo fijn om lekker bij te kletsen.
Ik staan nog een aantal afspraken in mijn agenda, en nog een paar die ik nog moet maken. Ik zal maar eens gaan bellen....

Vakantie in de Ardenne

Ja dat krijg ik er nu van als ik een jaar lang niets op mijn blog toevoeg…dan vergeet ik dus te schrijven over een van de betere gebeurtenissen! Schaamte…

Ik was namelijk nog maar net terug in NL toen ik uitgenodigd werd door Henriette en Ivo, om samen met hun familie en Yvette mee te komen naar een huisje in de Ardenne.

Het was fantastisch!

En of dat op zich nog niet genoeg was, werd er ook nog van alles georganiseerd. Zo werd er een live weerwolfje gespeeld, en iedere avond het bord spel, een tafeltennis competitie, euritmie oefenen o.l.v. Yvette, plaatjes speurtocht, twee schitterende wandelingen door de Hoge Vennen, een dagje naar Monchau, klimmen in het klauterbos bij de dierentuin, hertjes zoeken in het bos aan de overkant van de straat, heerlijk eten. enz. enz.

Naast al die activiteiten was iedereen zo ontzettend gezellig! Het was heerlijk ontspannend om daar te zijn. Zeker in hun gezelschap.

Ik kijk er met enorm veel plezier naar terug en ben er heel dankbaar voor. Na alles wat er geweest was, was dit een warm bad met fijne gesprekken en veel vriendschappelijke  warmte. 

Betere tijden.

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik iets op mijn Blog heb geschreven.

Terug komen en weer mijn draai vinden hier in NL en Maastricht ging niet van een leien dakje!

Het dal was diep, maar nu lijkt het er heel sterk op dat er betere tijden zijn aangebroken.

De eerste weken en maanden in NL ging er nog van alles mis, oftewel, eigenlijk ging er gewoon niet veel goed….. Het aanmelden in Maastricht op de gemeente bijvoorbeeld. Bonnetje trekken, 3 uur wachten, om dan te horen dat je digitaal een afspraak moet maken, en dat de vroegste termijn over drie weken is.....dan is het wachten tot de bevestiging van inschrijving thuis aankomt, en met dat bewijs moest er een nieuwe afspraak gemaakt worden voor het aanvragen van een nieuw rijbewijs, waar ik na de aanvraag, wederom 2 weken zou moeten wachten tot ik die af zou kunnen halen. Al met al moest ik het tot eind juni zonder rijbewijs stellen. En dat terwijl ik al die tijd dat ik in Nepal verbleef, iedere maand netjes mijn gemeente belastingen doorbetaald had! Dat maakte dus geen enkel verschil....“U wordt gewoon behandeld, net als alle andere buitenlanders!” Aldus mw. de ambtenaar….

Binnen twee weken was ik aan het werk in Villa Keizerskroon. Mijn huisraad stond nog in opgeslagen in Eijsden. Camperen in eigen huis zou ik het noemen….

Het terugkeren in mijn oude beroep van verpleging en verzorging viel ook niet mee. Het was eigenlijk geen eigen vrije keuze, maar een noodzakelijkheid om niet met hypotheek e.d. in de problemen te komen. Maar met de groep psychogeriatrische patiënten blijk ik toch eigenlijk niet zoveel te hebben…..

Nu kwam ook eigenlijk pas het grote echte afscheid van de Vrijeschool. Doordat ik in Maastricht mijn huis aan de straatstenen nog niet kwijt raak, kon ik ook niet in het Westen naar een baan voor de klas zoeken. De zorg was dus geen vrije keus. Iedereen vertelde me dat het zo knap was en geweldig dat ik zo snel een baan had, ja zeker, maar het voelde in het begin echt als voor straf in de hoek staan…. iedere keer opnieuw als ik naar mijn werk moest. Mijn verstand was blij, maar mijn gevoel…… Ik mis(te) het lesgeven iedere dag…..

Laminaat leggen ging eigenlijk heel goed samen met Yvette, Aurora en Jeroen, was dat klusje nog redelijk snel voor elkaar. Maar toen de meubels erop kwamen, ging het bobbelen. Nadat ik de randen had bewerkt door meer ruimte te maken tussen vloer en muur, lag het beter.

De auto die ik kocht op advies en met hulp van Wil, bleek alles behalve in orde te zijn. De remmen liepen aan. Het bleek meer te zijn dan "en beetje roest dat je er zo vanaf kunt kloppen" Toen er voor €250,= nieuwe remblokjes en remschijven op zaten, begon de auto af te slaan, zomaar en steeds opnieuw. Na enkele weken was het zo erg dat tijdens een ritje van 6km de auto wel 25 afsloeg....ja dat was ook wel gevaarlijk....

Het bleek de brandstof pomp te zijn. Reparatie kostte € 300,= meer dan ik voor die hele auto betaald heb toen ik hem kocht. Al met al kostte die auto dus 2,5 keer zoveel dan ik er voor uit had willen geven.

Het kostte me ook moeite om met vrienden en kennissen in contact te blijven. Mijn goede vriendin en maatje Yvette, waarmee alle bals bezocht werden, woont nu ver weg in Den Haag. Ook het regelmatig samen koken e.d. is daarmee komen te vervallen. Het veranderde veel.

Alleen naar een bal rijden is geen probleem, maar alleen terug rijden wel. Dan zijn er geen mandarijntjes die geschild en gedeeld worden en samen met het zingen van canons wakker houden. Dus ook de contacten met de folky’s veranderd hierdoor…. i.p.v. 1 a 2 x per week dansen is het nu ongeveer 1x per maand.

Ik mis Yvette wel, behoorlijk. Niet alleen vanwege het samen op stap zijn, maar gewoon als mens en maatje.

Bellen naar vrienden leek lastig en werd alsmaar uitgesteld. Gelukkig is ook daar weer wat actie in gekomen.

Er is nu een fijne vriendschap met Aurora en ook met Yvonne heb ik een paar leuke dingen ondernomen. Daarnaast heb ik aan VKK contact met Tiny en Fieke over gehouden. Heel gezellig ook.

De harp en spullen die in Nepal in Dhangadhi achter moesten blijven omdat ze niet mee vervoerd konden worden tijdens de evacuatie, leken voor altijd daar te moeten blijven….al mijn pogingen om het hier naar toe te krijgen liepen op niets uit. Linda Ris was degene die met haar goede netwerk en connecties een vervoersbedrijfje in Kathmandu vond. En toen was ineens na vier maanden geregeld! 14 dagen nadat ik Linda had gemaild met de hulpvraag stonden een grote doos en een kist voor de deur. Mijn harp en alle NL-talige boeken, bladmuziek en wat kleinspul was weer hier. Ik was heel tevreden over alles wat nog in de doos aanwezig was….

VSO had nog wel een domper voor me in petto. Had ik me er zo op verheugd naar de Returned volunteer meeting te kunnen gaan, mocht ik er niet naar toe, omdat ik vervroegd terug gekomen was…. Daar was ik echt woest over. En dan heb ik het niet eens over de afrekening van de home allowance….

Ja en dan waren daar nog twee “familie leden” die een heel aantal van mijn meubeltjes in een huis van hun gezet hadden en verhuurd hadden, gemeubileerd dus. Die meubels kon ik dus zomaar niet terug krijgen…..mijn bed, wasmachine, 2 geluidsinstallaties, logeerbed, nachtkastje en klein kastje. Daar had ik niet op gerekend…..ook na de afgesproken tijd kreeg ik mijn spullen nog niet terug….het werd nog steeds verhuurd.

Ik heb de eerste twee maanden op een geleend matras op de grond geslapen. De was deed ik bij bekenden. Muziek luister ik nu nog via een ipod-docking-station.

Waarschijnlijk hebben ze er geen momentbij stilgestaan wat het voor mij betekende het zonder deze spullen te moeten stellen.  Ze stuurden een lijstje waarop soortgelijke items stonden die voor weinig geld op Marktplaats te krijgen waren……Alsof ik van plan zou zijn mijn spullen te vervangen door 2^e hands Marktplaats spullen!

Maar uiteindelijk komt alles toch goed hoor: Beging juni mag ik in Amersfoort mijn spullen gaan ophalen. Daarvoor zoek ik nog een of twee sterke mensen die mij daarbij willen helpen. 

Een beginnende of oud voortgezette relatie bleek toch niet zo vlekkeloos te verlopen. Oude systemen bleken toch goed verankerd te zijn. Wederzijdse frustratie over onuitgesproken verwachtingen staken de kop snel op. Dus daar heb ik maar afscheid van moeten nemen. Het bracht me steeds weer uit evenwicht.

Ellendige gebeurtenissen leken zich dus als een ketting aan elkaar te rijgen, en daar leek geen eind aan te komen. Een mismoedig gevoel maakte zich breed. Ik ben wel steeds “gewoon” doorgegaan hoor. Blijven werken, eten, koken enzo….maar mijn huishouden liet wel te wensen over. De vrije tijd werd gevuld met pc- spelletjes en tv kijken. Regelmatige huilbuien om niets….Alles ging moeizaam en tegenslagen leken regel i.p.v. uitzondering te zijn. Het dal was diep…..

Ik moest wat gaan doen. Doen helpt mij altijd….een doe doener, dat ben IK.

60 harpen spelen Flidias van Inge Frimout

Als eerste heb ik me aangemeld bij een harpensemble. Op Kumulus hier in Maastricht bij Bess Franssen. Heel leuk en gezellig om met een aantal vrouwen op 8 tot 12 harpen samen te spelen.

Deelname aan de grote uitvoeringen van Flidias, via mijn harpjuf Valerie Rijckmans, met 60 harpers van 4 verschillende muziekscholen, was fantastisch om te doen. Muziek maken en harpspelen helpen mij enorm.

Daarnaast zocht ik een andere baan; nu werk ik bij de Beyart op een meer somatische afdeling waar paters, broeders en nonnekes wonen. Ik had er langer mijn oog op laten vallen en werd er aangenomen! Fijn om met de bewoners een gewoon en goed gesprek te kunnen voeren, ze te mogen verzorgen waar nodig. In de gangen klinken soms orgelklanken en klassieke muziek. Het licht valt vaak heel mooi door de ramen en gebouw heeft een speciale sfeer. Heel fijn dus. Er werken ook fijne mensen binnen het team. Dat was een goede stap oor mij.

Bezoekjes aan mijn moeder liepen al. Het contact met mijn zus en haar gezin lijkt zich ook te groeien.

Aurora blijkt een lieve en trouwe vriendin te zijn. Heel fijn om regelmatig met haar het een en ander te ondernemen. Daar komt Jeroen, haar vriend ook steeds vaker bij. Heel gezellig en fijn!

Via Marleen kreeg ik de tip over M2 moestuinieren. Ze stuurde mij de link door van de Makkelijke Moestuinbakken van Jelle. Dat was leuk. Behoefte aan licht en lente groeide enorm!

Er is nu wat meer contact met Axel en Iris, Yvonne. Valerie en Merlijn zijn ook een vast baken in mij leven geworden. Daarnaast zijn er nog plannen om met verschillende mensen het contact weer te verdiepen.

Het was ook Aurora die mij voorstelde bij het CNME. Dit Centrum voor Natuur en Milieu Educatie Maastricht, zocht iemand voor de begeleiding van moestuintjes op scholen.

Sinds 2,5 maanden ben ik nu bezig om dat voor het CNME te doen, naast mijn werk op de Beyart.

Natuurlijk staat er nu ook een M2 bak in mijn tuin en groeit er allerhande lekkere groente in! Dat is voor mij de enige manier om een beetje beslagen ten ijs te komen en waarachtig te zijn in dat wat ik doe.

Mijn M2 tuintje

Ik rol dus ineens in een groene wereld. Zo mocht ik van het CNME naar de Groenconferentie hier in Maastricht, waar het o.a. ging over “Hungry Cities” , “Stadslandbouw” en de noodzaak van omdenken e.d. Een heel nieuw gebied voor mij. Hier een filmpje van een van de lezingen; Carolyn_Steel_How_food_shapes_our_cities Ongelooflijk dat ik zo lang daarvoor blind ben geweest en al die info “geruisloos” aan mij voorbij gegaan is…..

Nu hoor ik over “Monsanto”  en de demonstraties die daartegen georganiseerd gaan worden. Ze willen groenten en zaden Patenteren. Doel is wereld beheersing van voedsel. Ons voedsel. Als je er op een eenvoudige manier meer over te weten wil komen is er een goede radio-uitzending van vroege vogels, die daar over gaat. Vroegevogels_over_Monsanto

Ook ontdekte ik een fantastisch mooi film! Een Wild-Life-Filmster uit Schotland maakte een film over het boeren natuurleven aldaar en de noodzaak voor haar ouders om de boerderij anders te gaan vormgeven in de toekomst. Ik kan iedereen aanraden deze film; Wild-Life-Film over Permacultuur  echt te bekijken.

Het CNME is voor mij echt de “turning point” Vanaf het moment dat ik daar binnen liep lijkt alles weer de goede kant uit te gaan. Ik kom er graag en werk graag met de kinderen en leerkrachten in de moestuintjes. Het doet me erg goed. Er lopen daar ook fijne mensen rond. Bedankt Aurora, en bedankt John Steins en Lara Klaasen voor het geven van deze kans!

Aurora en Jeroen hebben er ook voor gezorgd dat het landhuis, naast het landbouwbelang in Maastricht wat meer door mij bezocht werd. Zo was ik ook op een feest bij de proeftuinen in het Sphinx-park. Hier kom ik in aanraking met behoorlijk alternatieve mensen, nog veel alternatiever dan ikzelf ben. Er gebeuren daar veel goede dingen. Mijn ontdekkingsreis zal ook daar doorgaan.

Naast al deze ontwikkelingen heb ik ook besloten mij meer op 1 specifieke hobby te gaan richten, en wel op het Strovlechten.

Aanmelden bij een vereniging voor oude ambachten met als doel af en toe eens op een braderie of gelegenheid mijn strowerken uit te kunnen stallen. Wie weet wat er van komt.

In ieder geval hoop ik dat zo deze hobby en het ambacht meer onder de mensen bekendheid krijgt en misschien zelfs verspreid zal worden. Stro is ook zo’n eerlijk en dankbaar product.

Het is duidelijk, ik ben weer in beweging en zo ook mijn wereld. 

Mijn agenda vult zich en dat doet me goed!

Er staan nog een aantal mensen op de lijst waar ik graag weer wat meer energie in het onderhouden van contacten wil stoppen. Nu moet ik die telefoon toch echt weer gaan oppakken!

Over een maand zal ik mijn 50^ste verjaardag vieren. Heel speciaal is voor mij het feit dat ik op vaderdag geboren ben, ook dit jaar weer op vaderdag jarig zal zijn. Jammer dat hij er niet in levende lijve bij zal zijn, maar het zal een dag zijn dat hij zeker in mijn hart zal zijn.

Als je dit allemaal gelezen hebt, snap je misschien wel dat ik bijna behoefte heb aan twee blogs…

Een voor stro en een voor groenzaken… Het zal wel een combi worden.

Een heel verslag, van bijna 1 jaar…..

Bedankt voor het lezen

Terug in Nederland

Venlo mien Städje.....

De eerste dagen in Nederland trekken voorbij. Een beetje wazig soms….jetlag? Waarschijnlijk he…
De eerste week zal ik in Venlo zijn bij mijn moeder. Leuk om in mijn vertrouwde geboortplaats te zijn.


Ik regel wel al verschillende dingen. Mijn OV-Chip kaart ging het snelste. Die was er binnen 3 werkdagen. Inschrijven in Nederland blijkt een stuk moeizamer. Op de gemeente in Maastricht mocht ik eerst een nummertje trekken. Na 1 ½ uur wachten kreeg ik te horen dat ik een afspraak kon maken….komende dinsdag staat die genoteerd! Dan duurt het nog eens een week of 2-3 voor ik weer ingeschreven ben. Pas DAN kan ik mijn aanvraag indienen voor een nieuw rijbewijs…..ik denk dat een nieuw rijbewijs sneller zal zijn dan wachten op mijn in Dhangadhi achtergebleven exemplaar. Pppffff al die tijd ben ik geblokkeerd en ongemotoriseerd. Dat zou in Nepal niet zo erg zijn geweest, maar nu hier in NL is dat toch gelijk anders….. Ik kan niet de spullen die nu in mijn moeders kelder staan, en bij Merlijn in huis, even snel ophalen en naar Maastricht brengen. Kon dat wel, zou ik er al kunnen bivakkeren.

Mijn oude vriend Wil helpt me goed en fijn! Ik ben er blij mee. Nu ligt er goedkoop laminaat te wachten in de huiskamer, om boven gelegd te worden. Hij gaat me er ook wel bij helpen,. Maar heeft nog wat afspraken. Even geduld hebben dus. Maar komt helemaal goed. Boven zal alles dezelfde kleur hebben en netjes gelegd zijn, en beneden zullen de plastic schrootjes verdwijnen, die mij al 6 jaar een doorn in oog zijn.

Gisteren ben ik op sollicitatie gesprek geweest in Villa Keizerskroon bij Ingrid Gerritsen en Wolfgang Balliel. VillaKK, zoals ze het zelf afkorten, is een zorghuis voor oudere mensen met geheugen problemen. www.villakeizerskroon.nl/ De link voor degene die nieuwsgierig zijn…..er staat ook een filmpje op.

Ze willen me wel graag in dienst nemen. Ik kan volgende week twee dagen komen snuffelen. Op donderdag 7 juni een vroege dienst meedraaien en zondag 10 juni een late.

Mooi is dat ik netto waarschijnlijk net zoveel zal gaan verdienen, als van te voren voor de klas. Mooi he? Lijk ik toch weer wat mazzel te krijgen.

Komend weekend is er vlak bij Maastricht, in Bilzen een bal. Daar zou ik heel graag naar toe gaan, maar….geen vervoer terug….ai ai, hoe zal ik dat opgelost krijgen? Yvette wil ook graag mee…. Mijn dansschoenen zag ik al hieronder in de kelder liggen, dus mijn voeten zitten gebijteld….

Maandagochtend gaat Merlijn een mis opluisteren in Venlo in de jongerenkerk. Ik ga zeker luisteren.

Van Karel kreeg ik telefoon dat de twee tassen die opgestuurd zijn met Asian Herritage, waarschijnlijk al op Schiphol zijn aangekomen. Dat is fijn. Maar dat is dus niet mijn box met harp en muiziek enzo he…dat staat allemaal nog in Dhangadhi….

Jullie merken wel dat mijn verhaal nu redelijk Nederlands en allerdaags wordt. Ik zal mijn blog dan ook niet meer ze vaak bijwerken. Het zal dan waarschijnlijk ook meer gaan over hobby projectjes en zo….ooit zal er ook wel een uitgebreidere reflectie komen op mijn Nepal tijd. Ooit...

Voor de trouwe lezers; ik bedank mij hartelijk voor jullie interesse en meeleven. Ik ben dankbaar dat jullie mij vergezelde bij mijn Nepal avontuur.

Wil je het over het een of ander nog eens hebben, kun je mij altijd bellen op;

06-506 13000

Terug naar Nederland

De laatste dag in Kathmandu was erg fijn. ‘s Morgens ontbijten met Gwenyth en Akke-Antje in Gaia, daarna winkelen met Akke. Naar mijn lievelingsstoepa en naar verschillende Tanka’s gekeken. Een hele mooie gezien, in rustige kleuren, maar dat was van een meester en kostte veel meer dan ik mij kon veroorloven.

mijn Tanka, in het winkeltje bij mijn lievelingsstoepa

Om 11.30u. had ik met Linda afgesproken bij het Ministerie van Educatie. We lunchten er. Ze had ook mijn vliegticket  uitgeprint. Heel fijn, want “Nature trail” was het ticket niet komen brengen, zoals Aratti had beloofd....

Verder heb ik die dag voor een goede vriend twee mooie kurta’s gekocht. Dat was nog een hele klus. Met maten en een centimeter. Ik ben wel tevreden over het resultaat. Ook heb ik nog een paar kleine souveniertjes kunnen  kopen voor een aantal mensen in Nederland.

Terug naar PGH. Ewa ontmoet en samen koffie gedronken. Later die middag terug naar de stoepa en Tanka’s, nu samen met Ewa. Ik heb een kleine maar mooie tanka gekocht. Niet duur, en veel positieve kleuren. Ik ben wel blij dat ik juist op die plek, vlak bij de stoepa waar ik zo graag kwam, zo’n mooi souveniertje gevonden heb.

Terug naar de PGH. De laatste paar uurtjes in Kathmandu en dus ook Nepal, zijn voorbij gevlogen. De dag is echter nog lang niet voorbij, ook al is het al 18.00u.

Benenden in de PGH, wachten Gwenyth, Akke-Antje, Debbie en Lizzie. Afscheid nemen gaat snel. De taxi is er snel. Even schiet er door mij heen; “Dit was het dan…Nepal.” Even een knuffel aan iedereen, nog zwaaien en dan rijdt de taxi de hoek om….

Op weg naar het vliegveld verval ik in een stille reflectieve stemming. Beelden van de afgelopen dagen komen innerlijk voorbij. Het waren volle dagen, waarbij ik behoorlijk druk was, maar wel met verschillende mensen even onder vier ogen tijd had, voor een goed gesprek en zo. Fijn.

Op het vliegveld was het nog even speciaal, en typisch Nepalees! De koffers had ik erg zorgvuldig gepakt en goed gewogen met een speciale kofferweegschaal in de PGH. Daar aangekomen bleek het echter ineens 28kg i.p.v. 23kg te zijn. Nicolle had me hier al voor gewaarschuwd. Het zou betekenen dat ik $ 12,= per kg zou moeten bij betalen. Daar was ik niet blij mee, en het KON gewoonweg niet kloppen! Natuurlijk vertelde ik hoe zorgvuldig ik alles gewogen had! De man achter de weegschaal rekende even uit hoeveel ik moest bijbetalen, ja dat had ik natuurlijk zelf ook al gedaan….toen draaide hij ineens om als en blad aan de boom….hij zou over zijn hart strijken en ik hoefde niets bij te betalen….officieel….fluisterend kwam er wel nog even achteraan dat het wel netjes zou zijn wanneer ik hun iets zou toesteken om mijn dankbaarheid te laten zien. Ik deed tot drie keer toe of ik hem niet hoorde, vertelde vervolgens dat ik een vrijwilliger was en geen salaris kreeg en bovendien alleen rupies had…..uiteindelijk gaf ik hem nrp 100.

Ik ben er van overtuigd dat die mannetjes heel wat extra rupies mee naar huis nemen, iedere dag!

Van Kathmandu naar Doha had ik een Nepalese jongen naast me zitten. Hij was waarschijnlijk voor het eerst in een vliegtuig. Hij wist zich geen raad met het verpakte eten. Nadat ik hem een en ander had laten zien, at hij met smaak. Zout en peper, net als verpakt suiker, bleven liggen. Tot slot vroeg hij aan mij of hij die zakjes ook op moest eten…..tja, dat was ik vergeten te vertellen. Later viel hij in slaap. Al slapende gebruikte hij ook de helft van mijn ruimte….Ik was er iets minder blij mee, maar het was ZO typisch Nepalees….

Van Doha naar Frankfurt, en van daar naar Schiphol, waren de stoelen naast mij niet bezet. Ik had ruimte genoeg. De sterrenhemel en later het panorama over de wolken was prachtig!

Tussendoor keek ik naar een miniserie.

Eindelijk was daar Schiphol. Uitchecken en op bagage wachten duurde natuurlijk allemaal veel te lang. Door de gate gekomen eerst op zoek naar mijn moeder. Die was zo snel niet te vinden, maar na een kwartier zagen we elkaar. Knuffel, knuffel, blij, blij! Ja weat wil je, na zo’n avontuur. Op weg naar de trein, kwam ik echter dat de tras met ALLE souveniers voor IEDEREEEN van mijn wagentje afgevallen was! Of had iemand de tas er af gehaald? Zoeken…moe….Paniek….ongeloof…tranen…. Ik was al zo blij geweest dat alle bagage die ik nog over had, toch goed was aangekomen, dat het wel bijna  leek te kloppen dat er nu toch nog wat mis ging!

Rennen naar de politie; niets….naar gevonden voorwerpen; niets…naar de info; niets….

Grote kerk en haven in Maassluis

Terug naar mijn moeder die verontrust en begaan stond te wachten. Ik besloot het zaakje nog maar even wat tijd te geven, en ergens een kop koffie te gaan drinken. Nog even navragen bij de info, maar er was niets binnen gebracht. Net toen we ons omdraaiden zag ik midden in het gangpad naar gate B een tas liggen….mijn tas? JAAAA, het is mijn tas. Blij loop ik er naar toe. Ik zie dat er drie mannetjes bij staan, of beter gezegd, flink breed geschouderde kerels, geheel bewapend met alle toetsers en bellen…oei, dat zag er wel heftig uit…

Ik vertel ze dat het mijn tas is, met een big smile en een opdrogende traan op mijn gezicht. ….ja prima mevrouwtje, maar kunt u ook even vertellen wat er in die tas zit? Ja hoor…. Oke, en kunt u die tas ook even openmaken voor ons? Ja hoor…daarna mocht ik mijn tas, met alle spulletjes die ik voor verschillende mensen had uitgezocht , toch weer meenemen.

Op naar Maassluis. Naar mijn lieve tante, in het gezelschap van mijn lieve moedertje! Ik was wel moe tijdens de treinreis. Ik had weinig geslapen tijdens het vliegen. Eigenlijk heb ik gewoon een nachtje overgeslagen. In Maassluis was het fijn om mijn lieve tante weer  te zien. Ze ziet er beter uit dan ik verwacht had. Bijkletsen en lekker eten. ’s Middags een rondje lopen door Maassluis met mijn moeder. Er bleek een lente markt te zijn. Heel knus. Ik geloof niet dat ik erg moet wennen om weer terug te zijn. Ik geniet van de schone straten, ook de geordendheid stel ik zeer op prijs. Lekker terug…..