Vakantie in de Ardenne

Ja dat krijg ik er nu van als ik een jaar lang niets op mijn blog toevoeg…dan vergeet ik dus te schrijven over een van de betere gebeurtenissen! Schaamte…

Ik was namelijk nog maar net terug in NL toen ik uitgenodigd werd door Henriette en Ivo, om samen met hun familie en Yvette mee te komen naar een huisje in de Ardenne.

Het was fantastisch!

En of dat op zich nog niet genoeg was, werd er ook nog van alles georganiseerd. Zo werd er een live weerwolfje gespeeld, en iedere avond het bord spel, een tafeltennis competitie, euritmie oefenen o.l.v. Yvette, plaatjes speurtocht, twee schitterende wandelingen door de Hoge Vennen, een dagje naar Monchau, klimmen in het klauterbos bij de dierentuin, hertjes zoeken in het bos aan de overkant van de straat, heerlijk eten. enz. enz.

Naast al die activiteiten was iedereen zo ontzettend gezellig! Het was heerlijk ontspannend om daar te zijn. Zeker in hun gezelschap.

Ik kijk er met enorm veel plezier naar terug en ben er heel dankbaar voor. Na alles wat er geweest was, was dit een warm bad met fijne gesprekken en veel vriendschappelijke  warmte. 

Betere tijden.

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik iets op mijn Blog heb geschreven.

Terug komen en weer mijn draai vinden hier in NL en Maastricht ging niet van een leien dakje!

Het dal was diep, maar nu lijkt het er heel sterk op dat er betere tijden zijn aangebroken.

De eerste weken en maanden in NL ging er nog van alles mis, oftewel, eigenlijk ging er gewoon niet veel goed….. Het aanmelden in Maastricht op de gemeente bijvoorbeeld. Bonnetje trekken, 3 uur wachten, om dan te horen dat je digitaal een afspraak moet maken, en dat de vroegste termijn over drie weken is.....dan is het wachten tot de bevestiging van inschrijving thuis aankomt, en met dat bewijs moest er een nieuwe afspraak gemaakt worden voor het aanvragen van een nieuw rijbewijs, waar ik na de aanvraag, wederom 2 weken zou moeten wachten tot ik die af zou kunnen halen. Al met al moest ik het tot eind juni zonder rijbewijs stellen. En dat terwijl ik al die tijd dat ik in Nepal verbleef, iedere maand netjes mijn gemeente belastingen doorbetaald had! Dat maakte dus geen enkel verschil....“U wordt gewoon behandeld, net als alle andere buitenlanders!” Aldus mw. de ambtenaar….

Binnen twee weken was ik aan het werk in Villa Keizerskroon. Mijn huisraad stond nog in opgeslagen in Eijsden. Camperen in eigen huis zou ik het noemen….

Het terugkeren in mijn oude beroep van verpleging en verzorging viel ook niet mee. Het was eigenlijk geen eigen vrije keuze, maar een noodzakelijkheid om niet met hypotheek e.d. in de problemen te komen. Maar met de groep psychogeriatrische patiënten blijk ik toch eigenlijk niet zoveel te hebben…..

Nu kwam ook eigenlijk pas het grote echte afscheid van de Vrijeschool. Doordat ik in Maastricht mijn huis aan de straatstenen nog niet kwijt raak, kon ik ook niet in het Westen naar een baan voor de klas zoeken. De zorg was dus geen vrije keus. Iedereen vertelde me dat het zo knap was en geweldig dat ik zo snel een baan had, ja zeker, maar het voelde in het begin echt als voor straf in de hoek staan…. iedere keer opnieuw als ik naar mijn werk moest. Mijn verstand was blij, maar mijn gevoel…… Ik mis(te) het lesgeven iedere dag…..

Laminaat leggen ging eigenlijk heel goed samen met Yvette, Aurora en Jeroen, was dat klusje nog redelijk snel voor elkaar. Maar toen de meubels erop kwamen, ging het bobbelen. Nadat ik de randen had bewerkt door meer ruimte te maken tussen vloer en muur, lag het beter.

De auto die ik kocht op advies en met hulp van Wil, bleek alles behalve in orde te zijn. De remmen liepen aan. Het bleek meer te zijn dan "en beetje roest dat je er zo vanaf kunt kloppen" Toen er voor €250,= nieuwe remblokjes en remschijven op zaten, begon de auto af te slaan, zomaar en steeds opnieuw. Na enkele weken was het zo erg dat tijdens een ritje van 6km de auto wel 25 afsloeg....ja dat was ook wel gevaarlijk....

Het bleek de brandstof pomp te zijn. Reparatie kostte € 300,= meer dan ik voor die hele auto betaald heb toen ik hem kocht. Al met al kostte die auto dus 2,5 keer zoveel dan ik er voor uit had willen geven.

Het kostte me ook moeite om met vrienden en kennissen in contact te blijven. Mijn goede vriendin en maatje Yvette, waarmee alle bals bezocht werden, woont nu ver weg in Den Haag. Ook het regelmatig samen koken e.d. is daarmee komen te vervallen. Het veranderde veel.

Alleen naar een bal rijden is geen probleem, maar alleen terug rijden wel. Dan zijn er geen mandarijntjes die geschild en gedeeld worden en samen met het zingen van canons wakker houden. Dus ook de contacten met de folky’s veranderd hierdoor…. i.p.v. 1 a 2 x per week dansen is het nu ongeveer 1x per maand.

Ik mis Yvette wel, behoorlijk. Niet alleen vanwege het samen op stap zijn, maar gewoon als mens en maatje.

Bellen naar vrienden leek lastig en werd alsmaar uitgesteld. Gelukkig is ook daar weer wat actie in gekomen.

Er is nu een fijne vriendschap met Aurora en ook met Yvonne heb ik een paar leuke dingen ondernomen. Daarnaast heb ik aan VKK contact met Tiny en Fieke over gehouden. Heel gezellig ook.

De harp en spullen die in Nepal in Dhangadhi achter moesten blijven omdat ze niet mee vervoerd konden worden tijdens de evacuatie, leken voor altijd daar te moeten blijven….al mijn pogingen om het hier naar toe te krijgen liepen op niets uit. Linda Ris was degene die met haar goede netwerk en connecties een vervoersbedrijfje in Kathmandu vond. En toen was ineens na vier maanden geregeld! 14 dagen nadat ik Linda had gemaild met de hulpvraag stonden een grote doos en een kist voor de deur. Mijn harp en alle NL-talige boeken, bladmuziek en wat kleinspul was weer hier. Ik was heel tevreden over alles wat nog in de doos aanwezig was….

VSO had nog wel een domper voor me in petto. Had ik me er zo op verheugd naar de Returned volunteer meeting te kunnen gaan, mocht ik er niet naar toe, omdat ik vervroegd terug gekomen was…. Daar was ik echt woest over. En dan heb ik het niet eens over de afrekening van de home allowance….

Ja en dan waren daar nog twee “familie leden” die een heel aantal van mijn meubeltjes in een huis van hun gezet hadden en verhuurd hadden, gemeubileerd dus. Die meubels kon ik dus zomaar niet terug krijgen…..mijn bed, wasmachine, 2 geluidsinstallaties, logeerbed, nachtkastje en klein kastje. Daar had ik niet op gerekend…..ook na de afgesproken tijd kreeg ik mijn spullen nog niet terug….het werd nog steeds verhuurd.

Ik heb de eerste twee maanden op een geleend matras op de grond geslapen. De was deed ik bij bekenden. Muziek luister ik nu nog via een ipod-docking-station.

Waarschijnlijk hebben ze er geen momentbij stilgestaan wat het voor mij betekende het zonder deze spullen te moeten stellen.  Ze stuurden een lijstje waarop soortgelijke items stonden die voor weinig geld op Marktplaats te krijgen waren……Alsof ik van plan zou zijn mijn spullen te vervangen door 2^e hands Marktplaats spullen!

Maar uiteindelijk komt alles toch goed hoor: Beging juni mag ik in Amersfoort mijn spullen gaan ophalen. Daarvoor zoek ik nog een of twee sterke mensen die mij daarbij willen helpen. 

Een beginnende of oud voortgezette relatie bleek toch niet zo vlekkeloos te verlopen. Oude systemen bleken toch goed verankerd te zijn. Wederzijdse frustratie over onuitgesproken verwachtingen staken de kop snel op. Dus daar heb ik maar afscheid van moeten nemen. Het bracht me steeds weer uit evenwicht.

Ellendige gebeurtenissen leken zich dus als een ketting aan elkaar te rijgen, en daar leek geen eind aan te komen. Een mismoedig gevoel maakte zich breed. Ik ben wel steeds “gewoon” doorgegaan hoor. Blijven werken, eten, koken enzo….maar mijn huishouden liet wel te wensen over. De vrije tijd werd gevuld met pc- spelletjes en tv kijken. Regelmatige huilbuien om niets….Alles ging moeizaam en tegenslagen leken regel i.p.v. uitzondering te zijn. Het dal was diep…..

Ik moest wat gaan doen. Doen helpt mij altijd….een doe doener, dat ben IK.

60 harpen spelen Flidias van Inge Frimout

Als eerste heb ik me aangemeld bij een harpensemble. Op Kumulus hier in Maastricht bij Bess Franssen. Heel leuk en gezellig om met een aantal vrouwen op 8 tot 12 harpen samen te spelen.

Deelname aan de grote uitvoeringen van Flidias, via mijn harpjuf Valerie Rijckmans, met 60 harpers van 4 verschillende muziekscholen, was fantastisch om te doen. Muziek maken en harpspelen helpen mij enorm.

Daarnaast zocht ik een andere baan; nu werk ik bij de Beyart op een meer somatische afdeling waar paters, broeders en nonnekes wonen. Ik had er langer mijn oog op laten vallen en werd er aangenomen! Fijn om met de bewoners een gewoon en goed gesprek te kunnen voeren, ze te mogen verzorgen waar nodig. In de gangen klinken soms orgelklanken en klassieke muziek. Het licht valt vaak heel mooi door de ramen en gebouw heeft een speciale sfeer. Heel fijn dus. Er werken ook fijne mensen binnen het team. Dat was een goede stap oor mij.

Bezoekjes aan mijn moeder liepen al. Het contact met mijn zus en haar gezin lijkt zich ook te groeien.

Aurora blijkt een lieve en trouwe vriendin te zijn. Heel fijn om regelmatig met haar het een en ander te ondernemen. Daar komt Jeroen, haar vriend ook steeds vaker bij. Heel gezellig en fijn!

Via Marleen kreeg ik de tip over M2 moestuinieren. Ze stuurde mij de link door van de Makkelijke Moestuinbakken van Jelle. Dat was leuk. Behoefte aan licht en lente groeide enorm!

Er is nu wat meer contact met Axel en Iris, Yvonne. Valerie en Merlijn zijn ook een vast baken in mij leven geworden. Daarnaast zijn er nog plannen om met verschillende mensen het contact weer te verdiepen.

Het was ook Aurora die mij voorstelde bij het CNME. Dit Centrum voor Natuur en Milieu Educatie Maastricht, zocht iemand voor de begeleiding van moestuintjes op scholen.

Sinds 2,5 maanden ben ik nu bezig om dat voor het CNME te doen, naast mijn werk op de Beyart.

Natuurlijk staat er nu ook een M2 bak in mijn tuin en groeit er allerhande lekkere groente in! Dat is voor mij de enige manier om een beetje beslagen ten ijs te komen en waarachtig te zijn in dat wat ik doe.

Mijn M2 tuintje

Ik rol dus ineens in een groene wereld. Zo mocht ik van het CNME naar de Groenconferentie hier in Maastricht, waar het o.a. ging over “Hungry Cities” , “Stadslandbouw” en de noodzaak van omdenken e.d. Een heel nieuw gebied voor mij. Hier een filmpje van een van de lezingen; Carolyn_Steel_How_food_shapes_our_cities Ongelooflijk dat ik zo lang daarvoor blind ben geweest en al die info “geruisloos” aan mij voorbij gegaan is…..

Nu hoor ik over “Monsanto”  en de demonstraties die daartegen georganiseerd gaan worden. Ze willen groenten en zaden Patenteren. Doel is wereld beheersing van voedsel. Ons voedsel. Als je er op een eenvoudige manier meer over te weten wil komen is er een goede radio-uitzending van vroege vogels, die daar over gaat. Vroegevogels_over_Monsanto

Ook ontdekte ik een fantastisch mooi film! Een Wild-Life-Filmster uit Schotland maakte een film over het boeren natuurleven aldaar en de noodzaak voor haar ouders om de boerderij anders te gaan vormgeven in de toekomst. Ik kan iedereen aanraden deze film; Wild-Life-Film over Permacultuur  echt te bekijken.

Het CNME is voor mij echt de “turning point” Vanaf het moment dat ik daar binnen liep lijkt alles weer de goede kant uit te gaan. Ik kom er graag en werk graag met de kinderen en leerkrachten in de moestuintjes. Het doet me erg goed. Er lopen daar ook fijne mensen rond. Bedankt Aurora, en bedankt John Steins en Lara Klaasen voor het geven van deze kans!

Aurora en Jeroen hebben er ook voor gezorgd dat het landhuis, naast het landbouwbelang in Maastricht wat meer door mij bezocht werd. Zo was ik ook op een feest bij de proeftuinen in het Sphinx-park. Hier kom ik in aanraking met behoorlijk alternatieve mensen, nog veel alternatiever dan ikzelf ben. Er gebeuren daar veel goede dingen. Mijn ontdekkingsreis zal ook daar doorgaan.

Naast al deze ontwikkelingen heb ik ook besloten mij meer op 1 specifieke hobby te gaan richten, en wel op het Strovlechten.

Aanmelden bij een vereniging voor oude ambachten met als doel af en toe eens op een braderie of gelegenheid mijn strowerken uit te kunnen stallen. Wie weet wat er van komt.

In ieder geval hoop ik dat zo deze hobby en het ambacht meer onder de mensen bekendheid krijgt en misschien zelfs verspreid zal worden. Stro is ook zo’n eerlijk en dankbaar product.

Het is duidelijk, ik ben weer in beweging en zo ook mijn wereld. 

Mijn agenda vult zich en dat doet me goed!

Er staan nog een aantal mensen op de lijst waar ik graag weer wat meer energie in het onderhouden van contacten wil stoppen. Nu moet ik die telefoon toch echt weer gaan oppakken!

Over een maand zal ik mijn 50^ste verjaardag vieren. Heel speciaal is voor mij het feit dat ik op vaderdag geboren ben, ook dit jaar weer op vaderdag jarig zal zijn. Jammer dat hij er niet in levende lijve bij zal zijn, maar het zal een dag zijn dat hij zeker in mijn hart zal zijn.

Als je dit allemaal gelezen hebt, snap je misschien wel dat ik bijna behoefte heb aan twee blogs…

Een voor stro en een voor groenzaken… Het zal wel een combi worden.

Een heel verslag, van bijna 1 jaar…..

Bedankt voor het lezen

Terug in Nederland

Venlo mien Städje.....

De eerste dagen in Nederland trekken voorbij. Een beetje wazig soms….jetlag? Waarschijnlijk he…
De eerste week zal ik in Venlo zijn bij mijn moeder. Leuk om in mijn vertrouwde geboortplaats te zijn.


Ik regel wel al verschillende dingen. Mijn OV-Chip kaart ging het snelste. Die was er binnen 3 werkdagen. Inschrijven in Nederland blijkt een stuk moeizamer. Op de gemeente in Maastricht mocht ik eerst een nummertje trekken. Na 1 ½ uur wachten kreeg ik te horen dat ik een afspraak kon maken….komende dinsdag staat die genoteerd! Dan duurt het nog eens een week of 2-3 voor ik weer ingeschreven ben. Pas DAN kan ik mijn aanvraag indienen voor een nieuw rijbewijs…..ik denk dat een nieuw rijbewijs sneller zal zijn dan wachten op mijn in Dhangadhi achtergebleven exemplaar. Pppffff al die tijd ben ik geblokkeerd en ongemotoriseerd. Dat zou in Nepal niet zo erg zijn geweest, maar nu hier in NL is dat toch gelijk anders….. Ik kan niet de spullen die nu in mijn moeders kelder staan, en bij Merlijn in huis, even snel ophalen en naar Maastricht brengen. Kon dat wel, zou ik er al kunnen bivakkeren.

Mijn oude vriend Wil helpt me goed en fijn! Ik ben er blij mee. Nu ligt er goedkoop laminaat te wachten in de huiskamer, om boven gelegd te worden. Hij gaat me er ook wel bij helpen,. Maar heeft nog wat afspraken. Even geduld hebben dus. Maar komt helemaal goed. Boven zal alles dezelfde kleur hebben en netjes gelegd zijn, en beneden zullen de plastic schrootjes verdwijnen, die mij al 6 jaar een doorn in oog zijn.

Gisteren ben ik op sollicitatie gesprek geweest in Villa Keizerskroon bij Ingrid Gerritsen en Wolfgang Balliel. VillaKK, zoals ze het zelf afkorten, is een zorghuis voor oudere mensen met geheugen problemen. www.villakeizerskroon.nl/ De link voor degene die nieuwsgierig zijn…..er staat ook een filmpje op.

Ze willen me wel graag in dienst nemen. Ik kan volgende week twee dagen komen snuffelen. Op donderdag 7 juni een vroege dienst meedraaien en zondag 10 juni een late.

Mooi is dat ik netto waarschijnlijk net zoveel zal gaan verdienen, als van te voren voor de klas. Mooi he? Lijk ik toch weer wat mazzel te krijgen.

Komend weekend is er vlak bij Maastricht, in Bilzen een bal. Daar zou ik heel graag naar toe gaan, maar….geen vervoer terug….ai ai, hoe zal ik dat opgelost krijgen? Yvette wil ook graag mee…. Mijn dansschoenen zag ik al hieronder in de kelder liggen, dus mijn voeten zitten gebijteld….

Maandagochtend gaat Merlijn een mis opluisteren in Venlo in de jongerenkerk. Ik ga zeker luisteren.

Van Karel kreeg ik telefoon dat de twee tassen die opgestuurd zijn met Asian Herritage, waarschijnlijk al op Schiphol zijn aangekomen. Dat is fijn. Maar dat is dus niet mijn box met harp en muiziek enzo he…dat staat allemaal nog in Dhangadhi….

Jullie merken wel dat mijn verhaal nu redelijk Nederlands en allerdaags wordt. Ik zal mijn blog dan ook niet meer ze vaak bijwerken. Het zal dan waarschijnlijk ook meer gaan over hobby projectjes en zo….ooit zal er ook wel een uitgebreidere reflectie komen op mijn Nepal tijd. Ooit...

Voor de trouwe lezers; ik bedank mij hartelijk voor jullie interesse en meeleven. Ik ben dankbaar dat jullie mij vergezelde bij mijn Nepal avontuur.

Wil je het over het een of ander nog eens hebben, kun je mij altijd bellen op;

06-506 13000

Terug naar Nederland

De laatste dag in Kathmandu was erg fijn. ‘s Morgens ontbijten met Gwenyth en Akke-Antje in Gaia, daarna winkelen met Akke. Naar mijn lievelingsstoepa en naar verschillende Tanka’s gekeken. Een hele mooie gezien, in rustige kleuren, maar dat was van een meester en kostte veel meer dan ik mij kon veroorloven.

mijn Tanka, in het winkeltje bij mijn lievelingsstoepa

Om 11.30u. had ik met Linda afgesproken bij het Ministerie van Educatie. We lunchten er. Ze had ook mijn vliegticket  uitgeprint. Heel fijn, want “Nature trail” was het ticket niet komen brengen, zoals Aratti had beloofd....

Verder heb ik die dag voor een goede vriend twee mooie kurta’s gekocht. Dat was nog een hele klus. Met maten en een centimeter. Ik ben wel tevreden over het resultaat. Ook heb ik nog een paar kleine souveniertjes kunnen  kopen voor een aantal mensen in Nederland.

Terug naar PGH. Ewa ontmoet en samen koffie gedronken. Later die middag terug naar de stoepa en Tanka’s, nu samen met Ewa. Ik heb een kleine maar mooie tanka gekocht. Niet duur, en veel positieve kleuren. Ik ben wel blij dat ik juist op die plek, vlak bij de stoepa waar ik zo graag kwam, zo’n mooi souveniertje gevonden heb.

Terug naar de PGH. De laatste paar uurtjes in Kathmandu en dus ook Nepal, zijn voorbij gevlogen. De dag is echter nog lang niet voorbij, ook al is het al 18.00u.

Benenden in de PGH, wachten Gwenyth, Akke-Antje, Debbie en Lizzie. Afscheid nemen gaat snel. De taxi is er snel. Even schiet er door mij heen; “Dit was het dan…Nepal.” Even een knuffel aan iedereen, nog zwaaien en dan rijdt de taxi de hoek om….

Op weg naar het vliegveld verval ik in een stille reflectieve stemming. Beelden van de afgelopen dagen komen innerlijk voorbij. Het waren volle dagen, waarbij ik behoorlijk druk was, maar wel met verschillende mensen even onder vier ogen tijd had, voor een goed gesprek en zo. Fijn.

Op het vliegveld was het nog even speciaal, en typisch Nepalees! De koffers had ik erg zorgvuldig gepakt en goed gewogen met een speciale kofferweegschaal in de PGH. Daar aangekomen bleek het echter ineens 28kg i.p.v. 23kg te zijn. Nicolle had me hier al voor gewaarschuwd. Het zou betekenen dat ik $ 12,= per kg zou moeten bij betalen. Daar was ik niet blij mee, en het KON gewoonweg niet kloppen! Natuurlijk vertelde ik hoe zorgvuldig ik alles gewogen had! De man achter de weegschaal rekende even uit hoeveel ik moest bijbetalen, ja dat had ik natuurlijk zelf ook al gedaan….toen draaide hij ineens om als en blad aan de boom….hij zou over zijn hart strijken en ik hoefde niets bij te betalen….officieel….fluisterend kwam er wel nog even achteraan dat het wel netjes zou zijn wanneer ik hun iets zou toesteken om mijn dankbaarheid te laten zien. Ik deed tot drie keer toe of ik hem niet hoorde, vertelde vervolgens dat ik een vrijwilliger was en geen salaris kreeg en bovendien alleen rupies had…..uiteindelijk gaf ik hem nrp 100.

Ik ben er van overtuigd dat die mannetjes heel wat extra rupies mee naar huis nemen, iedere dag!

Van Kathmandu naar Doha had ik een Nepalese jongen naast me zitten. Hij was waarschijnlijk voor het eerst in een vliegtuig. Hij wist zich geen raad met het verpakte eten. Nadat ik hem een en ander had laten zien, at hij met smaak. Zout en peper, net als verpakt suiker, bleven liggen. Tot slot vroeg hij aan mij of hij die zakjes ook op moest eten…..tja, dat was ik vergeten te vertellen. Later viel hij in slaap. Al slapende gebruikte hij ook de helft van mijn ruimte….Ik was er iets minder blij mee, maar het was ZO typisch Nepalees….

Van Doha naar Frankfurt, en van daar naar Schiphol, waren de stoelen naast mij niet bezet. Ik had ruimte genoeg. De sterrenhemel en later het panorama over de wolken was prachtig!

Tussendoor keek ik naar een miniserie.

Eindelijk was daar Schiphol. Uitchecken en op bagage wachten duurde natuurlijk allemaal veel te lang. Door de gate gekomen eerst op zoek naar mijn moeder. Die was zo snel niet te vinden, maar na een kwartier zagen we elkaar. Knuffel, knuffel, blij, blij! Ja weat wil je, na zo’n avontuur. Op weg naar de trein, kwam ik echter dat de tras met ALLE souveniers voor IEDEREEEN van mijn wagentje afgevallen was! Of had iemand de tas er af gehaald? Zoeken…moe….Paniek….ongeloof…tranen…. Ik was al zo blij geweest dat alle bagage die ik nog over had, toch goed was aangekomen, dat het wel bijna  leek te kloppen dat er nu toch nog wat mis ging!

Rennen naar de politie; niets….naar gevonden voorwerpen; niets…naar de info; niets….

Grote kerk en haven in Maassluis

Terug naar mijn moeder die verontrust en begaan stond te wachten. Ik besloot het zaakje nog maar even wat tijd te geven, en ergens een kop koffie te gaan drinken. Nog even navragen bij de info, maar er was niets binnen gebracht. Net toen we ons omdraaiden zag ik midden in het gangpad naar gate B een tas liggen….mijn tas? JAAAA, het is mijn tas. Blij loop ik er naar toe. Ik zie dat er drie mannetjes bij staan, of beter gezegd, flink breed geschouderde kerels, geheel bewapend met alle toetsers en bellen…oei, dat zag er wel heftig uit…

Ik vertel ze dat het mijn tas is, met een big smile en een opdrogende traan op mijn gezicht. ….ja prima mevrouwtje, maar kunt u ook even vertellen wat er in die tas zit? Ja hoor…. Oke, en kunt u die tas ook even openmaken voor ons? Ja hoor…daarna mocht ik mijn tas, met alle spulletjes die ik voor verschillende mensen had uitgezocht , toch weer meenemen.

Op naar Maassluis. Naar mijn lieve tante, in het gezelschap van mijn lieve moedertje! Ik was wel moe tijdens de treinreis. Ik had weinig geslapen tijdens het vliegen. Eigenlijk heb ik gewoon een nachtje overgeslagen. In Maassluis was het fijn om mijn lieve tante weer  te zien. Ze ziet er beter uit dan ik verwacht had. Bijkletsen en lekker eten. ’s Middags een rondje lopen door Maassluis met mijn moeder. Er bleek een lente markt te zijn. Heel knus. Ik geloof niet dat ik erg moet wennen om weer terug te zijn. Ik geniet van de schone straten, ook de geordendheid stel ik zeer op prijs. Lekker terug…..

Dinner at Gaia’s

Vandaag was een fijn dagje. Ik heb eerst lekker uitgeslapen tot 7.30u en dat is behoorlijk omdat ik hier normaal tussen 5.30 en 6.00u wakker ben. Rustig ontbeten met Debbie, en ze hadden vandaag zelfs volkoren toastbrood, lekker met een gekookt eitje erbij. Na mijn e-mails e.d. beantwoord te hebben, rond 12.00u naar het hoofdkwartier van de Politie gelopen voor mij  clearance. Ik ging er van uit dat ik morgen en misschien zelfs vrijdag nog terug moest komen……maar de politieagent waarbij ik vorige week de papieren had ingeleverd, zei mij plaatst te nemen en te wachten.

Het was heet, en na de wandeling van een dik half uur, was wachten prima in orde. :-) ik had gelukkig een fles mineraalwater bij me, zoals altijd als ik de deur uitga, hier in Nepal. Na ongeveer ¾ wachten, moest ik naar een ander loket komen, en tot mijn verbazing zwaaiden ze met mijn Police Clearance….het was klaar! Ik moest alleen nog Nrp 10 betalen, dat is 1 hele cent, haha. Nu kan ik gewoon naar huis!

Op de terugweg ben ik naar het winkeltje gegaan waar ze allemaal “fairtrade” en “local crafts” spullen verkopen. In deze winkel heeft bijna iedereen van VSO een leuke tas gekocht van stevig geweven katoenen stof. Erg leuke modellen. Het was open, geen banda….  Ik vond er natuurlijk een schitterende paars-lila tas van dat materiaal, en toen ik de prijs zag, echt spotgoedkoop, ben ik bezweken.

Daarna ben ik met Ewa koffie gaan drinken op een heel gezellige locatie. Een beetje westers, dat wel. Maar de koffie was fantastisch! (net als de carrot-cake, haha)

Terug in PGH kwamen al gauw Lula, Gwenyth, Akka-Antje, Kieth, Robbert en An. Wat een verhalen over de banda…iedereen zijn eigen belevenissen….In Bairawa stonden jongeren, pubers op straat met stokken te zwaaien en te dreigen, Lula werd gestopt op de fiets, enz. Iedereen is wel blij hier te zijn.

Later zijn we met de hele bups gaan eten bij Gaia. Daar kwamen Jimmi, Linda met haar vriendin, Simone en Ben er ook bij. Het was super gezellig. Op dat soort momenten is het wel jammer at ik eerder terug ga natuurlijk…..maar dan hoef ik maar even aan Tikapur te denken….en dan klopt het plaatje toch wel weer.

Van Jimmi hoorde ik dat ik in ieder geval transport zal hebben naar het vliegveld op vrijdag! Wat een opluchting… Als er banda is gaat er ieder uur een bus van een groot hotel op Lazimpatroad naar het vliegveld en dat kost dan maar Nrp 300. Een taxi zal meer kosten als het vervoer normaal is.

Jimmi is net hersteld van Tyfus. Hij is flink afgevallen, maar heeft nu zijn humor weer terug. Morgenavond geeft hij een etentje weg bij hem thuis. We gaan erheen in Nepali gala dress, dus kan ik mijn mooie sari nog eens dragen. Waarschijnlijk zal het te laat zijn om na dat eten nog een Bollywood avond te houden in PGH, maar dat zien we morgen wel.

Ja, het was een fijne dag. Gelukkig , dat doet een mens wel weer goed.

Exit gesprek.

Vanmorgen vroeg opgestaan om samen met Ewa richting Sanepa gelopen en een stukje met de bus. 5,7km. goed voor de lijn en wat beweging.... Ik moest om 10.30u op het kantoor van VSO zijn. Eerst had ik een gesprek met Raj. Hij stelde dezelfde vragen die ik al per email beantwoord had. Daarna werd er gekeken naar de financiën. Het blijkt dat ik teveel aan voorschot heb gehad. Ik had beter het hele bedrag kunnen besteden aan meubels en andere dingen om het huiselijker te krijgen. Ook hadden ze een voorschot aan alowence en huur overgemaakt, dat ik ze moet terug betalen.
Ik herhaalde dat HUN geld in de box in Kailali zit, maar toen werden ze toch wel boos, dat zou ik zo niet kunnen stellen. Die box was van mij en het geld erin ook! En het was mijn zaak het geld terug te betalen, misschien niet direct, maar wel ergens in de toekomst. Of de box ooit terug komt in mijn bezit zal hun dan een zorg zijn! En dat was precies waar ik bang voor was…..als het niet lukt die naar NL te krijgen, verlies ik 75kg, zo’n € 4000,= aan goederen, en mag dan ook nog eens terugbetalen aan VSO….dat klopt toch niet!

Eigenlijk is het al zo vanaf het begin dat dit avontuur begon;  draag ik de gevolgen van afspraken die verkeerd lopen en dingen die niet goed geregeld waren. Zoals alleen in Tikapur zitten, met de schade na transport, mijn spullen moest achterlaten, etc. etc.

Het is niet fair, en ik daardoor voel me onrechtvaardig behandeld op verschillende terreinen. En als antwoord op mijn frustraties hoor ik; “Kegarne”

Bij de pakken neer gaan zitten is niet mijn stijl, en ook in dit geval zal er proactief opgetreden worden. Hoe, zal ik nog uitzoeken…..maar zoals jullie lezen, voel ik me vandaag gefrustreerd en voor de gek gehouden.

Ik ben de hele weg terug gelopen. Een flink stuk, zeker met alle verkeer en uitlaatgassen. Inmiddels in het ook in Kathmandu warmer geworden. Hotelkamer is op dit moment 30C.

De afspraak met Simone is op woensdag. Ondertussen gaan we met een heel stel naar Gaia morgenavond, en voor donderdag staat er een “Evacuee-Party” in Bollywood-style, op het program hier in PGH. Ik verheug me op de mensen die morgen gaan komen. Het zal nog twee dagen erg gezellig zijn.

Morgen, overmorgen en vrijdag zijn er weer nationale banda’s. Waarschijnlijk behoorlijk strikt. Winkels dicht, maar dat is goed voor mijn beurs.  Mochten de taxi’s niet rijden zal ik een wandeling voor de boeg hebben van 11,2 km met 30 kg bagage….?? ik heb me in ieder geval voorgenomen dat vliegtuig niet te missen! Al moet ik op mijn knieën naar dat vliegveld!

Google Earth vertelde mij ook dat ik 9.415km van huis af ben. Het is maar een detail….

Reflectie

Nu ik hier in Kathmandu wacht op mijn police clearence is er verder niet zoveel te doen. Omdat ik geen toegang heb tot geld, valt er niet te schoppen voor souveniertjes of zo.... Nu blijft er niet zoveel anders te doen wat wandelen en dan terug te blikken en mijzelf af te vragen waar het nu allemaal goed voor is, of is geweest. Waarschijnlijk is het veel te vroeg om daar nu al ook maar iets zinnigs over te zeggen, maar ik ga het toch proberen.

Vorig jaar had ik grote behoefte aan zingeving. Iets zinvols doen, onzelfzuchtig en nuttigs. Zoekend op internet vond ik de zin; “Wanneer heb jij het laatst een workshop gegeven aan de voet van de Himalaya?” en kwam zo bij VSO terecht. Het leek mij geweldig en fantastisch en ik zette alles in werking om dit te kunnen gaan doen. Ik was bereid twee jaar iedereen en alles achter te laten, om deze droom te verwezenlijken. Ik rolde makkelijk overal doorheen en alles liep op rolletjes.

Tot twee dagen voor vertrek…..

Eerst trokken de kopers zich terug, maar er werden huurders gevonden.

Vervolgens viel ik op de betonnen trap, en leek het er even op dat mijn knieschijf gebroken was. Ik had bijna niet kunnen vertrekken..en misschien was dit een waarschuwing geweest. Wanneer ik niet was vertrokken, had ik recht gehad op een volledige ww-uitkering, had ik werk kunnen gaan zoeken in het onderijs of gezondheidszorg en was mijn leventje bijna onveranderd doorgekabbeld.

Maar ik ging toch!

Naar Nepal, een land dat veel minder ontwikkeld bleek te zijn dan ik verwacht had.

Waar mensen “kegarne” (=je kunt er niets aan veranderen) zeggen als er keuzes genoeg zijn.

Waar Fatalisme een grote belemmering vormt voor vooruitgang.

Waar mensen het dagelijks leven platgooien om de regering te manipuleren.

Waar politiek vaak een negatieve bijsmaak heeft, op groot en klein gebied. Waar het kasten systeem heerst en lotbestemmend is.

Waar kleine en grote kinderen nog met stokken geslagen worden.

Waar ondertekende documenten ineens niet gelden en dingen omgegooid worden zoals mijn plaatsing.

Waar TNT pakketten op het dak van bussen vervoerd en zelf gewoon de verpakking veranderd.

Waar ik in een dusdanige banda verzeild raakte dat ik er door de UN uitgehaald moest worden en mijn harp en andere spullen moest achterlaten.

Waar ik tyfus kreeg, met astma…..dit en nog veel meer heb ik leren kennen.

Maar daarnaast heb ik inzicht gekregen in een cultuur die mij onbekend was;

Zag veel lachende en vriendelijke gezichten.

Werd ik vaak geholpen.

Was er een hoofd van de basisschool die een soort vriendin werd.

Leerde ik veel over het hindoeïsme en boeddhisme.

Heb prachtige mensen leren kennen.

Schitterende natuur gezien

Een hele winter overgeslagen

Heb ik honderden schitterende foto’s gemaakt.

Ondervond ik veel steun van het thuisfront via mailtjes en berichtjes.

Leerde ik beter over en op mijzelf te reflecteren.

Moest zelf beslissen wanneer voor mij de maat vol zou zijn.

Moet ik uiteindelijk toegeven dat de droom een realiteit heeft, waar ik niet stoer of sterk genoeg voor ben.

Puur materieel gezien was het absoluut de stomste en kostbaarste zet die ik ooit gemaakt heb; ik heb nog nooit eerder in mijn leven zoveel geld en spullen verloren.

Op persoonlijk gebied ziet dat er wat anders uit. Ik voel me gesterkt door alles wat ik nu doorleeft heb, verrijkt door al het nieuws dat ik heb leren kennen en verwarmt door alle genegenheid die mij toestroomde.

Dit zijn zo de eerste overwegingen die vrij komen wanneer ik terugblik en probeer te reflecteren op het afgelopen half jaar. Ik kan nu niet zeggen of de wijzer van de balans uiteindelijk erg positief of negatief zal uitslaan, daar is het allemaal veel te vers voor en zit ik er gewoon nog middenin, maar dit kan ik nu wel zo met jullie delen.

Wat een avontuur…….

Van Nirp hebben we bericht dat het nu echt agressief is en dat er gewonden vallen in Kailali. In Tikapur hebben ze de stroomcentrale gesloten, waardoor nu 5 districts (provincies) zonder elektriciteit zitten, nu al de 4^e dag! Dat betekend dat die mensen hun gsm en laptop niet meer kunnen opladen en steeds meer afgesneden worden van de rest. Gas om op te koken is niet te krijgen. De voedsel voorraden raken op. Ook gaat er geen voedsel meer naar de heuvels, waar geen banda is, maar nu wel honger ontstaat. Het wordt allemaal met de dag heftiger.

VSO heeft besloten om voor alle vrijwilligers in de Terai, nu toch Indische visa’s aan te vragen voor een half jaar. Het banda gebied breidt zich uit naar andere districts. We verwachten dan binnenkort ook de volunteers uit Rupandehi in Kathamndu.

Wie weet, zie ik Akke-Antje, Gwenyth en Kieth nog voor ik vertrek.

Net kwam het bericht binnen dat er nee Nepalees vliegtuigje in de bergen bij Jomson. Zeker 15 doden, waarschijnlijk meer. Er werd vanuit NL al geïnformeerd of men zich zorgen over mij moest maken....gelukkig ben ik inderdaad veilig in een hotel.....

ook wordt nu steeds duidelijker hoeveel slachtoffers de overstroming en aardverschuiving bij Pokhara geëist heeft. het zijn maar roerige tijden hier in Nepal p dit moment...

BBC; Plane crash in Jomsom, Nepal 

Gisteren mailde ik toevallig het reisbureau waar Aratti mijn ticket naar Nederland had geboekt, met de vraag hoeveel bagage ik mag vervoeren. Nu bleek dat de tickets helemaal niet bevestigd waren, en dat het de laatste dag was om nog te kunnen bevestigen! Na met hun getelefoneerd te hebben lijkt nu alles in orde te zijn en heb ik mij e-ticket binnen. Vrijdag avond vertrek van Kathmandu via Doha naar Frankfurt en de volgende dag om 10.05 te landen op schiphol. (het lijkt kort, maar ik vlieg tegen de klok in…haha)

Vandaag was ik moe. Heel moe. Vanochtend kamers geswitcht met Debbie. Verder heb ik een eerste poging gedaan om mijn bagage zo te pakken dat ik toch zoveel mogelijk mee kan nemen. Op de heenweg mochten we 35kg, plus 10kg handbagage meenemen….nu op de terugweg maar 23kg, plus 7kg handbagage. De rest gaat met Asian Herritage mee. Ik weet niet of ze gaan wachten op de box die nu nog in Kailali staat….waarschijnlijk niet. En de vraag is ook of ik die box ooit nog terug zal zien….maar dat weten jullie al. De overtollige kilo’s gaan met de spullen van Karel en Dorieke mee en er zijn nog spullen van ene Willem….tja, en die mensen hebben natuurlijk ook graag hun spullen weer om hun heen.

Voor vandaag heb ik met Simone afgesproken in Gaia. Het is een hele fijne meid en ook een VSO-er die ik beter op de AVC heb leren kennen. Ze is getrouwd met de Nederlander Ben, die voor VSO op agrarisch gebied werkt. We hadden nog samen iets met schooltuinen willen beginnen hier in Nepal. Ik verheug me erop haar te zien, en het eten bij Gaia is lekker en goed!