Ziek, ziek, ziek....

Tja, eigen schuld dikke bult, zou men in NL zeggen denk. Ik was ziek toen Linda kwam en was er mee door blijven lopen. Probeerde wat te herstellen, maar gunde mij eigenlijk de rust niet. Nog half verkouden in sari naar de Puja gegaan…en met blote voeten rond het altaar gestaan.

Toen Ewa afgelopen zondag vertrokken was voelde ik de koorts alweer opkomen, en ja hoor…38,9°C! Schrik. Gelijk mijn bed ingekropen en bedrust gehouden. De volgende dag nog flink diarree gehad. Alles kwam tegelijk. Inmiddels is het dinsdag en voel ik mij iets beter, zeker in de ochtend. Ik hoop dat de koorts vandaag niet zo hoog zal oplopen. Maar gisteren kwam het al maar tot 38.3°C, dus het gaat alweer de goede kant uit denk ik.

Het is wel hartverwarmend hoe mensen om mij heen op mijn “ziek zijn” reageren. Asmita komt twee keer per dag kijken hoe het is en haalt kleine boodschapjes. Mr. Bom, mijn huurbaas, vraagt aan de trap regelmatig of het al beter gaat en of ik niet naar de doctor in het Ziekenhuis zou moeten, en of ik ook wel medicijnen slik.

Ook op school is men bezorgd. Vandaag belde miss Gita, en kon er eigenlijk geen touw aan vast knopen…..een uur later stond “mr. Spectacle” op de stoep met verse warme koffie en twee heerlijke pannenkoeken. Ook haalde hij voor mij 3 citroenen om een lekker thee mee te kunnen maken. Hij was door Miss Gita gestuurd omdat ze zelf geen tijd had. Ik kreeg van iedereen de wens om snel weer beter te worden.

De bedrust die ik nu maar goed houd, doet me wel goed. Ik heb de hele zondagmiddag, nacht en de maandag geslapen. Vandaag lijkt het ietsje beter te gaan, maar ik heb me voorgenomen om nu echt goed uit te zieken, voordat ik me dadelijk nog een nare  complicatie op de hals haal.

Daarna ga ik er weer met volle kracht tegenaan.

Ik koet zeggen dat ik de school wel mis…. Het is niets voor mij om zo rustig aan te moeten doen. 

Sarasvati Puja en mijn eerste sari.

Op vrijdag werd alleen de eerste 2 uur lesgegeven. Daarna werd de hele school schoongemaakt en versierd. Alle kinderen hielpen mee. Het was een hele gezellige dag! Alles in het teken van de grote Puja morgen ter ere van Saraswati.

Zij wordt in de Vedas beschouwd als moedergodin van de stroom, van oorspronkelijk de oeroceaan, het vrouwelijk aspect van schepping, de vruchtbaarheid. Daarna is zij, voornamelijk als Hindoeïstische godheid, de godin van kennis en kunst, muziek en dichtkunst, wijsheid, schrift en literatuur. Want dat alles borrelt als vanzelf op uit het al doordringend water van de oeroceaan, de bron van alle leven.

'Sarasvati' is ook de naam die in de Indus beschaving aan een aspect van de Maha Devi, (de 'grote godin' moeder) werd gegeven, namelijk het beminnelijke, vruchtbare energiegevende aspect (shakti) in tegenstelling tot haar andere uiterste Kali

Zij is het vrouwelijke scheppingsprincipe, haar mannelijke echtgenoot is Brahma.

Zij staat meestal afgebeeld met een vina, een snaarinstrument, in haar handen, en is herkenbaar doordat deze vina twee kalebassen heeft. In de snaren ontstaan de trillingen van de hele schepping, die zich als golven om haar heen uitbreiden. Aangezien ook de Sanskriet woorden uit deze trillingen bestaan, draagt zij soms een boek als weergave van de diepere kennis die in de Vedische hymnen opborrelt in het bewustzijn van de rishis (zieners). Het is tevens haar associatie met het schrift.

Meestal staat zij in een dansende houding, de tekenen van vruchtbaarheid geprononceerd zichtbaar. Volgens sommigen gaat de buikdans evenals de trommel die er bij gebruikt wordt terug tot de tijd van de moedergodincultus. Dansende bewegingen zouden de beweging van planeten en sterren weergeven. De trommel, in dit geval de damaru in zandlopervorm is tevens een symbool van schepping door generatie van trillingen. Het geeft de hartslag van de kosmos aan waaruit alle creatie ontstaat. Shiva Natarasha (dansende Shiva) houdt in één van zijn handen eveneens een damaru.

De godheden krijgen ook altijd een rijdier toebedacht dat hun waarde als emotionele drijfkracht het best weergeeft. Sarasvati's rijdier is een pauw. Aan haar voeten zit vaan een zwaan die symbool staat om het goed en kwaad van elkaar te kunnen onderscheiden.

Op 28 januari gaat hier in Nepal iedereen naar school om deze Godin te eren en te vieren. Zij is op iedere school vertegenwoordigd. Er zijn afbeeldingen en beelden van haar.

De blouse en de petticoat voor bij de sari, waren netjes op tijd klaar en het paste ook allemaal heel erg netjes, en dat zonder tussendoor te moeten passen. Echt wel knap. Ik heb me gedoucht, haren gewassen, alle nagels gelakt, mooi opgemaakt om 7.30u. kwam Asmita, om mij te helpen met het goed aan doen van de sari. Ze had ook een pin bij zich om de sari op de schouder vast te zetten. Het was nog een hele kunst, zelfs met haar hulp.

Met een sari kun je niet fietsen! Dus te voet naar school. De warme Jak-deken die ik in Kathmandu had gekocht hield me lekker warm, want de ochtenden zijn nog steeds mistig en koud.

Nou mensen, ik kan me niet heugen dat ik ooit zoveel complimentjes heb gekregen op 1 dag! zoveel mensen vonden het geweldig dat ik een sari aan had. Op school zieden ze dat ik er veel slanker in uit zag en dat de kurta’s mij dus niet zo voordelig kleden. Sommige mensen langs de weg gaven ook waarderende geluiden en complimentjes…tja….dat vind ik stiekem toch wel fijn...hihi.

Het was best goed te doen deze sari te dragen. Het voelt een beetje opgedrikt, maar voor af en toe en bij speciale gelegenheden, is dat best fijn. Het gaf mij een goed gevoel. De mensen om me heen hebben ook steeds meer waardering voor de manier waarop ik mij aanpas aan hun cultuur en dat vertellen ze mij dan ook. Ik denk dat ik wel goed bezig ben.

De Sarasvati Puja was heel bijzonder om mee te maken. Een Brahmen jongen uit de 4^e klas was voor die dag de priester. Hij kent alle mantra’s en gebeden uit zijn hoofd. Hij nam zijn opgave erg serieus en week uren lang niet van zijn plek. Mensen kregen van hem een Tika met rood en geel poeder. Ik ook. Nadat de kinderen met elkaar enkele gebeden hadden opgezegd, een lied hadden gezongen e n hun tika hadden gekregen, konden ze een zakje met zoetigheid ophalen. Een soort suikergoed. Dat smaakte wel lekker, maar een beetje waterig.

Toen de meeste kinderen weer weg waren, bleef toch bijna het gehele team daar. Er zouden nog kinderen komen die van verder moesten komen, en die zouden hun tika niet mis mogen lopen.

Na een tijdje aten we met z’n allen rijstpudding die een van de collega’s had gekookt. Heerlijk! Met rozijntjes. Jammie jammie.

Daarna werd Nepalese muziek gespeeld op een gsm en daarop kwamen de dames van hun stoel. De heren waren al vertrokken en stoorden dus niet. De remmen gingen behoorlijk los moet ik zeggen. Haha. Die dames swingen de pan uit. Hun bewegingen behoorlijk verassend. Heel losjes. Natuurlijk heb ik meegedanst. Sommigen moesten ook wel lachen om mijn bewegingen….tja, ik dans graag en probeer ook de bewegingen na te doen die ik van hun zie….en dat vonden ze erg grappig.

Foto’s; Sarasvati Puja

Rond een uur of 12.00u kwak Ewa uit Dhangadhi. Het was heel gezellig dat ze er was. Heerlijk om bezoek te hebben. Ik liet haar het centrum van Tikapur zien en we dronken banana-juice in het banana-hotel. Daarna aten we kroekoep en vegetarische pizza bij de Aroma, het restaurantje waar ik enkele dagen van te voren ook al was. ’s Avonds keken we gezellig naar de film “letters to Julia” Een eenvoudige film, romantisch en toegankelijk. Precies waar we op dat moment zin in hadden. Het was een prima film.

Ewa geniet van Tikapur, de rust, en de natuur. Ze heeft een beetje een vakantie gevoel als ze hier is. Dat vind ik natuurlijk erg leuk om te horen. ik geniet ook van haar gezelschap. Ze is open en we hebben goede gesprekken. 

Vandaag hebben we een lekker ontbijtje gemaakt. Wentelteefjes met kaneelappeltjes. Het lijkt er op dat dit mijn speciale logeer recept wordt, haha.
Na een wandeling door het stadje is ze weer met de bus naar huis gegaan. Het is toch heerlijk om bezoek te hebben.

Volgend weekend heb ik gepland om naar Nepalgunj te gaan. Dan is Willeke er en ik kan Lula leren kennen. Daar verheug ik me ook al op.

Sari, banda en uit eten.

Sari….

gisteren werd mij duidelijk gemaakt op school dat het geweldig zou zijn wanneer ik komende zaterdag op school zou verschijnen, als het even kan in mijn mooiste outfit. Het liefst een Sari. Het is dan n.l. Puja Saraswati. Saraswti de Godin van Kennis, wijsheid, muziek en kunst.

Nu had Asmita mij gisteren ook al de opdracht gegeven een top en een petticoat te kopen of laten maken….dan zou ze zaterdag een sari voor mij mee nemen. Daarna is het plan om naar het festival te gaan. tja,….

Na school werd ik door twee collega’s van school meegenomen naar een winkeltje waar ze Kurta sarwal maken en ook sari’s verkopen. Er werd gekeken welke kleur de top zou moeten zijn, maar voor de petticoat moest de kleur van de sari bekend zijn, omdat het bij elkaar moet passen…. Nu heb ik dan maar de knoop doorgehakt. Ik weet dat het handig is om op zijn minst 1 mooie sari te hebben. Daarmee kan ik dan naar festivals, feesten en misschien zelfs bruiloften. Nu had ik er al een van Jose gekregen, maar die is onverhoopt in de opslag terecht gekomen, en de komende twee jaar onbereikbaar. Ik heb nu een hele mooie gevonden. Het is diep en donker cyclaam, een beetje tegen het bordeaux aan. Er zit borduursel op van …..ja, hoe kan het ook anders; rozen! In rood en groen. De blouse die erbij hoort heeft aan de achterkant en op de mouwen een bijpassend stiksel. O mensen, ik ben zo ontzettend benieuwd hoe ik eruit zal zien als ik dat aan heb……vrijdag avond kan ik de blouse en petticoat ophalen.

Toen ik thuiskwam kon ik Mr. Bomsa, mijn huurbaas, feliciteren met zijn verjaardag. Zijn zus had het stiekem aan mij verklapt. Hij nodigde mij uit om morgenavond met hem te gaan eten. Gezellig toch?

Banda’s

Weer een banda! Met dank aan ene heer Evers een kleine uitleg over banda's: Stel je eens voor: benzine in Nederland wordt enkel geïmporteerd door de Koninklijke Shell, een 100% overheidsbedrijf. De overheid houdt de benzineprijs al jaren laag door deze flink te subsidiëren. Vanwege stijgende olieprijzen in de wereld besluit het kabinet Rutte de benzineprijzen te verhogen. Allemaal nog goed te volgen, toch? Nu komt het mooie. Het LAKS en de Landelijke Studentenvakbond (LSV) gaan actievoeren en blokkeren al het verkeer in de Randstad, uit protest tegen de verhoging van de benzineprijzen. Dat is dus wat er vandaag in Nepal op het programma staat. Nu maar even afwachten hoe serieus deze blokkade deze keer wordt afgedwongen.

Mijn eigen mening; Bij andere banda’s zijn ook alle kantoren en scholen gesloten. Soms is er wel 3 dagen banda in 1 week. Als er dan ook nog een religieuze feestdag kan het gebeuren dat er in een week tijd maar 1 of 2 dagen les gegeven wordt. Kinderen hebben continuïteit nodig om te kunnen leren, structuur en duidelijkheid. Al die banda’s zorgen ervoor dat automatiseren en verankeren maar zeer moeizaam plaats kan vinden.  In de week zit dan ook geen opbouw.  Hoe kan het onderwijs hoer serieus groeien als het zichzelf niet serieus neemt? Hoe kan de overheid het toestaan dat de kinderen en hun leerproces onderdeel van protestacties zijn. Het kind is de dupe….. Natuurlijk zijn al die banda’s juist gericht tegen de regering, maar het volk zelf ziet de schade op de lange termijn absoluut niet, heeft het niet in beeld. En dat is zo vreselijk jammer. Iemand zou moeten opstaan en hun duidelijk maken dat het voor de toekomst van Nepal zo schadelijk is juist steeds de scholen te sluiten, wanneer men het ergens even niet mee eens is.

Het zijn vaak jonge knullen die er op toezien dat de banda uitgevoerd wordt; dus dat niemand iets uitvoert, de winkels gesloten blijven, en dat er ook geen gemotoriseerd transport over de weg plaatsvindt, dus alleen riksja’s, ossenkarren, voetgangers  en fietsen. Het is soms duidelijk zichtbaar dat ze ook genieten van hun (tijdelijke) machtspositie. Natuurlijk helpt het absoluut niet wanneer de regering steeds maar weer water bij de wijn doet om de banda te doen stoppen. Dat werkt nieuwe banda’s alleen maar meer in de hand, denk ik. Ach Nepal, waar gaat dat heen….ben toch zuinig op je toekomst.

Vandaag was het dus banda en ben ik weer op school geweest om muziek te maken met de kinderen. Sommigen kwamen al blij op mij afgestormd, nog voor ze ontbijt hadden gehad. Het was weer reuze gezellig. Daarna mapraten met enkele collega’s die toch lesgaven in de extra klassen die oefenen  voor de examens. Ik had zoete balletjes in siroop gemaakt en men was er van onder de indruk. Vooral omdat ik bij de suikersiroop een beetje citroen en wat kaneel had gedaan, waardoor het echt heel erg lekker werd. (al zeg ik het zelf)

In de middag belde resham Chauderi mij. Hij haalde mij op en gaf een rondleiding in zijn radiostudio. Het zag er prima uit. Daarna zaten we samen met zijn vrouw in hun tuin en dronken Masala Chya, erg lekker, met pistache nootjes…hhhmm.

Rond 17.00u trof ik de zus van Mr. Bomsa, en we liepen samen met haar dochtertje naar een klein restaurantje. Mr. Bomsa was er al en zijn broer ook. Blijkt het restaurantje van zijn broer te zijn. Er stond pizza op de kaart, MET KAAS! Dus wat denk je dat ik gegetten heb? Juist, pizza. Hij was erg lekker, maar de bodem was zacht.

De kaas blijkt uit Dhangadhi te komen. Zolang de voorraad daar strekt, kan ik via dit restaurantje aan kaas komen… heerlijk!

Het was heel gezellig. De zus van mr. Bomsa, Bhagirathi, is echt zo aardig. We spraken over verschillende dingen en het Engels ging iedereen best goed af, en daarbij probeerde ik zoveel mogelijk Nepali woorden te gebruiken.

 O mensen, wat ben ik toch een echte Nederlander he….maar ja, ik vind het wel leerzaam dit soort dingen over mijzelf te weten te komen. En dan bedoel ik, hoe ik sommige dingen mis, maar andere ook helemaal niet. Ik kom er achter wat voor mij van belang is, en waar ik zelf voor sta. Mijn overtuigingen die er zijn, moeten soms behoorlijk bijgesteld worden, en het is interessant om zelf te ervaren hoe mij dat afgaat…..

नेपाली en school

Ik heb besloten om iets te doen aan het gevoel hier in Tikapur een analfabeet te zijn! Debbie had een nieuwe cursus Nepali voor mij meegebracht, toen ze uit Pokhara kwam. De groep heeft daar n.l. nog 3 weken iedere dag 4 uur Nepali les gehad. Een mooi boek, 2 CD’s en een speciaal oefenboek om de Nepalese letters te leren. Het zijn meer tekens dan ons alfabet. De eerste 6 tekens heb ik nu al goed geoefend, ook het schrijven. Robert Feikens zou trots op me zijn, geloof ik….(de schoon schrijfleraar van Helicon) Heel netjes, in hokjes, regels vol en met veel toewijding. Ik hoop dan ook mettertijd de Nepalese lessen van de kinderen in ieder geval te kunnen volgen. En het lijkt me ook handig om de borden te kunnen lezen op straat, net als menukaarten of prijslijsten.

मिजं पच काँ हेत ओओक अल हाहा 

voor wie wil puzzelen......bovenstaand is Nederlands in Nepali script...

De eerste werkdag met een leerkracht. Ik werkte met een leerkracht Nepali. Ms. Gita had mij gevraagd met haar mee te lopen. Deze juf treuzelt vaak met naar de klas gaan, is vaak pas na 15 minuten van het begin van de les in de klas, gaat er per les meestal 4 a 5 keer uit, en praat dan ook met andere leerkrachten en houdt dus ook anderen van het werk. Miss Gita ergert zich groen en geel aan haar…. We hebben veel besproken; Wat goed ging, waar ze trots op was, wat ze belangrijk vindt, wat haar verantwoordelijkheid is en wat ze eventueel ook zou kunnen doen. We ontdekten o.a. dat er in de eerste klas 7 kinderen het Nepalees niet kunnen lezen, en dat terwijl zij zelf het jaar ervoor aan deze kinderen had leren lezen….. Ze kunnen met hun vinger de tekst niet op de juiste plek aanwijzen of volgen… Over twee weken werk ik weer een dag met deze juf. Ik heb haar gevraagd om een manier te bedenken om deze kinderen aan het lezen te helpen, ook zal ze proberen een spel te gaan bedenken voor een van de klassen om het tijdens de les te gebruiken.

Het was geweldig om te zien dat ze de hele dag niet 1x een kind heeft geslagen. Ook was er geen stok te zien. Gelukkig. Wat de andere leerkrachten betreft weet ik het natuurlijk niet precies, maar het lijkt erop dat men probeert de stok niet te gebruiken.

Vandaag was er weer een Bidah. Een feestdag. Alle banken en scholen dicht. Vanmorgen werd er door 4 juffen echter wel les gegeven, vrijwillig. De “extra Classes” binnenkort zijn namelijk de final exams, ook voor de kleinsten. Die moeten goed gemaakt worden. Men vreest er namelijk voor dat het de school volgend jaar een stuk minder goed zal gaan.

Er was een hele goede leerkracht Engels werkzaam op de secondary school. Hij was vreselijk streng, voor leerlingen EN collega’s. Hij stimuleerde iedereen de gehele lestijd te gebruiken en niet de kantjes er van af te lopen. Dit werd hem door sommigen niet in dank afgenomen.

Uiteindelijk nam hij zelf ontslag….en bouwt nu een eigen en nieuwe school. Men vreest dus dat erg veel leerlingen naar deze school zullen overstappen. Zowel bij ouders als leerlingen is deze man erg populair.

Nu probeert men er op de school alles aan te doen om in ieder geval ervoor te zorgen dat de leerlingen goede resultaten behalen. Alle leerlingen die niet goed scoorden, krijgen extra lessen.

Nu was ik er vanochtend ook. Op mijn vrije dagen werk ik met de kinderen die daar inwonen, en geen extra les hebben, en houdt ze muzikaal bezig. Muziek, tekenen, handenarbeid en handwerken staan niet op het lesprogramma, dus er is genoeg te doen. We deden aan body-percussion. Dat vonden ze geweldig. De “boom-slap-clap” vonden ze prachtig, net als de “rainwave”. Twee jongens hebben allebei een schitterend Nepalees lied voor mij gezongen. De jongste had echt een prachtige stem!

Een student had pas een fluitje gekocht. Ik had de mijne bij me, en deed hem wat voor. Ik leerde hem hoe hij zijn vingers moest houden en gaf hem de eerste paar grepen. Hij heeft lang geoefend en twee van zijn vrienden met hem. Wie weet komen er nog meer fluitjes.

Stiekem geniet ik enorm van het werken met de kinderen. Eigenlijk zit daar mijn hart natuurlijk! Maar goed ik ben hier om met de leerkrachten te werken…..en daarmee bereik ik uiteindelijk veel meer kinderen.

Het was grappig dat de leerkrachten die les hadden gegeven na afloop ook de “boom-slap-clap” wilden leren. Miss Gita deed het echt geweldig, daar zit ritme in. Haha…

Toen ik richting huis wilde gaan bleek het volledige bestuur te wachten op iemand die zou komen van het ministerie. Ze willen de crisis die volgens hun ontstaan is, graag bespreekbaar maken. Ook het feit dat er al maanden geen salaris betaald is…..Ik ben benieuwd of er morgen iets over gezegd gaat worden.

Asmita heeft me de opdracht gegeven morgen een top en een petticoat te kopen. Ze wil zaterdag met mij naar het festival en ze wil mij dan in een Sari van haar stoppen, of draperen…. Er zijn ook verschillende leerkrachten die het over hetzelfde gehad hebben….ik zal dus morgen maar een top en een petticoat kopen, en dan binnenkort in een echte Sari rondlopen. Ben nu al benieuwd naar de foto’s, hihi

Net belde Ewa uit Dhangadhi. Ze komt het komend weekend naar mij toe. Heel gezellig. Zo valt het allemaal best mee he. Ik krijg steeds meer aanspraak en of gezelschap. Tikapur voelt nu wel goed.

O ja, over Ewa gesproken…. Ewa uit Kathamndu heeft een tijdje geleden in Kailali een werkbezoek/reis gemaakt. Daar heeft ze schitterende foto’s gemaakt die een heel goed beeld van de omgeving hier schetsen. Ook komt het landleven goed tot z’n recht.

Als het wilt bekijken klik dan op;

Ewa'a Kailali trip nr 1 

en 

Ewa's Kailali trip nr 2

het is echt de moeite waard! 

Morgen gaat het echte werk beginnen....

Het weekend heb ik inderdaad rustig aan gedaan.

Gisteren is hier een accu en een invertor aangesloten, en nu heb ik back-up power! In ieder geval in de huiskamer! Heel erg fijn. Ik kan op internet, heb 1 lamp die het gewoon doet en in de zomer doet de ventilator het ook!  Geweldig.

Deze apparatuur zorgt ervoor dat mijn avonden niet meer donker en eenzaam zijn. 

 Gistermiddag werd het mooi weer. Ik had vrijdag enkele Tharu-vrouwen zien lopen in hun mooie klederdracht. Er is een festival gaande, maar dat blijkt eigenlijk niet zo bijzonder, dat is normaal. Om de haverklap is hier een festival! Gistermiddag ben ik er eens naar toe gelopen. Op het moment dat ik eigenlijk alweer wilde gaan, kwamen een aantal leraressen van de school aangelopen. Ik sloot me bij hen aan, en ging mee het terrein op. Naast de bühne zaten we op de grond. Wel 3 uur lang.

Festival in Tikapur

Ik heb Nepali zien dansen; jeetje wat zit daar een mooie beweging in zeg! En ook waren er enkele zangers. Een mooie show, ik genoot ervan. Lekker in het warme zonnetje, muziek en dans…alleen in het publiek danste niemand.

Ik weet niet hoe ze heten, maar ze maakten goede muziek!

Vandaag, de zondag, was weer een dag van wassen, huishouden, pc-werk, mailtjes bijwerken e.d. vanmiddag nog wat brood bij gehaald.

Op dit moment geniet ik heel erg van de brie die Linda hier voor mijn achterliet. Ik maak er een soort tosti’s van en ze zijn verrukkelijk!

Mijn griep is over en de rest-verkoudheid is stukken minder en het gaat weer echt de goede kant op. De koorst is weggebleven, en het hoesten wordt ook minder. Mijn stem is nog wel laag, schor en hees…dat komt van het vele hoesten. Het moet waarschijnlijk gewoon slijten....

Ik heb vandaag aandachtig het document van de Child Friendly School doorgenomen. Er komt heel wat bij kijken, en mijn school zal op verschillende punten moeten gaan groeien, willen ze daaraan gaan voldoen. Omdat ze een PPP-school zijn, is het de bedoeling dat ze een voorbeeld school zullen zijn voor andere scholen hier in de omgeving. 

In ieder geval ben ik blij dat het slaan van kinderenen zal gaan stoppen. Natuurlijk moet daar wel iets anders voor in de plaat komen. Regels, afspraken, alternatieven….maar ook zal er met de ouders gepraat moeten worden dat er op de school een andere wond zal gaan waaien.

Het document omvat 28 pagina’s en heeft de vriendelijkheid onderverdeeld in verschillende punten, van slaan tot aan management, van speelgoed tot WC.

Dit document zal voorlopig de basis vormen van werk. Daarnaast gaat het natuurlijk ook om het gewonen lesgeven. Ik ben benieuwd hoe het zal verlopen. Maar 1 ding staat vast, morgen gaat het beginnen…..

Belangrijke vergadering in Tikapur

Dhangadhi, workshops in een schitterend hotel

Gisteren heb ik het goed rustig aan gedaan. De ochtend heb ik de workshop bijgewoond en dat was prima, maar vermoeiend. Tegen de middag kwam de koorts terug, dus ’s middags bedrust, met een mooie film met Meryl Streep.

Vanochtend had ik een one-to-one met Raj, waar Jimmi was er ook was. Ik had het  voorbereid met Linda. De vragen goed verdeeld en op veel van mijn items werd prima gereageerd. Het is duidelijk dat VSO niet voor de kosten kan op komen van de back-up power. Maar Linda heeft in Kathmandu ook een hele goede oplossing, die lang niet zo duur was. Daar ga ik dan maar achteraan.

Verder heb ik aangeboden om in de zomermaanden tijdens de monsoon in een ander programma op een andere plek in Nepal iets te doen. In die tijd zijn de scholen hier dicht en kruipen de slangen over straat. Daar wordt ook aan gewerkt. Raj gaat het  met Smriti bespreken. Verder kan ik een keer per maand op kosten van VSO naar Dhangadhi, en kan Terri 14 dagen later naar Tikapur komen. Daarnaast kan ik naar Dhangadhi voor twee andere meetings.

Linda gaat me helpen het dispuut met TNT op te lossen. We hebben besproken dat TNT een goede naam hoog te houden heeft. We gaan in ieder geval de Nederlandse ambassade informeren. Dat stel ik ook zeer op prijs! Prima, dat zal de gevoelens van eenzaamheid verminderen.

Morgen is de meeting met de school. Ik ben benieuwd hoe dat verder zal verlopen.

Maar na vandaag ben ik al veel positiever gestemd.

Wat wel erg jammer was, is dat zowel mijn RP als de leerkracht van school, die uitgenodigd waren om de workshop bij te wonen, niet verschenen zijn. Tja…. Niets aan te veranderen.

O ja, we kregen de nieuwe load shedding tabel….die is dan eigenlijk wel om helemaal depri van te worden hoor….ze gaan vanaf vandaag 2x per dag 4 tot 6 uur de stroom onderbreken… Met die uren wordt het nog een kunst om op tijd laptop en gsm opgeladen te krijgen......Dat moet ik wel echt zien op te lossen. Ik weet dat ik anders niet lang zal volhouden.

Inmiddels is het de 19^e.

We hadden de grote vergadering met de school. Wel later dan gepland. Er bleek ineens een crisis meeting van de directie te zijn, waar de principal e.d. waren. Ook blijkt mijn huurbaas gisteravond teruggekomen te zijn, en is ook bij de vergadering.

Na te hebben gegeten en een uur te hebben gewacht, begonnen we met het Hoofd miss Gita, enkele leerkrachten, en twee andere mensen van de school. We bespraken wat het project PPP-school inhoudt. We verzamelden hun verwachtingen (die aanvankelijk wel anders waren) en hun wensen. We hadden het erover dat deze school een modelschool zpu moeten zijn of worden voor andere scholen. POnze vraag was wat zij zich daaronder voorstellen en hoe ze die rol op zich zouden willen nemen.

Rond 13.00u kwamen de principal en mijn huurbaas erbij. We bespraken child-friendly-teaching en dat VSO slaan absoluut niet kan tolleren; het is een voorwaarde om met elkaar te kunnen werken. Verder werd duidelijk wast de management rol van Terri voor de school zou kunnen betekenen.

Tot slot hebben we geinventariseerd hoe de Budhanilkantaschool nog een rol kan vervullen en wat daarvan verwacht wordt.

Er ontstond een levendige discussie die wel erg goed was. Uiteindelijk was iedereen wel blij dat ik met ze ga werken en ook workshops zal verzorgen.

Ik ben blij dat alles nu duidelijk is en ga graag aan de slag.

De enige die niet zo tevreden was, was mijn RP. Hij keek erg op z’n neus dat de scholen die hij geselecteerd heeft, toch nog eens goed tegen het licht gehouden moeten worden van Raj. De naam doet vermoeden dat het geen gouverment schools zijn, en dan zijn ze gewoon geschikt om opgenomen te worden in het programma, gediskwalificeerd.

Na de meeting hebben we met de club nog nagepraat bij mij thuis. Ook dat was erg fijn. Linda en Jimmi gaan mij nog voorzien van de notulen e wat handige documenten die ik kan gebruiken. Uiteindelijk reden ze rond 15.00u weg. Doei, dag, bye, namaste….

We kregen een folder van VSO die ook als PDF te bekijken en te lezen valt. hij staat op; Steps in Nepal  

Als je op de link klikt kom je er vanzelf bij uit.

Het voelt nu een stuk beter om hier te zijn. Alles lijkt wel een beetje op z’n plaats te vallen. De grootste problemen zijn uit de weg geruimd en zelfs het stroomprobleem wordt opgelost!

Toen ze weg waren heb ik verse melk en yoghurt gehaald. Daarna bij Asmita in het winkeltje gezeten en even bij gekletst. Nu blijkt dat haar man volgende week 5 dagen naar Kathmandu gaat, om zich daar in te schrijven, zodat hij naar Korea kan om te gaan werken. Dat zou dan gaan om 5 jaar! Pppfff, daar is ze dan voor getrouwd. Heeft ze een kindje, en manlief gaat 5 jaar in het buitenland werken. Kan zij voor schoonmoeder, kind en de shop zorgen! Ik zou er niet blij van worden….en zij geloof ik ook niet….en dan zegt ze; KEGARNE! Oftewel, wat kun je eraan doen……

Morgen en het weekend zal ik het rustig aan gaan doen. Mijn hoest lijkt minder te worden en de koorts is nu echt verdwenen. het gaat weer de goede kant op. Maar ik ga wel even heel goed voor mijzelf zorgen de komende dagen. Dan kan ik er daarna weer goed tegen! 

 foto's op; nieuwe foto's

15 januari, reis naar Dhangadhi met koorts.

Vandaag is het Maghe Sankranti festival. Ik heb er niet zoveel van gemerkt.

Gisteren heb ik een heerlijke dag met Linda in Tikapur gehad. Ze kwam rond 10.30u. aan. Ze was helemaal verkleumd door de koude busrit, ochtendkoude en dikke mist.

Nadat ze op het balkon in de net verschenen zon wat opgewarmd was, zijn we te voet naar school gegaan. Daar bekeken we de school en we kregen er Dahl Bhat. Ook leerde ze miss Gita kennen en we maakten even een praatje met haar.

De manager van de lodge bracht ons naar de riksja’s en regelde een trip naar Tikapur park. Het was prachtig weer en ik voelde mij best goed. Verkouden maar goed.

Het park was prachtig, zeker nu de zon scheen, was het echt een genot en een oase aan rust. Toen we bij de picknick plaats kwamen, zagen we een ossenkar de rivier oversteken.  Heel apart om te zien.

Na het park zijn we naar het bananen hotel gegaan waar we een heerlijke romige bananen drink kregen. Hhhhhmmmmm.

Na Linda nog enkele verschillende pleintjes van Tikapur te hebben laten zien, liepen we naar huis, met een kokosnoot, en een kilo aardappelen. Ze had zoals beloofd zuurkool en rookworst meegebracht en dat aten we! Heerlijk!

Na het eten hebben we een aantal nuttige dingen op papier gekregen over persoonlijk riskmanagement, en welke zaken ik met Raj van VSO wil bespreken. Linda is heel goed in dit soort dingen te structureren.

’s Avonds werd ik wat gammeler, toen ik rond 21.00u mijn bed indook bleek ik flink koorts te hebben…balen…..maar goed, een paracetamol doet wonderen, toch?

De volgende ochtend werd ik weer redelijk fit wakker. Wel een wat algemeen gevoel van moeheid, of hangerigheid? Ik heb voor ons wentelteefjes met kaneelappeltjes gemaakt. Het was echt smullen.

Linda ging nog een rondje door Tikapur lopen. Ik wilde nog een half uurtje rusten, maar Linda kwam erachter dat de laatste bus naar Dhangadhi rond 12.00u zou vertrekken….dus inpakken, opruimen, afwassen en de boel klaar maken voor vertrek.

We zaten op tijd in de bus en hij vertrok precies op tijd.

Ergens onderweg kreeg Linda telefoon van Jimmi die op weg was met Raj vanuit Kathmandu. Hij wist te vertellen dat mijn landlord afgelopen vrijdag met een rekenng naar het VSO office is gegaan. Hij is nog steeds in Kathmandu. Schijnbaar heeft de principal de kosten voor zijn gulheid bij de landlord neergelegd, die vervolgens daarmee naar VSO is gegaan. En dat allemaal ook nog eens achter mijn rug om! Echt, de brutaliteit! En waarom niet samen met mij willen kijken welke oplossingen ervoor te bedenken zijn…..Ik ben er ontzettend boos over. Ook de schijnheiligheid waarmee mij verzekerd werd dat de principal zo goed voor zijn mensen zorgt e.d. ggrrr, brr… Ik denk dat ik het hele spul donderdag terug ga brengen. Linda vertelde mij dat er veel goedkopere oplossingen voor zijn…..

Maar ik wil er nu ook nog niet echt in investeren. Eerst wil ik kijken hoe de meeting donderdag gaat. We moeten checken hoe groot de bereidheid van de school is, om een echte voorbeeld school te worden. Daarbij hoort dat o.a. het slaan zal omgevormd moeten worden. Ook andere criteria zullen we moeten bespreken. Mocht blijken dat men daar helemaal niet naar toe wil werken, zal de hele placement ter discussie staan…. Er hangt veel van af.

We waren om 15.55u in Dhangadhi. Ik was kapot! De bus was steeds erg vol. Er zaten zelfs regelmatig hele stukken mensen op het dak, stonden hutje mutje in de busgang, en sommige geuren waren bijna misselijk makend. Om de paar minuten stopte de bus om er nog iemand in te laten of er uit te laten….Gelukkig dat wij van het begin af aan hebben kunnen zitten. De tocht was echter minder fijn.

Toen we hier aan kwamen, was ik zoooo kapot dat ik eerst een flink potje heb zitten janken. Ik voelde me ziek, zwak, misselijk……

Na ¾ uur kreeg ik een sms’je dat ze de infobijeenkomst zouden beginnen. Ik had wel echt zin om mensen te zien en ben er naar toe gegaan. Maar goed ook, want er werd gelijkertijd eten besteld. Ik heb een zalige chicken pizza gegeten. Dat deed me enorm goed. Maar ik weet wel dat ik eigenlijk gewoon ziek ben. Dus vroeg slapen met een paracetamolletje en morgen zal ik kijken hoe het gaat met de workshops…..

Ik moet trouwens wel nog even kwijt dat we in een geweldig hotel zitten. Het Rubis Hotel in Dhangadhi. De lakens zijn wit en schoon, de kamers zijn netjes en schoon, de douche heeft echt warm water en er is gratis internet als er geen powercut is. Fantastisch! O ja, en tv met kabeltelevisie….. er zijn slechtere adressen om je ziek te voelen en uit te herstellen.