04-01-2012 En dan wordt het ineens nog druk ook….

Nadat ik gisteren de blog geplaatst had, beleefde ik een fijne dag op school. Ik ga er iedere maandag, dinsdag en woensdag naar toe. Ook op de dagen dat ik niet werk, ben ik welkom. Ik zorg dat ik er rond 9.30u ben. Rond die tijd wordt er namelijk Dahl Bhaat geserveerd voor de leerkrachten. Heerlijk! En dan met een volle buik naar de klas.

Voor de school start, verzamelen de kinderen zich in rijen op het schoolplein. Ieder rij is een klas. Er zijn 18 klassen op de lagere school. De meeste klassen hebben 50 kinderen.

Na enkele eenvoudige rek en strek oefeningen wordt het volkslied van Nepal gezongen en daarna nog een Hindoe gebed. Vervolgen gaat iedere rij rustig en netjes naar het eigen klas lokaaltje. Ze zitten in bankjes van 1.60u met z’n 4-5 bij elkaar op een kluitje. De sfeer is rustig en de kinderen letten over het algemeen erg goed op. Ze willen heel graag leren.

Sommige leerkrachten vinden het nodig om een dreigende stok te hanteren…die ze soms ook echt gebruiken om een kind te slaan. Echt wel schokkend. Mijn aanwezigheid brengt  het stokgebruik tot een minimum terug omdat ze zich er eigenlijk ook voor generen….

Rond 15.00u was er iets speciaals. Twee weken geleden hebben alle kinderen (ook van de kleuterklas) examens gemaakt. De resultaten waren nu bekend. Met een ceremonie, waarbij zelfs “the principal” aanwezig was, werden de 5 kinderen met de beste van iedere klas, beloond met een prijsje en een Tica. Het duurde nogal een tijdje voor alle 90 kinderen hun prijsje hadden. De kinderen zaten hierbij in een ontspannen hurkhouding.

Ook ik mocht een aantal prijsjes uitreiken. Hihi. Het eerste jongetje van de 4^e klas, die ik dus een Tika moest geven, gaf er mij ook een. Later bleek dat dit een respectvol maar ook heel goed teken was, het jongetje is Brahman, en als je van iemand uit die kaste een Tika krijgt, betekent dat veel voorspoed.

Na school vroeg een leerkracht me mee naar haar huis te komen, om thee te drinken en haar familie te leren kennen. Het was een ervaring. Net buiten Tikapur, op het platte land, een mini boerderijtje. 2 koeien, geitjes, een varken, groente en kruiden tuin. Een eenvoudig huisje. Er was alleen water van de pomp…ik moest toch zeggen dat ik niet zo’n sterke maag heb als de Nepali people. Dat werd opgelost door mij gekookte verse melk te geven. Heerlijk was die. Nu wilde ze dat ik bleef voor het avondeten, rond 19.00 en dan ook maar gelijk bleef slapen….nou, dat dan toch maar even niet. Ik houd mij eraan voor het donker thuis te willen zijn, en in mijn eigen bed te slapen. Ik beloofde echter terug te komen op een vrije dag.

Door kenbaar te maken dat ik het nogal moeilijk gevonden heb tijdens de feestdagen, gingen er de laatste dagen wat deurtjes open. Allereerst belde ’s avonds Dorieke, een Nederlandse VSO-er die in Pokhara zit. Ze vertelde dat in mijn buurt Lula woont, in Nepalgunj. Dat is ook 4 uur met de bus, en 3 uur achter op de motor. Dorieke vertelde dat Lula daar ook helemaal alleen zit. In het begin had ze het ook wel wat zwaar, maar ze heeft nu helemaal haar draai gevonden. Ze was ook ooit in Tikapur geweest en is er zwaar van onder de indruk. Ze heeft hier zelfs verschillende vrienden gemaakt, waar ze mee in contact is. Ik kreeg een mail adres van Lula, waarop ik haar mailde. Nog voor ik haar had kunnen bellen, kreeg ik telefoon van Resham Chaudhari. Hij vertelde journalist te zijn en wil mij graag ontmoeten… o, ja, hij was de vriend van Lula. We maakten een afspraak voor vanmiddag 15.00u. bij hotel Banana. Ik werd vriendelijk ontvangen, en we hadden en gezellig kletspartijtje over muziek en Nepal. Hij blijkt zanger en muzikant te zijn, en had een rol in 4 films. Hij is eigenaar van 4 lokale radiostations, en is van plan om nu een tv station op te gaan zetten. Ook organiseert hij verschillende grote festivals in 3 districts. Hij liet me weten plaats te hebben voor een vrijwilliger op het gebied van journalistiek of camera werk…..dus als er iemand zin heeft om deze kant uit te komen, is dit misschien wel je kans….

In ieder geval is hij erg geïnteresseerd in muziek, wil graag mijn harp eens horen, laat mij binnenkort de radiostations zien e.d. Het zou wel eens een leuke kennis kunnen worden. Hij is erg bekend in de regio en ook in Nepal……

Ik heb inmiddels ook telefonisch contact gehad met Lula. Ze heeft een fijne stem en klonk heel aardig. Ze wil graag binnenkort naar Tikapur komen, en zal dan bij mij overnachten. Heel gezellig lijkt me dat. Ze heeft me ook laten weten dat ik welkom ben in Nepalgunj, en dat ze een logeerbed heeft. Leuk! Want eind januari komt Willeke ook naar Nepalgunj, en ze zal daar 3 maanden blijven! In februari dus die kant uit. Yeh!

Op school was het vandaag ook erg leuk. De leerkrachten komen meer in hun gewonen doen en we raken wat vertrouwder met elkaar. Het lijkt wel fijn te klikken. Ik zag een aantal leuke lessen. De ochtend was koud, maar toen de zon doorkwam  verhuisden verschillende klassen naar het grote grasveld. Daar zag ik dat ook het spelelement gebruikt werd. Ik ben wel onder de indruk. Eigenlijk voel ik me zo fijn op de school, dat ik het jammer vond ook naar de andere scholen te moeten… Maar goed, wie weet wordt het daar net zo leuk.

Het wordt wel duidelijk hier lesgegeven wordt. Alles gaat alleen via de exacte tekst van het boek. Dat lijkt heilig te zijn. Begrijpen staat niet op de voorgrond, en zeker beleven is hier een ongekende term. Het lijkt allemaal erg op tekst verklaren, ofwel begrijpend lezen. Dat geldt voor alle vakken, behalve rekenen….. Creativiteit is dan ook nergens zichtbaar. Ik hoop dat ik met de leerkrachten in de richting van beleefbaar lesgeven kan gaan. Maar ik weet nog niet in hoeverre dit misschien te ver “out of the box” is.

Het kwam er vandaag wel van dat ik zelf even voor de kinderen stond. Ik benutte de kans om aan de hand van kleine tekeningetjes het lied “I like the flowers….” Aan te zetten. Haha, dat werd gelijk een grote pauze-hit. Overal hoorde ik ineens “Doewakka, doewakka, doewakka, doe”

Al met al, moet ik zeggen dat ik mijn draai begin te vinden. Ik krijg het naar mijn zin.

Er ontstaat een dagpatroon waarbij ik ook iedere dag minimaal een uur harp speel. De muts krijgt schitterende kleuren en het breien tijdens de pauzes op school e.d. verkort het wachten…..

FOTO'S; Op school en in de klas, klik hier.

weer naar school.....

Vandaag was ik op school. Men had mij gemist Ze vroegen waar ik gisteren was. Ik heb uitgelegd dat zondag voor mij een vrije dag is, altijd, en dat het daarnaast ook 1 januari was en dus nog een extra feestdag. “Aaahhhh, Happy New Year, Miss” klonk toen van verschillende kanten.

Ik heb gelijk verteld dat het de bedoeling is 3 dagen in de week op deze school, de Birendra Vidya Mandir school te werken en dat er daarnaast nog twee andere scholen geselecteerd moeten worden.

Er kwam van de Lodge een administratief medewerker aangelopen. Hij wist dat ik een afspraak met de RP moest maken (resource person). Het werd gelijk geregeld. Om 14.00u kon ik er naar toe.

Na drie lessen geobserveerd te hebben, kwam ik in gesprek met het hoofd van de lagere school. De school bestaat uit 3 delen, de lagere school, secondary en op de campus is de High school.

Het hoofd is een heel aardig persoon met een goed hart. Ze maakt zich erg sterk voor goed onderwijs aan de kleinsten. Ze is ervan overtuigd dat alleen op een goed fundament verdere kennis goed ontwikkeld kan worden. Ze woont op het terrein en is er iedere dag. Ze helpt ’s ochtends voor schoolbegin de kinderen met huiswerk. In de pauzes is ze het alziend oog van de school. Kinderen hebben veel respect voor haar en het straalt absoluut wederzijdse warmte uit! We hadden een heel fijn gesprek, o.a. over onderwijs. Maar ook over haar leven, waarvan ze 35 jaar in India heeft doorgebracht. Ze mist dat land iedere dag, en begrijpt ook dat ik mijn land mis. Ze snapt niet waarom ik nooit getrouwd ben; men moet toch minsten 1x in het leven trouwen…. Tja, ik heb verteld dat er een grote liefde in mijn leven was, maar dat trouwen er nooit van kwam omdat onze levenspaden niet dezelfde kant uit gingen. Aangezien ik niemand tegenkwam waar ik meer van hield, ben ik nooit getrouwd. “I only marry for love” Dat begreep ze, en ook de andere vrouwelijke leerkrachten die bij het gesprek zaten. Het hoofd pakte mijn hand en bekeek mijn palm. Ze zag dat de grote liefde aanwezig moest zijn, dat het tot een hereniging zou komen….. tja, wie zal zeggen hoe ook op dit vlak de toekomst eruit zal zien. Maar ik heb op deze manier plausibel kunnen maken, waarom ik niet getrouwd ben en alleen leef…..en daar ging het om.

Het hoofd is ongeveer van mijn leeftijd. Ze heeft drie kinderen. Haar man leeft en werkt in India. Ik weet niet of ze elkaar wel eens zien….

We hadden het ook over het systeem van Nepal en het onderwijs. De banda’s die steeds maar weer de scholen plat leggen. Ze vindt het vreselijk dom die banda’s. Daarnaast is ook de politieke sfeer op scholen, oorzaak van veel ellende. Om de zoveel jaar is er een nieuw belangrijk politiek figuur, die zorgt ervoor dat zoveel mogelijk familieleden op belangrijke plaatsen aan het werk komen. En of ze kennis van zaken hebben doet er dus eigenlijk helemaal niet toe. Op mijn school zijn alleen vorig jaar 20 mensen moeten vertrekken…..al die wisselingen brengen natuurlijk onrust.

Een ander punt is salaris. Ik weet nu dat de leerkrachten van de school bijna allemaal een andere baan er nog naast hebben. En waarom? Omdat ze het geld nodig hebben. De leerkrachten hebben over de laatste 5 maanden nog geen geld gehad. Alleen een heel klein beetje…..Dat zouden we ons in NL toch niet kunnen voorstellen, of wel? 5 maanden!

Ik voel erg veel sympathie voor het schoolhoofd. Ik zal er zeker goed mee over weg kunnen. Als ik zo de lessen observeer, jeuken mijn handen wel eens om ook weer zelf aan de slag te gaan.

’s Middags om 14.00u dus naar de RP. Hij heeft Mr. Tikaram Joshi. Hij had al getelefoneerd met Nirb ji en wist dus dat het de bedoeling was nog twee scholen te selecteren. Nou daar hoef ik dus geen moeite voor te doen, want ze zijn al geselecteerd! De eerste is de school waar deze mijneer zelf zijn kantoor heeft, de NavDurga low secondairy school, en de andere ligt ongeveer 1 km buiten Tikapur aan de andere kant van de stad en dat is de Khadga Smitri High Secondairy.

Nou wil ik die scholen wel graag bezoeken voordat het bezoek van VSO komt. Ook dat was geen probleem. De RP haalde zijn motor, liet me achterop stappen en reed naar de school. Zo…over hobbelige paden, onverharde wegen of verharde wegen met gaten, zonder helm,….dat was wel even een belevenis! Gelukkig duurde de rit niet te lang.

Die school zag er een stuk armer uit op het eerste gezicht. Het hoofd van de school kwam aanlopen. Hij spreekt maar enkele woorden Engels. Hij verzekerde mij echter dat er leerkrachten zijn die goed Engels spreken, zodat samenwerking vruchtbaar zal kunnen zijn. Hmmm, ik zal het wel zien. We maakten de afspraak dat ik komende vrijdag een dag lessen kom observeren.

 Terug op NavDurga werd thee gedronken en afgesproken komende donderdag op school te komen kijken. De klok stond inmiddels op 16.00u.

Terug thuis, bleek internet het begeven te hebben. Ik heb gebeld. Het proefaccount op naam van degene die het installeerde gaf geen toegang meer tot het net. Mijn eigen account met wachtwoord, is waarschijnlijk nog niet eens geactiveerd!

Balen!!!! Maar goed, ik ga er dus vanuit dat het allemaal tijdelijke ongemakken zijn, en alles binnen niet al te lange tijd netjes zal functioneren. Mijn geduld groeit met de dag….er zit gewoon niets anders op.

Na een nachtje slapen doet internet het ineens weer, dus kan ik deze nieuwe blog gewoon plaatsen….

1 januari 2012; een nieuw jaar…..

De laatste dag van het jaar gebruik ik graag om even terug te kijken naar het afgelopen jaar. Wat was me dat een jaar zeg! Veel woelige emoties; tegenslagen maar ook bevestiging en versterkte vriendschapsbanden met Steun, ook uit onverwachte hoeken. Afscheid en verdriet, versus vreugde en toekomst doel. Roerig was het en intens. Ik heb veel geleerd….. naïviteit en goedgelovigheid zijn behoorlijk afgeslankt.  Terri uit Dhangadhi zegt; “What doesn’t kill you, makes you stronger” Nou dat lijkt me een waarheid als een koe!

Nu ben ik hier, in Nepal. Veel lijkt al lang geleden en ver weg. Gelukkig maakt internet het mogelijk om met dierbare vrienden en mijn familie in contact te blijven. Ik weet nu hoe veel waarde ik daar aan hecht, en hoe belangrijk het voor mij is om me goed te kunnen voelen!

De afgelopen anderhalve week waren dan ook echt heel zwaar voor mij. Bijna zwaarder dan het begin van vorig jaar….en dat wil wat zeggen….. Het was geen verstandige zet om ons vlak voor al deze feestdagen naar onze placements te laten verhuizen. Het was voor het gemoed veel beter geweest wanneer ze ons als groep bij elkaar hadden gelaten om met elkaar deze dagen in ieder geval te vieren. Dit was ook al opgemwerkt door enkele lieve vrienden van mij.  Ondanks dat ik me overdag goed kon houden, mede door de zon en afleiding, werd het mij ’s avonds wel eens te veel. Een goed tranendal was dan het resultaat….. Ook wanneer iemand mij vroeg hoe het met mij was, hield ik het maar met moeite droog. Onzekerheid, bang voor het onbekende, niemand hier hebben om mee uit te wisselen en het ontbreken van internet om met dierbaren in contact te blijven, waren de oorzaak hiervan. Maar goed, tranen zeggen niets over mijn kracht en doorzettingsvermogen, ze maken mij vaak sterker.

Ik ben niet de enige die ’s avonds om 18.30u het bed in kruipt met een zaklamp en een e-reader. Om die tijd is er namelijk meestal een power cut die 2.30u duurt. Het leven stopt ’s avonds vroeg. Iedereen, en zeker vrouwen, zorgen ervoor eer het donker wordt thuis te zijn. De schemering begint rond 17.00 en een half uur later is het pikkedonker. Straatverlichting kennen ze hier niet. Als dan de stroom weer terug komt, ligt het leven in Nepal eigenlijk al stil. Hierdoor staan zoveel mensen zo vroeg in de ochtend alweer op. Rond 5u begint het hier tot leven te komen.

Ook in de ochtend zitten we meestal 2 uur zonder stroom. Precies in de tijden dat er het meest gebruik van gemaakt zou worden. Tja.

Gisteren is het dan na 5 dagen proberen, eindelijk gelukt om een internet verbinding in mijn huis te krijgen. Ik heb gelijk de geleden schade goed kunnen maken. Skype maakt het mogelijk, samen met Facebook en de mail.

Ik heb met Anne en Evi gesproken. Anne speelde “First Noël” voor mij op haar harp. Daarna was Yvonne online en we konden lekker bijkletsen. Toto slot heb ik met mijn moedertje gepraat en haar een deel van de woning kunnen laten zien. Internet; het is momenteel echt meer dan goud waard!

Omdat het gisteren Oud-Jaar was, vond ik dat ik mij houding maar eens moest veranderen. Ik stond op met het vooruitzicht dat het tot stand brengen van internet wel zou lukken vandaag. Het was zonnig weer en na een warme douche, vond ik dat deze dag het verdiende om mijn mooiste Kurta Sarwal aan te doen. Natuurlijk heb ik me ook opgemaakt.  En inderdaad, internet lukte dus.

’s Middags kwam Asmita met haar zoontje en haar zus een half uurtje langs, om naar mijn instrument te komen kijken en te luisteren hoe het klinkt. Het was wel gezellig om even bezoek te hebben. Het jongetje van 7 jaar oud, zat doodstil, verroerde zich niet en luisterde geboeid naar de klanken die voor hem waarschijnlijk erg ongewoon zullen zijn geweest.

In de middag heb ik de steken opgezet voor een muts. Ik heb alleen wat sokkenwol hier. In de winkels is alleen 100% acryl te koop, geen wol, katoen, of andere natuurlijke vezels. Jammer dat ik niet voor mijzelf zo’n lekkere warme schoolmuts gebreid heb, zoals de kinderen gedaan hebben.

In de avond heb ik lang harp gespeeld. Met de LED- noodverlichtinglamp gaat dat wel moeizaam, omdat ik maar half de noten kan zien en ook de snaren zijn moeilijk van elkaar te onderscheiden. Het is als muziek maken met een looplamp als verlichting… Daarna met muziek van “The Chieftains” en “Parasol” uit de MP3-speler gebreid. In mijn hoofd heb ik menig dansje meegedanst op het bal waar ik niet lijfelijk aanwezig was…..  

Rond 23.00u heb ik me toch maar naar mijn bed verplaatst. Hier heb ik me wel getrakteerd op het kijken naar “Dinner for One” en “Mister Bean at New-Year”.

Na wat sms-jes gekregen en beantwoord te hebben, van een aantal hele lieve mensen, ben ik om 1.00u gaan slapen.

Vandaag dus een nieuwe dag van een nieuw jaar. Een jaar waar Tikapur waarschijnlijk centraal zal staan. Ik heb me voorgenomen dat het gesprek met Raj e.d. op 18-19 januari, erg goed moet verlopen, waarbij ik goed voor mijzelf wil opkomen. Het moet duidelijk zijn waarvoor ik hier ben, wat mijn rol zal zijn, en hoe ik tot ontwikkeling bij zal te kunnen dragen. Ik vind dat mijn plaatsing op z’n minst zinvol moet zijn. Daarnaast wil ik me sterk maken voor het krijgen van minstens 1 andere Volunteer! Het is niet goed om in mijn eentje hier te zitten. Om meer dan 1 reden….. Het feit dat ik nu hier zit, en niet in een team van 6 VSO-ers in dezelfde plaats, is contractbreuk. Het hebben van een vangnet bij ziekte of calamiteiten, was mede reden toe te stemmen in deze plaatsing. Dat VSO erg onder druk stond, mag geen reden zijn om mij hier in mijn eentje te laten zitten. De dichtstbijzijnde Voluteers zitten in Dhangadhi, en dat is 4 uur met de bus…Ik ben benieuwd hoe zich een en ander zal ontwikkelen.

Ondertussen is het weer veranderd. Donkere wolken stonden vanochtend hoog aan de hemel en nu regent het. Het is een cadeautje! Alle stof spoelt weg. De verschillende kleuren groen worden zichtbaar, geen stofwolk als er een auto of bus langskomt! Heerlijk verfrissend. Eindelijk worden alle kleuren van de omgeving goed zichtbaar. De ongeasfalteerde weg verandert nu wel in een vreselijke modderstroom met poelen, zo heeft ieder voordeel weer zijn nadeel.

Net belde Moon. Ze heeft me uitgenodigd om vanmiddag naar haar toe te komen. Ik hoop dat ik vandaag meer van haar kan verstaan. Haar taal is een mengeling van Koreaans, Nepalees en een beetje Engels. Dat maakt het moeilijk te verstaan. Maar goed, het zal wel helpen om sneller Nepalees onder de knie te krijgen.

Het feit dat ik hier in mijn uppie zit zal mij ook dwingen om sneller de taal te leren. Volgens Juul is dat nu echt een kans. Zouden er meer mensen Engels spreken, was de noodzaak lang niet zo hoog, en de motivatie waarschijnlijk ook niet. Ik zit nu iedere dag een uur in de ochtend en een uur in de namiddag/avond over de Nepalese taal gebogen en oefen, oefen, oefen……

In de namiddag zal ik weer op internet gaan kijken wie er allemaal thuis achter de pc zit, en met wie ik een praatje kan maken…..Ik verheug mij er al op!

Happy New Year!

De eerste foto's van mijn woning in Tikapur. Klik hier!

29 december…..Bijna Oud-en-Nieuw

Ach, ach.... eigenlijk had ik deze blog al via mijn nieuwe vast internet connectie willen posten, maar ik zit weer in het internet passalletje....

Het blijkt erg lastig voor de Nepalese jongen om mijn laptop op internet aan te sluiten. Gisteren hadden we dus ook geen strook, de hele dag niet, omdat ze onaangekondigd aan het net gingen werken.

Ik voel me een beetje afgesloten van de wereld. Hopelijk heb ik het morgen wel....dan is het Oud en Nieuw.....

Eerste Kerstdag ben ik met de lokale bus naar Dhangadhi gegaan. Om 6.00u vertrokken. De bus deed er 4 uur en een kwartier over. Niet iets om op 1 dag op en neer te doen. De zon brak al vroeg in de ochtend door. Ewa kwam mij op het busstation ophalen. We liepen naar ASSAMAN om daar mijn fiets op te halen. Het is wel wennen links te fietsen en ook de hobbelige zandpaden vergen mijn oplettendheid. Tot nu toe heb ik het er zonder valpartijen vanaf kunnen brengen. 

’s Middags hebben we bij Mark en Terri heel gezellig Kerstmis gevierd. We waren met z’n 8-ten.  Debbie, Nirb, Praveen en Eva uit Kathmandu. Er klonk Kerstmuziek uit de laptop. Het was ook heerlijk om weer even op internet te kunnen. Ik heb kunnen praten met Yvonne en mijn moedertje. De hele dag heeft mij enorm goed gedaan! Lekker kunnen kletsen, heerlijk eten een prima sfeertje.

Ik bleef bij Ewa slapen. We keken ’s avonds op mijn laptop naar een kostelijke film; Miss Potter. Over het leven van Beatrix Potter. Het was echt Kerst.

Terri heeft een management positie in het onderwijs aan het DEO kantoor. We bespraken ook mijn placement in Tikapur. Het blijkt nogal ingewikkeld te zijn. De Principal van de Budhalikanta school in Kathmandu heeft zich ingezet om meerdere school zo goed te krijgen als de zijne. Hij heeft daarvoor lang gelobbyd  bij het ministerie van onderwijs. Nu krijgen 5 scholen subsidie om pientere kinderen van et land een scholarship te geven om aan zo’n school onderwijs te volgen. Om de scholen te helpen het niveau daadwerkelijk op te krikken, is VSO gevraagd op deze scholen Volunteers te plaatsen. Nu is dit eigenlijk niet de werkwijze van VSO, want in ze hebben het volgend e op papier staan dat het hun op de eerste plaats gaat om groepen die minder kansen krijgen. Er wordt gestreefd naar “inclusive education”. Dat wil zeggen, kinderen uit alle kasten en ook meisjes. Het is hier n.l. helemaal niet vanzelfsprekend dat een meisje naar school kan/mag gaan van haar familie. Hoe ouder ze wordt, hoe groter de kans dat ze thuis moet blijven om ander werk te verrichten.

VSO weigerde in eerste instantie om op de 5 uitgeroepen scholen mensen te plaatsen. Hierop liet het ministerie weten alle visa van VSO-ers in te trekken…… uiteindelijk bezweek VSO, en nu gaan er dus mensen werken op de z.g. PPP-schools.

Inmiddels ben ik twee volle dagen op de school geweest en heb lessen geobserveerd. Er zijn grote verschillen te zien. Er wordt lesgegeven in het Engels, niet in Nepali. De kinderen schrijven veel over, soms letter voor letter. Ik vraag me af hoeveel ze van de gegeven stof echt begrijpen. Er wordt uit een boek gelezen, na gelezen, samen gelezen en over geschreven. Vervolgens moeten de kinderen antwoorden op vragen zoeken in de tekst. De tekst wordt dan letterlijk overgeschreven. Als een van de leerlingen zijn mond open doet of niet oplet, krijgt hij een tik, met de vlakke hand tegen het hoofd. Soms is mij absoluut niet duidelijk wat de reden voor zo’n tik was…. Verder lijkt de leerkracht respect te verliezen en alleen angst te winnen….. Als het huiswerk niet gemaakt is, moet hij/zij met de handen omhoog voor het bord staan. Omdat ik er nu ben, is er afgesproken geen stok te gebruiken (om te slaan!). Waar het aan lijkt te ontbreken is het beleefbaar maken van de stof. Bij het rekenen viel mij op dat kinderen niet geautomatiseerd hebben, maar wel hele moeilijke sommen maken. Ze doen dat door op de laatste blz. Van hun schrift bijvoorbeeld 8x7 streepjes te zetten en die vervolgens stuk voor stuk te gaan tellen…..zo rekenen ze o.a. 86x17 uit. De kinderen krijgen 7 verschillende vakken op 1 dag. Van ieder vak krijgen ze huiswerk. Als dat niet zo is, of wanneer het niet nagekeken is, komen ouders zich beklagen. Ze verwachten dat hun kind hard moet werken. Vakken als muziek, tekenen, handwerken en handenarbeid zijn hier onbekend. Op geen enkele school wordt het gegeven. Wel toneel. Eén toneelstuk per jaar wordt opgevoerd voor de ouders.

De leerkrachten willen graag weten wat mijn rol zal zijn; welk vak ik ga geven en hoeveel geld ik voor hen ter beschikking heb en in welke schoolmaterialen ik hun kan voorzien…..dat is dus helemaal niet waarvoor ik naar die school ga….

Er zijn dus wel punten te vinden waar aan gewerkt zou kunnen worden, maar de schrijnende tekorten zijn veel duidelijker aanwezig op andere scholen. Ik vraag mij dan ook af, hoe VSO mij rol op deze school ziet.

Toevallig belde Raj mij vandaag. Op 18 januari komen Raj en Sweta uit Kathmandu om samen met de school, de RP en mij, een goed plan op te zetten. Ook Terri zal daarbij aanwezig zijn. Hij vertelde mij dat hij zal zorgen dat mijn RP in Tikapur contact met mij zal opnemen, om nog twee scholen uit te zoeken die meer in het plaatje van VSO passen.

Toen Raj mij vroeg hoe ik mij voel, heb ik hem eerlijk verteld dat het hier best wel eenzaam is op dit moment. Er is niemand om even gezellig mee te kletsen, en dat ik nog geen internet heb, is ook een reden waardoor ik mij minder plezierig voel. Ik mis het in contact zijn met de “buitenwereld”; de mailtjes, de berichtjes op Facebook, commentaartjes op mijn blog, en het Skypen….. Ik heb gezegd dat ik het meer dan op prijs zou stellen wanneer er nog iemand van VSO in Tikapur geplaatst zou kunnen worden. In januari en maart komen nieuwe VSO-ers. Hoop doet leven, niet waar? En wie weet, wordt mijn vraag wel beantwoord.

Raj deed zijn best om te vertellen dat ik me om het werk nu nog maar helemaal niet druk moest maken. Gewoon rustig mensen leren kennen, de taal wat leren, en proberen om Nepali vrienden te krijgen…..tja….daar was ik al wel mee begonnen, maar het is wel een hele klus! 

Maar goed, World-link heeft gisteren een kabel voor mijn aansluiting met modem aangelegd. Daarbij een lange stok op het platdak met daaraan de ontvanger. Zo gauw er weer stroom is, komt de jongen terug om mijn laptop te installeren. En dan heb ik redelijk onbeperkt internet!!! Redelijk onbeperkt omdat tijdens de “load shedding” mijn internet zonder stroom niet zal werken. Misschien schaf ik mij voor die tijden nog wel een dongel van Ncell aan. Dat werkt dan wel. Maar het netwerk van Ncell is hier nu nog zo traag dat het geen enkele zin heeft om nu al een dongel aan te schaffen. Rond maart zal er in Dhangadhi en Tikapur ook een 3G netwerk zijn. Daarmee zal de internetsnelhiid aanzienlijk gestegen zijn.

Het is weer banda. Een extra vrije dag, dat wel, maar ook oersaai. Alles is dicht, er is geen stroom omdat men aan het elektriciteitsnet aan deze weg onderhoudswerkzaamheden uitvoert. Nu twee dagen al geen stroom en het is maar helemaal de vraag wanneer we weer stroom zullen hebben! Gelukkig heb ik bij de ANWB de zonnecel oplader gekocht. Hiermee kon ik toch mijn gsm opladen. Want zon is er wel, en warm is het ook. In huis nu 19˚C. Buiten in de zon is het 32˚C!! Op het balkon ligt de campingdouche het water lekker op te warmen. Dus vanavond een warme douche zonder dat ik daar voor water hoef te koken.

Doordat het weer nu warmer is, en minder mistig, kan ik verder kijken. Een pluspunt is dat ik aan de noord kant de heuveltjes kan zien liggen. Ik heb nu eenmaal iets met heuveltjes en bergen….

Ha, Willeke belde net! Wat gezellig om even rustig in het Nederlands te kunnen bijkletsen. Binnen Napal is het bellen echt goedkoop. Ze zal 29 januari van Jumla naar Nepalgung gaan. Daar zal ze 3 maanden in het ziekenhuis werken. In die tijd zal ik haar daar opzoeken, en ze is ook van plan om mij op te komen zoeken. Heerlijk lijkt me dat. En dan proberen Nederlands te koken….hihi.

Toen ik in Dhangadhi was heb ik bij Ncell na kunnen kijken wat het telefoneren naar NL kost….tja even een paar minuutjes bellen kost al gauw zo’n 500 tot 900 NRP. Op zich niet te veel, maar bij ons maandinkomen….. Ik ben extra blij met Skype.

Gisteren en vanochtend heb ik dan uiteindelijk alle koffers uitgepakt. (ja, nu pas…) Ik heb een aantal papieren slingertjes opgehangen en twee hindoeïstische plaatjes opgehangen. Het begint nu langzaam ergens op te lijken. Ik voel me niet verdrietig, maar zo lang ik geen internet heb, voel ik meer alleen dan nodig zou zijn. Het voelt echt as afgesloten zijn van de rest van de wereld….en in zekere zin is dat natuurlijk ook zo…..

Door de Banda kan ik dit vandaag niet in het internet winkeltje op zijn blog zetten. Het zal moeten wachten tot morgen.

Een dip-dagje; waar ben ik aan begonnen….

22 december, bijna Kerstmis. Hier is het mistig en koud. Ook in huis. Dat maakt het lastig om op te staan. Onder mijn warme donzige slaapzak voel ik me geborgen. Het is heerlijk om daar te lezen over de avonturen van Ayla in de prehistorie. Het boek lijkt steeds dichter bij de realiteit te komen, zo terug in de tijd is het hier….. met moeite sta ik op. Doe mijn grote sarwal-broek over mijn pyjama broek aan een trui over mijn kurta. Als ik stil zit heb ik ook mijn jas nodig in huis. Het vakantie gehalte en het toeristen gevoel zijn nu wel verdwenen vrees ik.

Ik heb het muskietennet opgehangen en aan alle kanten goed ingestopt. Dit met een goede reden…ik heb de eerste grote spin gezien! Hij was zeker zo’n 9 tot 10cm groot en zat ineens hoog op de muur van de doucheruimte. Bbrrr, ik moet er niet aan denken dat die mijn ’s nachts een bezoekje komt brengen.

Moon had mij verteld over de monsoon in de zomer. De rivier-beekjes zwellen dan aan tot heuse rivieren en treden vaak buiten hun oevers….er zijn dan ook slangen…..en ze vertelde dat er ook “ongelukjes” mee waren. Ik heb verder niet nagevraagd. Maar het houdt mij nu wel bezig. Daarbij komt dat Mark mij vertelde dat hij in de 3 maanden dat hij nu in Dhangadhi woont al twee kleine schorpioennetjes in zijn woning had. Als ze je steken is dat te vergelijken met een flinke wespensteek…maar toch….allemaal nieuwe dingen waar ik opnieuw een verhouding toe moet vinden. Pfff

Tot overmaat van ramp werd deze dag ook nog een banda uitgeroepen. Alles dicht, ook levensmiddelen e.d. zijn niet meer te krijgen! En toen werd ik even wat minder blij;

Waar ben ik aan begonnen? Ik zit hier in de kou, in een dorp, ik spreek de taal nauwelijks, alles staat alleen in Sanskriet geschreven en dat mij nu tot een analfabeet, ik ken hier geen mens en moet er twee jaar gaan werken? Daar komt bij dat een heel dierbaar familielid erg ziek zou kunnen zijn en nu midden in spannende onderzoeken zit Eerlijk gezegd zag ik het even niet zitten hoor… er vloeiden zelfs even wat paniekerige traantjes.

Maar alles leek rond 13.00u  te veranderen door de doorbraak van de zon! Er kwam kleur in de omgeving en Asmita stond ineens toch aan de overkant voor haar winkeltje. Ik ben met haar naar een opmaat van een festival gegaan. Ze vindt het fijn om mij het een en ander te laten zien. Het lijkt er ook wel op dat ik haar status een beetje opkrik…..maar dat vind ik niet zo erg.

Het werd uiteindelijk dus toch nog een prima dag. We dronken bij vrienden van haar nog een kopje masala thee en op de terugweg aten we Chowmein. (een soort dunne bami)

’s avonds harp gespeeld, vooral het Kerstrepertoire. Dat deed ook echt goed!

Daarna heb ik Ewa gebeld. Die is toch in haar ruitloze woning getrokken. De kou valt haar vies tegen. Morgen wil ze poetsen en wat dingen kopen. Ik ga dus op 1^e Kerstdag naar Dhangadhi, en zal bij haar logeren.

Een mooie verrassing was dat mijn  moedertje mij belde! Net op het moment dat ik mijn ogen wilde sluiten om te gaan slapen. Het was even heel fijn om haar te horen.

Na nog een nachtje geslapen te hebben, zie ik de dingen alweer wat rooskleuriger hoor. Het hoort er denk ik allemaal bij….

Ik ga er gewoon aan beginnen. Ik heb zin om met het werk te beginnen en de kinderen te zien. En verder zal ik wel zien hoe alles zich gaat ontwikkelen. Ik heb me voorgenomen om niet van te voren al over problemen in te gaan zitten, maar ze te tackelen als ze er zijn. En als dat niet lukt, zien we dan wel waar het schip strandt….

En weer kwam de zon, het werd lekker warm, zo'n 23C! Na een heerlijke wandeling naar mijn school is alles weer in orde. Ik werd er warm ontvangen en mag zo vaak en zo lang komen als ik wil. Ik kreeg te eten, en mag iedere dag gratis mee eten! Dus iedere dag Dhal Bath. Wandeling naar de bakker, en echt brood (zachte zoete broodjes) voor de Kerst gehaald. Nu ga ik naar mij huisje om de spullen in te pakken voor Dhangadhi.

In gedachten ben ik bij jullie, in jullie warme huisjes en in de  warmte van jullie vriendschap. (dat laat ook die 12˚C ineens een stuk warmer lijken….)

Ik wens nog een keer;

Zalig Kerstfeest allemaal.

Tikapur

Op dinsdag 20 december vertrek uit Dhangedhi naar Tikapur. Om 7.00u stond ik startklaar bij de receptie van het hotel, en met mij Praveen. Hij werkt voor Nirb in ASSAMAN. Sinds Nirb weg is om uit te zoeken in welke districs VSO zal gaan werken, is Praveen de contactpersoon. Een hele aardige en behulpzame jonge, hij blijkt tot de Brahmaan kaste te behoren. De hoogste kaste.

Door de dichte mist startte de auto niet waarmee we naar Tikapur zouden vertrekken. Maar na een half uur was de auto met chauffeur er dan toch. Al snel bleek dat de fiets die ik op zondag had gekocht, er niet in paste. Tja dan moet ik die maar op de bus meenemen als ik na Kerst weer terug ga.

Bij het kantoor van ASSAMAN spulletjes en daarna Mark opgehaald. Hij wil graag mee om mijn woning te zien en de school. Hij is heel erg benieuwd naar het PPP-project.

Om 8.00u echt onderweg. 9.20u verlieten we de verharde weg naar de hobbel-de-bobbel weg. Ze lijken wel hard aan die weg te werken, en er wordt gezegd dat ze hem gaan asfalteren. Dirt road wordt black road. We wachten het af….

Om 10.15u aankomst in Tikapur.

Het ontvangst comité stond al weer klaar. Vijf heren van school!

Mijn woning was zover af, zoals afgesproken. Voor de trapingang zit nu een channel gate. Hierdoor heb ik privacy en kan ik alles afsluiten. Met een groot hangslot. Dit is niet vanzelfsprekend in Nepal. In de meeste huizen heb je gezamenlijke woonruimtes, deel je de trappen naar het platdak waar iedereen zijn was ophangt. En iedereen maakt gebruik van de tuin als die er is. Maar ik heb gelukkig mijn eigen stulpje.

Eerst brachten we een kort bezoekje aan de school. Mark wilde het graag zien. Door een van de leerkrachten, Praveen, Mark en de chauffeur, werd ik vervolgens door Tikapur shop naar shop gebracht, om zoveel mogelijk van de zware spullen met de auto te kunnen vervoeren. Er moest van alles gekocht worden; koelkast, elektrische verwarming, matras, lakens, gaspitten met gasfles en aansluiting.

Eenmaal terug, gingen Praveen en Mark weer terug naar Dhangadhi…….

Tja ….en daar zit ik nu…..hier heb ik dus naartoe gewerkt, hiervoor heb ik het gedaan…???

Ik ken geen mens, mijn huis leeft nog niets, als ik over straat loop gapen mensen me aan. Even flitste door mijn hoofd; “Waar ben ik in hemelsnaam aan begonnen….”

Maar toen een spijker de muur werd ingeslagen en Saraswati opgehangen kon worden, leek het al meer een thuis te worden. Het ongemakkelijke gevoel ebde snel weer weg.

Er kwam een jonge vrouw met een rol vinyl , het werd in de keuken en huiskamer gelegd. Het ziet er gelijk een stuk huiselijker uit.

De jonge vrouw heet Asmita. Ze heeft met haar man een winkeltje aan de overkant. Ze was erg aardig en wil graag mijn Saati worden, vriendin. We hebben telefoonnummers uitgewisseld. Zij spreekt nauwelijks Engels, maar verstaat wel wat meer en ik wil graag Nepalees leren…dus…

Mr. Bomb, mijn landlord/huurbaas, heeft mij ’s avonds meegenomen naar zijn neef. Die heeft een klein restaurantje. (heel Tikapur lijkt wel een hele grote familie te zijn) Daar kreeg ik weer lekken eten. Alles wat bij dahl Bhat zit, maar dan met Roti. Heerlijk. Alleen met het vlees was ik wat voorzichtig.

Daarna was ik doodop. Ik heb nog wat gelezen in De Mammoetjagers. (=Het derde boek van de aardkinderen, is ook al bijna uit)Maar heb rond 20.00u mijn ogen dichtgedaan. Dat was maar goed ook. Mr. Bomb, zoals hij genoemd wordt, (als ik het goed verstaan en begrepen heb….) staat n.l. om 4.30u op. Doet dan Yoga en vertrekt om 6.30u naar zijn school waar hij werkt tot 10.00u. mr. Bomb doet niet echt zachtjes, maar dat hindert niet echt want om 5.30u klinkt de gebedsmuziek over het stadje.

Ik heb me nog wel twee keer omgedraaid …hihi

Na wat droge toastjes met jam, weer het stadje in. Pannen gekocht, groente, wat fruit, een keramische filterkaars voor water en wat kunststof  bakjes, emmers e.d.

Nu kreeg ik een goed indruk van het centrumpje van het stadje. Het is schattig. Allemaal kleine winkeltjes. Sommige zijn hutten of kraampjes, andere zitten in en een soort garagebox. De winkeltjes zitten per soort bij elkaar en hanteren ongeveer dezelfde prijzen. Alles is een beetje duurder dan in Dhangadhi. Tussen de winkeltjes lopen de geiten met hun jonge bokjes, koeien en ossen grazen langs de straten en er zijn meer karren die door ossen getrokken worden dan dat er riksja’s of motors zijn. 2 a 3 keer per uur komt er eens een vrachtwagen via de grote weg Tikapur binnen, en 4x per dag een bus die tussen Dhangadhi en Tikapur pendelt. Het is er rustig, geen getoeter. Wel nog steeds erg stoffig.

Om 12.00u brak de zon door, dus snel naar huis om mijn was te doen. Ik had er de lokale handwas zeep voor gekocht. Vlekken vliegen er af en de was lijkt erg snel schoner te worden. Ik was ervan onder de indruk.

De warmere temperatuur nodigt gelijk uit meer dingen te willen doen die met water te maken hebben, dus heb ik ook de keuken een goede schoonmaakbeurt gegeven.

’s Middags heb ik lekker rustig de buurt verkent. Asmita heeft me de zuivelhandel laten zien. Ik kocht er verse open melk en yoghurt. Dat betekent huiswerk, melk koken, afromen, boter maken etc. De yoghurt eet ik ’s morgens, meestal met een banaan en muesli, die ik Kathmandu gekocht had. Ik weet nu dat ik wel een grotere voorraad aan had mogen leggen. Van dat alles is hier niets te krijgen. Het is hier landelijker, maar ook ruraler. 

Na nog wat groente en vers fruit gekocht te hebben was de dag alweer voorbij….17.30u donker!

Ewa heeft echt pech met huis. Toen ze ging kijken of alles klaar was zodat ze het zou kunnen gaan bewonen, ontdekte ze dat er in het hele huis geen enkele ruit zit….wel ramen, maar alles open….. doordat er wel overals netjes muskietengaas zit, was dit niemand opgevallen. Het was ook warm toen we er gingen kijken. Ze heeft besloten om er toch te gaan wonen. Er zal gekeken worden of het met plexiglas of ander transparant kunststof/plastic op te lossen is.

Debbie is in het geheel niet meer tevreden met haar villa…..ze heeft met VSO kantoor gebeld en ze heeft het voor elkaar gekregen dat ze tot na oud en nieuw in het hotel mag blijven…..

Donderdag 22 december KOUD

’s Ochtends is alles bedekt door een dikke mistlaag. De luchtvochtigheid is nu 89% en de temperatuur is 12,5 ˚C. Mijn bril beslaat als ik hem ‘s ochtends opzet. Ik denk dat ik maar snel een muts ga breien voor in huis! Ik ben zoooo blij dat ik op het laatste moment mijn slaapzak nog bij de harp in de doos gestopt had. Hij is heerlijk warm, en slaapt super. Ik merk dat ik het lastig vind om met die mist uit bed te komen en tot actie over te gaan. Maar ik sta toch rond 8.00u op. Het is goed dat de Kerst eraan komt en we dat gezamenlijk zullen vieren in Dhangadhi. Na de Kerst kan ik op de school beginnen. Dan ontstaat er vanzelf weer een dagritme en routine. Dat is toch wel erg belangrijk merk ik. Het helpt mij om een reden te hebben en om iets te doen te hebben. En als ik eenmaal bezig ben en mijn draai hier vind, zullen er ook wel nieuwe kennissen ontstaan. Ik heb er vertrouwen in.

Gisteren heb ik een telefoon en internet winkeltje ontdekt. Het is daar mogelijk om gebruik te maken van de lokale PC en voor NPR 20 mag ik een uur op internet. Ik denk dat de snelheid niet snel is maar traagheid zou moeten worden genoemd….de foto’s zullen dus nog op zich moeten laten wachten denk ik.

In Dhangadhi kan ik van Ncell een soort dongel kopen. Daar kwamen we eergisteren achter. Het blijkt een redelijke kwaliteit te hebben. Hier in Tikapur gaat het anders op telefoon snelheid…..Ik hoop maar dat de kwaliteit van het internet een beetje redelijk is. Het is DE manier om met jullie allemaal een beetje in contact te blijven en te delen. Er zit nu echter niets anders op dan af te wachten hoe het zal zijn…..tot gauw lieve lezers en volgers…..

En toen ik op het punt stond te vertrekken stond ineens Moon voor mijn deur. Puur toevallig. Ze was op zoek naar een appartemntje voor een andere Koreaanse vrijwiggers die hier via Koika werkt. Xe kwam binnen en we dronken thee. Daarna heeft ze mij een bakkerij laten zien. Het is ongeveer 20 minuutjes lopen. Vandaag was er echter geen brood. Ik heb er een paar koekjes gekocht….maar brood!!!! Morgen ga ik weer kijken!

Verder hebben we aan een straatkraampje samosa’s en paratti gegeten. Het kost maar een habbekrats. Het eten is er iedere dag vers en goed te vertrouwen. Sommige kraampjes hebben beter eten dan menig hotel.

Na een kort bezoekje aan Asmita, nu dan echt naar de internet shop, voor het donker wordt. Doei…

Foto album bij de kookles

LINK; foto album kookles bij Raj Kmari
Ik  kreeg de foto's van Ewa sneller dan gedacht.
Jammer dat jullie het niet kunnen proeven.
Veel kijkplezier.