Samenspel en dieren

Vandaag kregen we meer zekerheid over ons verblijf in Kathamndu. We zullen er waarschijnlijk tot de 7-8^ste blijven. Ik ben blij dat we het weekend hier zullen zijn.

Ik zal in ieder geval de Sint kunnen feliciteren met zijn verjaardag.

Verder kabbelt het leven hier door. We komen langzaam in het ritme van Nepal.

Het was vandaag even bewolkt, maar nu straalt het zonnetje weer. En dan is het pok gelijk warm.

Niet alles hier is rozengeur en maneschijn hoor. ’s Nachts is er vaak hondenconcert. Er zijn hier heel veel straathinden. Overdag slapen ze veel en zijn ze ook niet te horen. Maar zo gauw het donker wordt veranderd dat! Dan grommen en blaffen ze tegen elkaar en lijken ze hun gebied te verdedigen. Als er 1 begint stemmen alle hinden van de buurt mee in. Dat zijn dan tussen de 40 en 60 honden….je kunt je misschien voorstellen hoe dat klinkt……tegenwoordig slaap ik er doorhaan, maar de eerste week zorgde dat voor frequent onderbroken slaap.

De honden zien er soms erg gehavend uit. Velen hebben kale plekken of wonden. Andere zijn kreupel. Mensen en honden gaan elkaar negerend over straat. Ze woelen vaak in vuilnishopen, op zoek naar eten. Vorige week zag ik een hond met een enorme rat in zijn bek. Niemand die voor ze zorgt. Af en toe is er een hond aan een lijntje te zien….die hoort dan bij iemand. Maar dat komt niet zo vaak voor.

Katten zijn hier zeer zeldzaam. In de tijd dat ik nu hier ben heb ik er pas twee gezien.

Vogels zijn er ook veel hier. Heel veel gezellige musjes, bij de tempels zitten altijd duiven, en er zijn veel kraaien.

Er zijn ook mooie Aziatische vogels waar ik de naam nog niet van ken.

Gistermiddag om 15.00u as er weer een treffen met de muzikanten. Deze keer had een van hen ook zijn eigen instrument bij zich. Dat was fijn. Hij speelt een Sarengee, een soort viool. Het ziet er erg simpel uit, maar het klinkt erg mooi, helder en het heeft een prettig volume. We speelden afwisselend en er luisterden een paar mensen. De muzikale uitwisseling was fijn. We leerden van elkaar. 

In ieder geval is er niet zoveel te vertellen…..Ik mis Willeke wel. Het was altijd gezellig met haar op onderzoek uit te gaan en een hapje te gaan eten. Maar ik merk dat de rest van de groep gelijk meer aanwezig is, en er ook is om leuke dingen me te doen. Vanavond ga ik met Debbie en Ludya eten. Ze hebben een restaurantje ontdekt waar het echt smullen is. Aan mijn kleding is duidelijk te merken dat er al een aantal kilootjes afgevlogen zijn. Kleren die mij eerst strak zaten, zitten nu weer comfortabel. Er is geen weegschaal in de buurt, dus hoeveel het werkelijk is, moet ik jullie schuldig blijven.

Het komt allemaal goed. 

Jutho en Dal Bhaat

Gisteren hadden we weer taalles op de PLC. We kregen allerlei groeten, kruiden, soorten smaak, fruit enz. Enz. Wel twee bladzijden vol! Dat was wel erg veel. Mar goed, het was wel nuttig, want rond 11.00u verlieten we de school met onze leerkrachten en liepen naar Thamel. Daar hebben we een restaurant bezocht, waar ze de traditionele Daal Bhat maken en serveren.

Daar aangekomen dronken we eerste de nationale Masalaa Chiyaa (thee). Hierop volgde een les in netjes eten volgens Nepalese gebruiken. Dat houd in dat ik met 1 hand moest eten, voor en na het eten mijn handen met water moest wassen zonder ze af te schudden. Ook is het zeer grof om tijdens het eten je neus te snuiten, daar verlaat je het gebouw voor, om op straat je neus te snuiten. Eigenlijk wordt er tijdens het eten niet gepraat.

Het eten was heerlijk! Gewone rijst in het midden en dan verschillende sausjes en dingetjes eromheen. Hier van links naar rechts; groene spinazie, sausje met kip, sausje met kikkererwten, sausje met ? en tot slot kruidig gebakken aardappeltjes, en iets zoets met een vrucht. Het was echt erg lekker. We hebben allemaal netjes kunnen eten en onze kleren zagen er ook daarna nog prima uit.

Omdat deze dag waarschijnlijk de laatste dag is dat Willeke bij ons in de klas meedoet, hebben we (bijna) allemaal onze Nepalese kleding aangedaan die me inmiddels allemaal hebben. Willeke heeft morgen een dag vrij om te shoppen voor de dingen die ze in Jumla nodig heeft…..en als alles meezit vliegt ze daar woensdag al naartoe. Dat vind ik wel een beetje jammer. Ik mag haar graag. Sinds twee dagen delen we ook mijn kamer omdat PGH te weinig plaats had. Het zou zo leuk en gezellig zijn als er komend weekend nog zou kunnen zijn…..zaterdag is er namelijk in het Hyat hotel een Kerstbazaar en op zondag zijn we uitgenodigd door Sinterklaas om met hem zijn verjaardag te vieren! (Dit hoorden we gisteren op het consulaat.)

O ja, dat had ik nog niet verteld he?

Nadat we gegeten hadden ben ik met Willeke naar de VSO office gegaan. Daar heb ik mijn kleurpotloden opgehaald en had een gesprek met Sweta. Willeke sprak Smriti over haar placement.

Het Nederlandse Conuslaat is niet zo ver van VSO-office. Willeke en ik hadden daar met Jimmi afgesproken. Hij lijkt de mevrouw van het consulaat goed te kennen.

Het was een hele vriendelijke open en geïnteresseerde vrouw! We hadden een prettig onderhoud. Ze vertelde over een incident waar ze bezig was geweest. Soms misdraagt zich een Nederlander, zelfs op de voor Boeddhisten heiligste Stoepa van Nepal….Ook in zulke situaties kun je rekenen op hulp van het consulaat.

Ondertussen schaam ik me wel dat sommige mede- Nederlanders zich zo misdragen kunnen. Gewoon zonder na te denken en zonder rekening te houden wat voor de mensen waartussen zo iemand zich op dat moment bevindt, handelingen doet die gewoon niet door de beugel kunnen….

Maar goed, we zijn niet allemaal hetzelfde, en ik kan mij alleen maar voornemen het in ieder geval anders te doen.

Door het consulaat zijn alle Nederlanders in Kathmandu en omstreken uitgenodigd om komende zondag naar het Sinterklaasfeest te komen. Daar heb ik wel oren naar natuurlijk. Hoe zal het zijn die Goede Sint hier in Nepal te ontmoeten…..

Vandaag hebben we dus een dagje over educatie in Nepal gehad. Jimmi nam ons mee naar een heel fijn restaurantje; “1905” Daar kregen we te horen hoe het educatie systeem van Nepal in elkaar zit.

’s Middags zijn we naar het minster van educatie geweest. Daar kregen we een kleine tour door het gebouw, een presentatie van een ministerieel medewerker en Sweta gaf ons uitleg over verschillende formulieren die we moeten bijhouden en invullen als we op ons placement zijn. Het was een volle dag! Maar erg leerzaam. We kregen op veel vragen antwoord.

Morgen komt Raj terug van zijn reis naar Cambodja. Het zal dan overmorgen waarschijnlijk duidelijk worden wanneer wij naar de Terai gaan, Tikapur voor mij dus.

Vanavond gaan we in het Jak-restaurant eten. Het afscheidsetentje voor Willeke…..

Ik geniet van de mailtjes die ik krijg. Ook het volgen van jullie activiteiten op Facebook is iets waar ik ieder dag naar uitkijk. Vaak ’s morgens. Voor jullie is het dan nacht, maar hier is op dat tijdstip de internet verbinding het beste.

Lieve groetjes…..

Een vrije dag; Toeristen dag, genieten.

De Kutra Sarwal is helemaal naar mijn zin. Ik kreeg er al veel complimentjes over, ook van Nepalese heren. Die zeggen dan in het voorbijgaan; "Bheri Ramro, nice dress." Haha, het is best leuk om dat te horen.

Vanochtend kwam Emilie met enkele muzikanten van de Dalit-groep waaraan zij Engelse les geeft. Ze hadden nog nooit een harp gezien. Ze waren erg onder de indruk van de klank. Op dinsdag komen ze nog eens terug, dan met meerdere en ze nemen dan ook hun eigen instrumenten mee. Ik kijk er al naar uit.

Na de harpsessie ben ik de stad ingelopen. Eerst langs het ministerie van educatie. Daarnaast bevind zich namelijk een hele mooie rustige plek; “The Garden of Dreams” O, wat was het daar mooi! Een soort kasteeltuin, maar dan in Oosterse stijl. Heerlijk even zitten lezen in de schaduw.

Daarna doorgelopen langs de grote straat, tot aan de Rani Phokari, oftewel Queens pond,   richting Asan. Rani pokhari zijn opvallend witte gebouwen die aan het water liggen.  Daarin zwemmen HELE grote goudvissen.

Asan is ook een markt, veel kleine winkeltjes, maar veel meer lokaal dan Thamel. Eigenlijk is Thamel alleen voor de toeristen…. De prijzen zijn hier ook vaak 50% lager.

Op de terugweg kwam ik weer langs de Stoepa van gisteravond. Nu had ik wel mijn fotocamera bij me. De foto’s staan op de volgende link;

veel te fotograferen

Eergisteren heb ik er ook al een album opgezet;

veel te vertellen

Foto’s uploaden gaat naar Facebook gewoon veel sneller dan naar Picasa. Dat komt waarschijnlijk wel doordat ze op Facebook gecomprimeerd worden.

Rond 17.00u was ik weer in de PGH. Samen met Debbie en Ludya, zijn we naar Lazimpat gelopen om daar onze alledaagse Kurta Sarwaals op te halen. De kleermaker had ze heel netjes gemaakt, maar mijn broeken zijn wel enorm geworden……veel plaats, en heel comfortabel.

Daarna ben ik met Willeke gaan eten bij “Dolce Vita” een echte Italiaan! Heerlijk knoflookbrood, zalige canneloni’s met mozerella en spinazie, en dan…..Cappuccino.  Dit allemaal onder het motto dat we dit soort eten lang niet meer zullen kunnen krijgen.

Het was een fijn dagje.

Morgen staat het bijwonen van een mis op het programma samen met Willeke, en daarna gaan we naar Patan, het oude hoofdsteden van de Vallei. Er zijn veel Tempels en een voormalig koninklijk paleis. Ik zal mijn camera maar weer meenemen…..

O ja, nog een goed berichtje. De dinsdag voor dat ik naar Nepal vertrok, was ik op een stenen trap gavallen. (en mijn moeder had me nog zo gewaarschuwd voor die trap) Met mijn knieschijf precies op een treerand. Het deed zo’n pijn dat ik serieus dacht dat hij gebroken zou zijn. Maar goed, gekoeld, een zalfje en wat ontzien toch maar door gegaan. Hij bleef lang pijn doen, vooral trappen aflopen…. Het leek vorige week wat beter te gaan, maar de hash zorgde voor een behoorlijke terugval. Maar vandaag is de eerst dag dat ik normaal kon lopen en de trap zonder pijn op en af kon. Gelukkig maar, ik begon me toch wel zorgen te maken, of er niet meer aan de hand zou zijn….Het was ook lastig, want als we tijdens de les op de grond zitten, mogen de voetzolen niet naar iemand wijzen, dat is zeer grof!

Over de gebruiken zal ik het ook nog een keertje hebben…. Maar voor nu; Bedankt voor het volgen van mijn Blog, en Welterusten.

Saraswati

Ik heb mij zelf getrakteerd op een mooi schilderij van Sarasvati. Ze wordt in de Vedas beschouwd als moedergodin van de stroom, van oorspronkelijk de oer-oceaan, het vrouwelijk aspect van schepping, de vruchtbaarheid. Daarna is zij, voornamelijk als Hindoeïstische godheid, de godin van kennis en kunst, muziek en dichtkunst, wijsheid, schrift en literatuur. Want dat alles borrelt als vanzelf op uit het aldoordringend water van de oer-oceaan, de bron van alle leven.
In 1992 kocht ik op Balie een mooi houten beeld van haar en nu dit schitterend mooie schilderij.

Ondertussen mis ik wel lekker volkorenbrood en chocolade koekjes..... ;-)
ja en het dansen en de harplessen, het eten bij moeders....natuurlijk mis ik dat wel een beetje en nog wel wat andere dingen ook...maar er is hier zoveel te beleven dat het ruimschoots gecompenseerd wordt.

De tweede week van de taallessen zitten er alweer op. Het lukt al om een redelijke conversatie binnen de klas te voeren. Ook in de winkeltjes lukt het om wat woorden te spreken en de mensen zijn dan heel behulpzaam om de ontbrekende woorden in te vullen of foutjes te verbeteren.

Ik geniet met volle teugen van al het nieuws.

Morgen komt Emilie naar de PGH met een aantal Dalit muzikanten. Ze willen graag de harp zien en horen. Ik hoop dat ze ook hun eigen muziekinstrumenten meenemen. De Dalits zijn van de laagste kaste. Het kastensysteem is hier nog duidelijk aanwezig. Deze mensen mogen niet aangeraakt worden omdat ze onzuiver zouden zijn.

Ik ben benieuwd hoe het zal gaan morgen.

De lessen in bij de Language school.

De tijd lijkt te vliegen. We hebben deze week de taallessen en andere lessen vlak bij de PGH, ons hotel, in de Language school. We lopen er te voet naar toe en doen daar een kwartiertje over. Het is een fijn en gezellig gebouw.

In de ochtend hebben we meestal een sessie over een Nepalees onderwerp. Gisteren kwam er en professor op het gebied van antropologie vertellen over de Nepalese bevolking en sommige van hun gewoontes. Ook sommige politiek getinte onderwerpen kwamen aan bod.

Vandaag bespraken we hoe het er op kantoor en op onze jobs er aan toe zal gaan. We moeten ons bewust zijn van het kastensysteem, rein en onrein, en de hiërarchie op de werkvloer. Ondanks dat er op dit gebied al het een en ander veranderd is in Nepal, is het wel nog erg aanwezig. Het werd ook duidelijk dat hoe groot het belang is om goede relaties op te bouwen met verschillende mensen. Daarmee worden hier vaak meer resultaten mee behaald. Ook onthouden de mensen hier beter wie je was dan wat je gedaan hebt…..

Morgen gaat het over de man/vrouw verschillen. We moesten gisteren een DVD kijken. Het was een trieste film waar een echt gebeurd verhaal verfilmd was, over een meisje van 10 jaar dat uitgehuwelijkt werd. Ondanks dat de doctor en de leerkracht zich er sterk voor maakte bij de ouders toch te wachten tot het meisje een jaar of 18 zou zijn, ging de bruiloft door en moest het meisje bij haar schoonouders wonen. Daar moest ze werken in huis en op het land. Haar schooltijd was voorbij….ondanks dat ze een goede leerling was en uitblonk in rekenen…… Ze had veel steun aan haar schoonzusje, haar Didi. Na een tijdje bleek Didi zwanger te zijn, op haar 12^e. Tijdens de bevalling stierf Didi, ze was te jong om al kinderen te krijgen……dat was het einde van de film.

Er kwamen dus heel veel verschillende facetten van de cultuur op het land aan bod in deze film. Zo wordt ook duidelijk dat ons werk zich niet zal beperken tot waar we voor aangenomen zijn, maar het zal verder gaan….. ook al zal dat we wij mogelijk kunnen doen, zeer beperkt zijn. Veranderingen gaan hier langzaam.

Wat betreft mijn placement in Tikapur krijg ik steeds meer informatie. Het is een speciaal project waar ik een belangrijke rol in zal moeten gaan vervullen. De school is uitgekozen een modelschool te worden en daar zijn extra gelden voor vrijgemaakt, ook van de Nepalese regering. Het team op school is erg blij en wil heel graag meewerken aan vernieuwingen. Dat klinkt heel goed. Op sommige andere scholen licht dat namelijk heel anders. De “Dhangadhi ploeg” en de mensen die naar Pokhara gaan zullen tot de eerste week van december nog hier in Kathmandu zijn. De week in het dorp komt te vervallen, omdat het daarvoor te koud zal zijn. We gaan waarschijnlijk rond de 7^e daarheen. We zullen dan met  Raj, de program manager, vliegen. Daar zullen we verder gaan met onze taallessen.

Dan wordt het tijd dat we ieder onze nieuwe woning zullen gaan inrichten.

Over de woning in Tikapur heb ik nog niet zoveel gehoord. Ik weet niet of ze die samen met mij willen uitzoeken, of dat ik dat meer zelf moet gaan doen. Het zou zelfs kunnen zijn dat ze daar al helemaal iets voorbereid hebben, maar dat we dat hier nog niet weten. Dat noemen we dan de “Nepali Way”.

Willeke zal op 30 nov. vertrekken naar Jumla, en op diezelfde datum gaat Cora ook naar haar placement in Baglun. Jammer dat we niet als een groep bij elkaar blijven en allemaal tegelijk  naar onze placements gaan. Wel fijn dat wij hier verder de taallessen kunnen blijven volgen.

Om even te illustreren hoe de VSO mensen elkaar opvangen; Emily kwam gisteravond nog speciaal even checken hoe het met mij ging. Ze had gehoord dat ik zo verrast was over mijn plaatsing in Tikapur, dat ze zich ervan wilde verzekeren dat ik oké was. Zij heeft ook georganiseerd dat een aantal dalit-muziekanten komende zaterdag naar de PGH komen om naar de harp te kijken en te luisteren. Ik ben benieuwd.

Omdat komende maandag de laatste dag is dat wij als groep bij elkaar zullen zijn, hebben we besloten om dan allemaal onze Kurta sarwal aan te gaan. Op die dag zullen we ook naar

Vanavond ga ik in Thamel rustig rondkijken in mijn uppie. Ik heb twee dagen geleden een hele mooie afbeelding van Saraswatti gezien. De godin van muziek, creativiteit en wijsheid. Ik heb op Bali een houten beeld van haar gekocht. Het schilderij was best prijzig en ik vermoedt dat het een print was die misschien wel ergens anders iets goedkoper te krijgen is. Verder wordt het een rustig dagje. Vanavond nog wat woordjes stampen en proberen een kleine conversatie in Nepalees op te schrijven en dan vroeg slapen.

Boeddhistische Stoepa en Christelijke dienst.

Vanochtend ben ik om 5.00u opgestaan. Ik had afgesproken met Willeke om 5.40u te eten en daarna naar de Swayambhu tepel te lopen. Dat zou +/- 30 min lopen zijn…..We schoten lekker op, maar na de brug zijn we een andere straat ingelopen, en kwamen heel verkeerd uit…en moesten een stuk omlopen. Uiteindelijk kwamen nar het laatste stukje toch maar even op 4 wielen gedaan te hebben, na 1.15u bij de tempel. Het was wel heel bijzonder om het vroege ochtendleven hier zo mee te maken. `zondag i hier een .gewonen weekdag. Overal was al bedrijvigheid. Kinderen die naar school liepen, mensen op weg naar hun werk, vrouwen die kleine offers brachten met bloemen en een brandend lontje, gewoon op straat.

Toen we in de buurt van de Tempel kwamen veranderde het heel straatbeeld. Rondom ligt namelijk een hele boeddhistische wijk.

Aan het begin van die wijk staat een heel grote Boeddha-beeld met twee helpende goden? Er zijn gebouwen met reusachtig grote gebedsrollen waar mensen langslopen en zo hun gebeden de lucht in sturen naar de Goden. De winkels hebben andere producten en de mensen kleden zich anders. De weg gaat vervolgens tamelijk steil omhoog, en dan ineens zijn we er…de Swayambhu tempel. Er leven daar apen, vrij en blij. Ze zijn er thuis en heilig. Er is daar zelfs een zwembad voor de apen, maar er was geen enkele aap aan het zwemmen….

Het is er nog een heel gewirwar van kleine tempeltjes enzo. Na nog meer trappen op te zijn gelopen stonden we dan voor de grote Stoepa. Hij is enorm groot. Op de foto zie dat hij niet alleen wit is. Het geel is komt van de duiven….de stoepa wordt steeds opnieuw weer gewit. Vanuit de stad is hij soms goed te zien, als de zon erop schijnt schittert het wit met goud. Na nog even geluisterd te hebben naar Boeddhistische zang, zijn we met een taxi terug gegaan naar het hotel.

Daar wachtte Ludya al op ons. Het was intussen 9.00u. We zijn met de tuctuc en de bus naar de andere kant van de stad gegaan, om daar een mis bij te wonen. Er werden veel gospels gezongen en de preek was in het Engels. Er was een internationaal kerkgezelschap…ook een aantal andere Nederlanders.

Na de lunch ben ik nu mijn knie maar weer wat rust aan het geven. Voor vandaag was het wel weer genoeg denk ik. Ik ben benieuwd wat de komende week nog zal brengen.

O ja, we hebben ook e horen gekregen dat we op 1 of 2 december al naar onze locaties zullen gaan. Daar zullen we dan verder gaan met onze taallessen. Het kan zijn dat het tegen die tijd iets lastiger wordt met internet, maar dat zien we dan wel weer.

Wat is er toch veel te vertellen.....

 Het zal na verloop van tijd wel minder worden hoor…. ;-)

Vrijdagmiddag hadden we op VSO een bespreking met Rasj, onze Placement officer. Hij gaat nl zondag voor een tijd naar Cambodja. We werden in de groepen opgedeeld die met elkaar naar een regio gingen. Tijdens die bijeenkomst kwam het tussen neus en lippen ter sprake dat ik helemaal niet naar Dhangadhi zal gaan, ja…voor de eerste 3-4 weken dat we naar de regio gaan. Maar werken en wonen zal ik in Tikapur. Nu blijkt dat ik in die stad de 1e VSO-er zal zijn. VSO wil dat daar een nieuw zwaartepunt voor educatiehulp  kan ontstaan…..Ik zal niet op 6 scholen, maar vooral op 1 school werken, en misschien na verloop van tijd nog een of twee scholen erbij kunnen nemen of krijgen. Er zullen wel andere buitenlandse organisaties in Tikapur aanwezig zijn waar ik contact mee zal kunnen krijgen, maar van VSO ben ik de enige daar……

Jullie kunnen je voorstellen dat dit een enorme verrassing voor mij was. Toen Rasj net deed of ik dat allemaal had kunnen weten omdat het in de placementdiscription zou staan, groeide een enorm verzet in mij. Daarin wordt n.l. alleen gesproken over Dhangadhi en een groep van 6 VSO mensen. Mijn boze frustratie ebde echter na een half uurtje wel weer weg.

Na er een nachtje over geslapen te hebben, voelt het allemaal wel weer wat anders aan. Volgende week zal ik een gesprek aanvragen over hoe VSO mij daar gaat. Ook hoe het zal gaan als ik een niet zo lekker ben of zo. Tikapur is ongeveer 3 uur met de bus van Dhangadhi. We hebben al afgesproken dat in de weekenden Debbie, Eva en ik elkaar regelmatig gaan bezoeken. We gaan dan ook eens naar het prachtige Tikapur park.

Het zal zeker toch wel een hele uitdaging worden, dat in ieder geval.

Zaterdagochtend ben ik met Debbie onderweg geweest. We zijn eens de hele andere kant uitgelopen. Langs de Britse ambassade naar Lazimpat.

We zagen opeens een klein winkeltje met heel veel stoffen. Ik ben op zoek naar fijne dikkere stoffen om voor de winter Nepalese Kurta’s te laten maken. Nou in dat kleine winkeltje hadden ze winterstoffen genoeg! Het bleek een familiebedrijfje te zijn. De dochter van de stoffenmevrouw werd erbij geroepen. Zij studeert en spreekt goed Engels. We kregen een kopje Masala Chai (thee) en ze waren heel vriendelijk. Ik heb twee broeken en drie shirts besteld. Debbie krijgt 1 broek en twee shirts. Na opgemeten te worden werd de stof afgeknipt en precies buiten de winkel zit de kleermaker! Dat is handig he? Hij zal van de uitgezochte stoffen onze nieuwe Nepali outfits maken.

Na nog even in de supermarkt wat Muesli gekocht te hebben (wel op z’n Nepalees he) gingen we terug naar de PGH ons hotel.

Hier vandaan ben ik met Cora en Willeke naar de afgesproken plaats gegaan waar we nog andere Nederlanders troffen. Met een taxi reden we de stad uit, ongeveer een half uur door de natuur.

Aangekomen in een dorpje namen we deel aan een Hash. Ik dacht dat het een mooie wandeling in de natuur zou zijn, maar het is meer dan dat, het is een hele pittige wandeling, van ongeveer 1,5 uur. Het was heerlijk om eens buiten de stad te zijn. Het was er niet meer stoffig en er waren gen uitlaatgassen. De zon scheen en het was zo’n 19°C. We kwamen langs erg steile hellingen, liepen over dammetjes tussen de velden door en passeerden verschillende stallen met verschillend vee. Er was een schattig dorpje waar het boeren leven zichtbaar werd. Grappig was wel dat 1 van de boeren ons verraste door spelend op een doedelzak ons te verwelkomen. 

Voor mijn knie bleek de steile helling toch net iets te veel, en ik mocht een afkorting over de gewone weg nemen, samen met Willeke die eigenlijk hoogtevrees heeft.

Na afloop was er nog een heel ritueel dat bij de Hashjes hoort. (dit wordt wereldwijd georganiseerd blijkbaar) Dat was leuk en sociaal. We leerden er een aantal Europeanen kennen die ook nogal hoog geplaatst waren op ambassades e.d. hihi…

Toen we teruggingen begon het al weer te schemeren. Vroeg slapen, want morgen is het heeeeel vroeg dag....

Ondertussen heb ik heel wat foto's op Piccasa gezet; picasa foto album voorlopig zet ik daar steeds nieuwe foto's bij. Ik zal een nieuw album maken als we naar Dhangadhi gaan. 

Ik zou het jullie zoooo gunnen dit hier live met mij te kunnen delen....wie weet, lukt zelfs dat nog eens. :-)