De reis naar Kathmandu, Nepal.

Om 3:00u. Wakker en opgestaan. Het huis was al opgeruimd en klaar, nog even de plantjes wat gegeven. Celine gaat voor de konijntjes zorgen en Margriet doet de planten. Met koffer en rugzak om 5:00 naar Aurora en Jeroen. Toen door naar Margriet, die de auto weer terug rijdt naar Maastricht. 

Het is perfect weer om een prachtige vakantie tegemoet te gaan, het regent namelijk pijpenstelen. Ruim op tijd zijn we in Saventem, waar we nog een koffie doen met Margriet voordat we inchecken. 

We probeerden nog met ons drietjes tegelijk in te checken zodat we misschien naast elkaar zouden kunnen zitten, maar die vogel ging niet op. 

Verspreid over het vliegtuig stegen we op. 

10 uur vliegen. Er zat een Aziatische meneer naast me die niet groette, films keek, en ook zonder maar één woord met mij te hebben gewisseld, opstond om het vliegtuig weer te verlaten. 

Zelf heb ik me dus ook maar zoet gehouden met films. Narnia 3,  Epic en een aflevering van Bones. 

Het eten had al een oosters tintje en de eerste halfvergeten  herinneringen kwamen weer bovendrijven. Ongelooflijk om te merken wat ik al zo half en half vergeten was. 

Toen we boven Mumbai vlogen werd het duidelijk dat we midden in het festival van Dashain zitten. Ik wist wel dat dit festival momenteel aan de gang is, maar ik had niet verwacht dit vanuit het vliegtuig al te kunnen zien. Op verschillende plekken waren kleine vuurwerkjes te zien. Dat was een leuk en vrolijk gezicht. De sloppen en krottenwijken waren echter ook te zien, een schril contrast..... Op het vliegveld zelf waren verschillende deuren versierd met guirlandes van mangoblaadjes en kleinen bloemetjes. 
Hier een link naar een pagina die meer verteld over het dashain festival

Op dit moment zit ik in een coffee bean shop. Heerlijke koffie, na een onmogelijke nacht van stoelslapen. Van 22:00 tot 10:40u op Mumbai airport. Ze hebben er een aantal ligstoelen neergezet, maar die waren om 23:00u allemaal bezet. Dus moesten we ons nestellen op stoelen die in rijen vastgeschroefd staan op de grond en tussen iedere stoel een heftig harde beugel.  Gelukkig zat ik in een hoekje en had daar wat steun, zodat ik het halve vliegveld kon wakker houden met mijn gesnurk, hihi.... 

Het is alweer later, ja dat krijg je bij het schrijven in etappes. Inmiddels ook de 2e vlucht acht de rug. Vliegtuig was kleiner en eenvoudiger, dus geen films. Wel  mooi zicht op Indië. Prachtig meanderende rivieren, lappendekens van landbewerking, bossen, meertjes, etc. 

Verlangend keek ik uit naar de bergtoppen van de Himalaya...maar dat feest ging niet door. Er is hier namelijk net een cycloon geweest, en de nasleep in Kathmandu bestaat uit wolken, mist en regen, regen, regen..... Dus nu tijd genoeg om even mijn blog bij te werken. Willeke zit tegenover mij en op tafel staat een pot Nepali Chia. Heerlijk zo'n opkikker. Jeroen en Aurora liggen twee uur plat...ze waren te moe. Ik hoop maar dat ze dan de komende nacht wel kunnen slapen. Mij lijkt opblijven, vroeg eten en vroeg naar bed, de beste optie om snel over de jetlag heen te komen.

Dadelijk even Lula, Lizzy en Jimmi laten weten dat hun kaas en zoute drop aangekomen zijn. 

Ondertussen wens ik jullie lezers, ook een fijne herfstvakantie. 

Wordt vervolgd. 

Mossen, verdieping van een onderwerp.

Mossen

Alles begint onder water; het eerste mosplantje wordt miljoenen jaren geleden uit groene algen verwekt. Geleidelijk slaan de mossen erin het water te verlaten. Ze behoren tot de allereerste planten die de begane grond koloniseren. Nog steeds zijn mossen erg waterminnend, ook al kunnen ze langere droogte vaak goed verdragen . Ze kunnen heel veel water vasthouden en dus als een spons fungeren. Zo zou 1kg mos wel 15ltr water kunnen vasthouden!

Mossen hebben geen echte wortels en ook geen vaatstelsel. Uitlopertjes waarmee ze zich op een ondergrond hechten, worden rizoïden genoemd. Hiermee klampen ze zich aan steen hout en grond. Uit een vochtige omgeving absorberen de mossen voeding en vocht via heel hun lichaam.

Soms zie je uit een kussentje mossen kleine dunnen stengeltjes uitsteken. In de kleine kopjes op die stengeltjes zitten microscopisch kleine sporen die losgelaten met de lucht meegevoerd kunnen worden, soms wel hele oceanen over.

Een van de aspecten die ik van mossen onthouden heb, is een eigenschap die me verteld werd door de leraar fenomenologie op de Veluwe, tijdens een antroposofisch weekend. Wanneer je onderweg bent en van inspanning wat kortademig, bent zou je er goed aan doen om je neus in mos te stoppen en even diep adem te halen. Het zijn namelijk heel goed zuurstofproducentjes. Probeer het maar eens uit. Tijdens menig bergwandeling heeft het mij stappen verder gebracht. ;-)

Nu kom ik erachter hoe dat zo komt. Mos is het hele jaar groen en doet zo continu, met heel het plantje, aan fotosynthese. (=het proces waarin CO2 omgezet wordt in O2)

Sommige aarddelen zijn bezaaid met mossen, en dat zijn net zo goed longen van onze planeet als het regenwoud.

Groeien er eenmaal mossen op onbegroeide grond, geven deze ook houvast aan nieuwe hogere planten.

Ook de fauna heeft zo z’n voordelen met de aanwezigheid van mossen.

Vogels en knaagdieren gebruiken het om hun nest mee te bekleden en daarmee warm en zacht te maken.

In een mosplukje is een hele microfauna te ontdekken; wormen, micro-insecten, mijten e.d.

De wetenschap die zich bezig houdt met het bestuderen van mossen heet Bryologie.

De 27.000 verschillende soorten en opgetekende mossen zijn te onderscheiden in de volgende grote groepen:

Bladmossen bestaan uit een al dan niet vertakte stengel die rondom bezet is met bladeren. Deze groep heeft drie ondergroepen:

*Topkapselmossen hebben rechtopstaande en nauwelijks vertakte stengels en de sporenkapsels ontspringen aan de stengeltop en zijn daarmee goed herkenbaar

*Slaapmossen zijn sterk vertakt en liggen plat op hun ondergrond alhoewel er enkele uitzonderingen zijn. De sporenkapsels ontspringen ongeveer halverwege de stengel

*Veenmossen groeien dicht tegen elkaar aan in een waterig milieu. De takjes staan in bundels en een deel hangt langs de stengel naar beneden, de rest staat haaks. Sporenkapsels ontspringen aan de stengeltop, vaak met meerdere bij elkaar

Bij Levermossen herkennen we twee subgroepen:

*Bebladerde levermossen hebben een stengel en bladeren. Deze bladeren zijn één cellaag dik en zitten in twee rijen aan de stengel (dus niet rondom). Er is vaak ook een derde rij kleinere, anders gevormde rij onderblaadjes. Een nerf ontbreekt, een belangrijk verschil met de bladmossen

*Thalleuse levermossen hebben dikke lobben (thallus) die meerdere cellagen dik is. Schubben aan de onderkant spelen een rol bij de vochtopname van deze mossen, zo ook de rhizoiden. Sporenkapsels ontspringen meestal aan het einde van de thalluslob maar daarop bestaan veel uitzonderingen

Hauwmossen zijn een kleine groep thalleuse mossen die zich onderscheiden door de vorm van hun kapsels die meer op hauwen van kruisbloemigen lijken. Deze komen echter bijna niet voor in.

Een diverse populatie van mossen is een teken van weinig verontreiniging.

Grote zorgen bereiden onze westerse akkers,  niet alleen de bijen, maar ook de mossen verdwijnen er. Door (overmatig) gebruik van pesticiden en mest, kunnen de mossen er niet meer groeien.

Zo dreigen de hauwmossen geheel te gaan verdwijnen. De akkers verarmen aan rijke begroeiing, ten koste van een schijnbaar hoge opbrengst…..

Terugkeer van verschillende mossen is dan ook een teken van verbetering van het milieu. Het zou ook een goed teken kunnen zijn wanneer je een huis koopt, wanneer er veel mossen in de omgeving groeien.

Wist je dat;

• Vroeger de gaten en spleten in houten boten gedicht werden met mossen ?
• Er nog niet zolang geleden huizen geïsoleerd werden met een levende laag mossen?
•  Veen niets anders is dan dode veenmossen?
•  Een veenlaag ongeveer 1mm per jaar groeit?
• Veenderijen natuurlijke waterregulatoren zijn?
•  In België de mossenkunde 1 van de 20 vakken is die opleiden tot natuurgids aldaar?
• Korstmossen eigenlijk helemaal geen mossen, maar schimmels zijn?

mijn eigen conclusie na deze verdieping; Het zou fijn zijn wanneer de mossenkunde wat meer uit de schaduw van onbekendheid zou komen….

Ook door mij zijn deze kleine plantjes zeer ondergewaardeerd geweest, voor ik mij er meer in verdiepte. Na alles wat ik over hen ontdekte ontstond er zomaar een gedichtje;

Mos

Vaak onderschat op hun waarde

waren het de eerste plantjes op onze aarde

Kleine kruidachtige landplantjes,

Zijn wel nog echte waterklantjes

dicht op elkaar geplakt

liters water erin gezakt

donzig zacht in matten of als kussen

liggen ze zelf wortelloos over boomstam, rots en steen

passen er toch nieuwe zaadjes tussen

die vlechten wortels door de rhizoïden heen

en bieden zo elkander houvast

verlichten samen hun last.

Geen vatenstelsel voor transport

Zijn ze daarom misschien zo kort?

Werkt heel hun kleine lichaam

Maar velen zijn tesaam

Hun vasthouden en geven

ondersteund ook ons leven

He, daar komt een klein stengeltje aan

Nieuw leven lift mee tot over de oceaan

Aan de top een kopje vol met zaad

Dat landt op een engelen gelaat

Zo krijgt het kerkhof die diepe kleur groen

Haren, gelaten, boomstammen en plantsoen

voor leven en voor dood

is dit kleine plantje groot

Ingrid Reinhoud

Natuurgidsen opleiding van de IVN.

Tuin der Stilte...

Afgelopen zaterdag heb ik de eerste les gehad van de opleiding die ik ga volgen  bij de IVN. Het zal een natuurgids van mij gaan maken. Klinkt goed he?
Vond ik ook. Bovendien zal de kennis die ik daar op doe mijn inzetbaarheid bij het CNME vergroten.

De eerste les was wel zeer bijzonder. Het vond plaats op de begraafplaats aan de Tongerseweg in Maastricht.

Onder begeleiding van IVN gids Ine van Duurling waren we een dikke twee uur onderweg. Daarbij hebben we een groot deel van de begraafplaats bezocht. Maar er valt hier veel meer te vertellen en te zien is dan de ruime informatie die we nu ontvangen hebben. Indrukwekkende, soms ontroerende informatie over bekende en minder bekende personen. Maar ook informatie over de aanwezige groenvoorziening, cultuurhistorische bouwwerken, contracten voor graf onderhoud en de algemene geschiedenis van de begraafplaats.

Er was inderdaad een heleboel te zien en te leren. Voor de hand, liggen de observaties van mossen. Veel prachtige beelden hebben door de jaren heen hun grijze steunkleur in moeten leveren tegen het nu mossig groen. Zo zagen we licht groene korstmossen, en een grote verscheidenheid aan donker groene mossen.
Bij verschillende graven werd stilgestaan. Er werd gesproken over de mens die er begraven ligt, over het onderhoud van graven, gebruiken van verschillende religies.....heel divers dus allemaal.

De bijna 200 jaar oude begraafplaats aan de Tongerseweg is een prachtige stille tuin met vele zeldzame bomen, planten en een gevarieerd dierenleven. Monumentale graven, vaak gesierd met prachtige beelden, roepen herinneringen op aan mensen, die hier begraven liggen. Burgemeesters, kunstenaars, politici, industriëlen, geestelijken, maar ook slachtoffers van oorlog en geweld en natuurlijk de burger Maastrichtenaren. 

In 1809 kocht de Gemeente Maastricht een terrein aan langs de steenweg naar Tongeren om er een nieuwe begraafplaats aan te leggen. Een graf delven kostte toen ter tijd 1 frank. Het beheer, onderhoud en inrichting van de Algemene Begraafplaats ligt tot op heden in handen van gemeentelijke diensten. Aangelegd in de negentiende eeuw, geldt de Algemene Begraafplaats aan de Tongerseweg als een van de oudste parkachtige groengebieden in Nederland. Een verrassende plek midden in de stad. In december 1811 had architect Jean François Soiron een plan van aanleg gereed voor een terrein van 1 ha; tenslotte werd slechts een halve ha daadwerkelijk ingericht. De begraafplaats was voor rooms-katholieken, protestanten en joden. Daarbij is nog schrijnend zichtbaar hoe katholieken en protestanten zelfs begraven nog gescheiden werden. Zelfs al waren ze getrouwd; de Buxusafscheiding liep dwars tussen hun graven. Er werden twee ahndjes gemaakt die elkander toch liet vinden. Het eerste dat mij opviel toen we de begraafplaats opliepen, was het "groene"  haar van veel beelden. Overal mossen. Ook de lichte korstmossen. Dit geeft een gloed van vergane glorie en vervlogen tijd aan deze plek.  Sommige graven, wel oud, zagen er toch als nieuw uit. Dit bleken later gerestaureerde en opnieuw verkochte graven te zijn.  Vanaf 1920 is er een afdeling voor niet-religieuzen en andersdenkenden. Die anders denkenden waren in het begin vooral de socialisten, die op de "gewone en gewijde" begraafplaats dus niet welkom waren. Het gedeelte met Joodse graven heeft een eigen ingang. Hier valt bovendien de soberheid op. Sommige graven zijn verschoven, stenen gescheurd, en er groeien planten en beginnende bomen uit de graven. Hier en daar zijn sporen van dieren zichtbaar, met name van de eekhoorn laat hier en daar een groene walnoot slingeren. en konijntjes. Vanaf 1983 kunnen ook islamieten begraven worden, en wel in de richting van Mekka. Op Chinese graven ligt vaker fruit e.d. deze zijn wel eens per ongeluk gegeten door onderhoudsmedewerkers die niet vertrouwt waren met de Aziatische gebruiken. En er was ooit speciaal ruimte gereserveerd voor ongedoopte kinderen en zelfmoordenaars. Vanaf 1970 bestaat ook de mogelijkheid een as-urn bij te zetten in een urnenveld. Die plek staat bij een van de laatste ontwikkelingen, het uitstrooi veld. De begraafplaatskapel is van cultuurhistorische waarde als bijzondere uitdrukking van een culturele, sociaal-maatschappelijke en typologische ontwikkeling. De kapel is een zeer belangrijk onderdeel van de begraafplaats Tongerseweg en beschikt over een historisch-ruimtelijke relatie met de aanleg van de begraafplaats. De kapel is van groot belang wegens de architectonische gaafheid van ex- en interieur. We staan stil bij verschillende mensen. o.a. Freule v. Drakensteyn, Jan Pieter Minkelears. Om te herdenken dat de begraafplaats nu 200 jaar oud is, kwam er een boek uit. 'Als de stemmen zwijgen, spreken de graven.' Jim Evelein is een van de schrijvers en de fotograaf van het boek. Het boek ligt sinds september 2012 in de winkels. Het kan worden gebruikt als een gids om langs alle graven en monumenten te lopen. Aan het beging van de excursie stonden we op een veldje waar een grote beuk schorsen brand heeft gehad en in de laatste 10 jaar verteerd is door trechtertaaiplaat paddenstoelen. Tegenwoordig bloeien er in de zomer rijkelijk bloemen. Op deze dag heeft de natuur al een herfstige kleed aan. er zijn al eikeltjes te zien er liggen bladeren en het is wisselend erg bewolkt. We zien dat er verschillende manieren van onderhoud gehandhaafd wordt. Zo zijn er velden met spontane diverse begroeiing en kort gemaaide grasveldjes. Er staan "geparkeerde" bomen. We voelen de opgeslagen warmte van de zachte Sequoia, en zien in de schors een rijke verscheidenheid aan kriebelbeestjes. In mijn loep-potje krijg ik een sabelsprinkhaan. Minstens 19 verschillende vogelsoorten leven op de begraafplaats, waaronder de Boomkruiper, de Groende Specht en de Gaai. In 2009 is door het CNME een groot onderzoek gedaan naar de flora en Fauna op deze bijzondere plek. Hier de link; BegraafplaatsTongerseweg.Flora&Fauna erg interessant en duidelijk overzicht voor iedereen die nieuwsgierig geworden is. Voor ons eigen plekje krijgen we van Ine nog de tip om contact te maken met de mensen die bij die plek horen, er werken e.d. Ik wil graag Ine van Duurling bedanken voor de boeiende en leerzame presentatie van haar eigen plekje in een stukje Maastrichtse geschiedenis. Het was voor mij een geweldige veelbelovende opmaat voor deze opleiding.

IVN opleiding tot natuurgids..... de nieuwe uitdaging.

1e Opdracht voor de IVN Natuurgidsen cursus. "Mijn eigen plekje"

Waarom ik deze cursus doe;

Dat is dus de eerste opdracht voor deze nieuwe cursus, c.q. opleiding tot natuurgids. Een uitdaging die zich toch tamelijk onverwachts in mijn leven voordeed.

Na mijn omscholing tot juf ben ik in Maastricht komen wonen om er te werken. Heerlijke jaren voor de klas, kwamen echter tot een einde, nadat ik 8 maanden ontwikkelingshulp heb gedaan in Nepal. Dit liet mij terugkeren in de zorg.

Via Aurora kwam ik echter bij het CNME terecht. Schoolmoestuintjes begeleiden. Mijn hart fleurt er weer helemaal van op.

Om mijn inzetbaarheid bij het CNME te vergroten en mijn honger naar kennis over natuur en milieu te stillen ben ik nu aan de cursus begonnen die opleidt tot Natuurgids.

Een eigen plekje

Als zo terugkijk, heb ik eigenlijk altijd al wel een soort eigen plekje gehad. In Bern was dat een grote steen aan de Are. Daar deed ik een soort van watermeditaties. Alle aspecten die het leven verzwaarden, konden zo aan het stromend water meegegeven worden.

Ook in Aurau was het plek aan het water, maar daar kwam nog een mooi zicht op glooiende heuvels bij.

In Venlo heb ik lang aan de Maas gewoond en kon soms uren gewoon uit het raam zitten kijken vanuit mijn comfortabele stoel, naar het stromend water, de bootjes, de vogels, de honden die er uitgelaten werden….. Later op de flat bestudeerde ik de konijnen op het veldje.

Tegenwoordig is het mijn eigen tuin. Heerlijk om te zien hoe de vogelgezinnen op expeditie komen. Afgelopen jaar een merel gezin, een familie koolmees en een hele stam mussen. Heel gezellig. En samen met de vele vlinders, hommels en bijtjes, was het een fantastisch gefladder in mijn tuin.

En sinds mijn 50^ste verjaardag staat er ook in mij tin een vijvertje…in een halve regenton.

Hoe kies ik nu mijn plekje;

Maar nu moet ik een plekje vinden waar ik mij 1½ jaar mee bezig ga houden. Observeren, onderzoeken, vergelijken, seizoenen volgend, me ermee verbinden  enz. enz.

Vooruitlopend op de twee lessen die we daarover gaan krijgen, dacht ik het eerst aan “Natuurtuin Jekerdal” toen aan “De Kleine Weerd”,  daarna aan Maasveld.

Natuurtuin Jekerdal is misschien de meest gemakkelijke keuze. Het hoort bij het CNME, en zijn veel mensen met veel “know-how” die kunnen helpen met het vinden van antwoorden op vragen e.d. Het heeft alles wat ik me maar kan wensen, gewoon een heerlijke en fantastisch mooie plek.

De Kleine Weerd is dichterbij, een tamelijk ruig gebiedje vlak bij het

Gouvernement in Maastricht en onderdeel van Limburgs Landschap. Ik heb iets met de Kleine Weerd omdat ik er vanuit school makkelijk met de klas naar toe liep. Regelmatig deden we daar kleine excursielesjes en ook hebben we het terrein een keer opgeruimd en gesnoeid.

Zo ook met de Eijsder Beemte. Ieder jaar St.Michael en St jansfeest… De huttenbouw dag met de klas veel wandelingen met mensen die op bezoek kwamen/komen in Maastricht. Heel veel fijne herinneringen…..

Maasveld wordt bewoond en bewerkt door gehandicapten. Heeft ook veel mogelijkheden. Ik ga graag kijken bij de dieren van de kinderboerderij, en ik ben daar regelmatig op de schommels te vinden. Heerlijk! Ook een speciale plek met speciale herinneringen.

 

Maasveld heeft ook een kinderboerderij. 

Al die plekken hebben redenen genoeg om uitverkoren te worden tot “mijn Plekje”

….maar waarschijnlijk zal het “gewoon” de “Maasveld” gaan worden.

Ik loop er regelmatig naar toe om even te kijken naar de dieren en wat er zoal groeit, of zomaar een ommetje te maken. Regelmatig koop ik er vers geoogste groente in het winkeltje bij de kinderboerderij.  

Het is super dichtbij en daardoor makkelijk en onbezwaarlijk om regelmatig langs te gaan. Het is interessant om te kijken hoe ik daar met de leiders en landbewerkers contact zal krijgen.

Natuur en recreatie, en werk naast elkaar. Mijn eerste vraag; wat doet dat met elkaar…. Wie weet krijg ik daar de komende 1 ½ jaar een antwoord op.

Onverwachte vakantie in Zwitserland

De laatste tijd weer wat meer met Juul via Skype gepraat. Het is mijn goede en beste vriendin die in Lausanne woont. Langzaam maar zeker werd steeds duidelijker dat het niet zo lekker loopt in het leven van Juul. Ze heeft steeds meer last van een heup, dit beperkt haar erg. Ze kan nog maar hele kleine stukjes lopen, zo max. 1km. Nu loopt het ook op het werk niet goed. Ze hangt tegen een tweede burn-out aan, of misschien zit ze daar al wel in.

Ja, en dan lijkt alles stroef en moeilijk te lopen. Veel meer dan dat ik hier allemaal zal gaan vertellen.

Juul in ik zijn echt goede vriendinnen. Dat wil niet zeggen dat we iedere dag bij elkaar op de koffie moeten, maar als we elkaar zien of spreken is er gelijk die vertrouwdheid, verbondenheid. Daar komt bij dat we meestal net bij elkaar zijn op cruciale momenten. Zo was zij heel toevallig net in Nederland toen ik afscheid nam van mijn klas, en haar bezoek viel daarmee samen. Ze heeft toen de hele happening prachtig in beeld gebracht. (en dat is zo'n dierbare herinnering)

In de tijd dat we alle twee in Zwitserland woonden hebben we veel tijd bij elkaar doorgebracht. We hadden bij elkaar het gevoel op vakantie te zijn. Het blijkt ook dat we dit jaar ons 30-jarig vriendschapsjubileum kunnen vieren. 

Ja, als ik dan hoor, dat het niet goed gaat met haar, dan wil ik er eigenlijk gewoon even voor haar zijn. In levende lijve een echte knuffel geven is toch heel anders dan doei roepen over de Skype. Alhoewel ik wel moet zeggen dat het heerlijk bijbuurten is via dit programma. Juul en ik nemen er dan ook vaak even een kopje koffie bij. 

Wil vertelde mij dat hij het best gezellig zou vinden weer eens met mij naar de camping aan Lac Leman te gaan. Dat ligt aan de Franse kant, tegenover Lausanne. Dan zou ik ook bij Juul langs kunnen. Het zaadje voor een plan was gezaaid. Op de kalender zag ik dat ik dat tussen 27 juli en 2 augustus maar 1 dienst stond. Die heeft Brigitte van mij overgenomen. Wil haakte af omdat het te dicht op de Bordunale zou zijn. Maar nu had ik toch wel zin om dit plan door te zetten, dus gevraagd of Yvette mee zou willen reizen, maar die ging naar Falco, tja, als je de liefde van je leven al zo’n 3 maanden niet meer gezien hebt, dan kan daar geen vakantieaanbod tegenop.
Maar...... Evi gaat wel mee! Ze was er over aan het denken een broodbak workshop in Engeland te volgen, maar het bleek dat die vol was toen ze hem wilde boeken…..twee uur kwam mijn voorstel mee naar Zwitserland te gaan.

Twee keer bellen over wie wat mee neemt, en welke route genomen wordt. Ik verheug me erop met Evi op vakantie te gaan.

Zaterdag 27 juli

En hup, waren we onderweg. Wel na opstartproblemen in de ochtend waardoor ik een half uur te laat in Reijmerstok was. 

 De rit ging over de B-wegen. De hele weg ging over heuveltjes. Via België,  Luxemburg naar Colmar in Franrijk. Daar was onze eerste stop en hebben we het stadje bekeken. Een schattig stadje met mooie vakwerkhuizen uit de middeleeuwen en renaissance.  

Toen ik CH in de verpleging werkte, gingen mijn collega's vaker naar dit stadje om een leuk dagje uit te hebben en van alles in het goedkopere Frankrijk op de kop te tikken.

 De grens passeren van CH is nog steeds heel special voor me, zoveel herinneringen…. Ik word er altijd weer wat stilletjes van.

Even later waren we op de camping in Reinach. De reservering bleek toch te zijn doorgekomen.

Tijdens het tentopzetten bleken de haringen van Evi’s tent niet in de auto te zijn beland. Hierdoor kregen we een gratis excursie door Reinach/Basel. Zo konden we al enkele keren een glimp opvangen van het GOETHEANUM in het dorpje dat even verderop op de heuvelflank ligt. 3 winkels, kris kras verstrooid over Reinach, bezoeken om de benodigde “stekers en lijnen” te bemachtigen. Het viel me wel op hoe vriendelijk we overal geholpen werden. Het winkelen in Migros en door het dorpje rijden veroorzaakte een golf aan vergeten gewoontes. Heerlijk om er weer eens te zijn, dit mooie opgeruimde en geregelde land. Ja, Zwitserland is voor mij echt mijn tweede vaderland.

De katoenen tent was snel opgezet. Ruim, koel en ademend. Opfrissen en op naar de voorstelling in het Goetheanum in Dornach.

 Elmar Lampson „Altes im Neuen – Neues im Alten“
Musik zu den Mysteriendramen. Vortrag und Aufführung ausgewählter Szenen aus den Mysteriendramen mit Musik, Eurythmie und Sprache
Vor der grossen Bühnensanierung, die im Herbst beginnt, werden vom 22. - 28. Juli die vier Mysteriendramen von Rudolf Steiner noch einmal zur Aufführung gebracht. Am 23. Juli wird „Die Pforte der Einweihung“ gegeben, am 24. „Die Prüfung der Seele“, am 26. „Der Hüter der Schwelle“ und am 28. „Der Seelen Erwachen“ insgesamt 35 Stunden Musik.

„Altes im Neuen – Neues im Alten“(27.Juli).
Der Abend rund um die Musik der Mysteriendramen von Elmar Lampson macht es möglich, die Musik, die sonst im Verlauf der Dramen stückweise zu hören ist, im musikalischen Zusammenhang zu erleben. Zusätzlich wird sie auch in ausgewählten Szenen im Zusammenklang mit Eurythmie und Sprache gezeigt, denn, wie der Komponist in einem Interview deutlich macht: „In den Bühnenaufführungen entsteht zwischen den verschiedenen Künsten etwas Neues.“

Voor degenen die er graag meer over willen weten, hier een link; Mysterie Drama's van Steiner en Het Goetheanum

We waren nog net op tijd, om voor de voorstelling  het winkeltje te bezoeken. Ik had namelijk het plan bedacht voor Yvette de mooie euritmie-poster te kopen voor haar verjaardag. Dezelfde poster die bij Maartje in de praktijk hangt; In regenboogkleuren de lettergebaren van euritmie met daaromheen de sterrentekens.

Natuurlijk kon ik de verleiding niet weerstaan en heb hem ook voor mijzelf meegenomen. Ik houd van euritmie, de vormgeving en de kleuren.

De voorstelling was enorm boeiend. Even dacht ik dat Dhr Elmar alleen ging vertellen pover zijn vernieuwingen in de muziek van de Mysterie drama’s, en ze zou laten horen,  maar toen kwam er toch spraak en euritmie bij. Schitterende kostuums en de muzikanten speelden ongelooflijk goed en zuiver. Ik was erg onder de indruk.

Op de terugweg naar de camping hadden we vlak bij een leuk restaurantje ontdekt. “Das Heksenstübli” Het was schattig aangekleed met allemaal heksenpoppen en zo. Erg leuk. We vroegen of we er iets konden drinken maar het zou binnen een half uurtje gaan sluiten en daarom serveerden ze niets meer.

We zijn er toch even rustig aan een tafeltje gaan zitten. Om te aarden en om te luisteren naar een soort van Jodelkoren bijeenkomst.

Zondag 28 juli

Vertrek na een  vlug ontbijtje hebben we de tent weer netjes opgerold, onze spullen ingepakt en vertrokken richting Lausanne; Op naar Juul. Natuurlijk wel binnendoor, een mooie weg door de Jura genomen, genietend van het wat ruigere heuvellandschap. Ik realiseerde me dat ik mijn strohoed niet meer gezien had…..

In Murten hebben zijn we gestopt om met een wandeling door het stadje de benen te strekken en daar een lekkere salade te verorberen. We namen een “bijlage-salade” de “mista” en die was precies goed.

Murten is een heel schattig stadje, of liever gezegd, een dorpje met een grote stevige muur eromheen. Het ligt aan een meertje en vaak heb je er al een mooi zicht op de bergen. Er komen veel toeristen, maar er zijn nauwelijks souvenirs winkeltjes. Aan het water staat ook nog een mooi landhuis-kasteeltje. In het meer kan gezwommen worden, al moet je wel oppassen met het wier dat er groeit. Je moet even weten hoe daar overheen moet zwemmen zonder erin verstrikt te raken.

 

Ik heb er in de jaren ’90 wel vaker met de Coassistent Rolf gezwommen. Dat was ook wel speciaal ja.

Het valt me weer op hoe schoon het is. Geen prullen op de grond, alles netjes ingedeeld en geregeld. Toen ik in 2000 terug kwam naar NL moest ik er erg aan wennen dat er een heleboel helemaal niet geregeld was. Het scheiden van afval bijvoorbeeld….gelukkig is dat nu ook in NL mogelijk. 

Daarna zijn we over de wat snellere weg naar Lausanne doorgereden. Ondertussen begonnen er wat wolken aan de hemel te verschijnen. Steeds dreigender. Het was wel jammer, want mede daardoor konden we de Alpenketen maar niet zien.

In Lausanne aangekomen hebben we op de camping zo snel mogelijk onze tent weer opgezet. En het begon al te spatten. Eigenlijk niet zo erg, want het bracht ook verkoeling.

Toen het klaar was, hadden we al per sms een uitnodiging van Juul om bij haar te komen schuilen. Dus op naar Juul!

Heerlijk om haar weer te zien en een dikke stevige knuffel te kunnen geven. Even wat bijpraten en gezellig met elkaar een lekker hapje eten. Mustafa had pasta gemaakt met sla uit eigen tuin. Evi leek ook wel op haar gemak.

Het was al bijna 23.00u toen we terug kwamen bij de tent. Het heeft de hele nacht gekletterd op de tent en de bliksemflitsen verlichtten regelmatig de tent. Binnen hielden we het gelukkig wel droog. Evi had bedacht dat ik toch echt niet in de auto op mijn logeerbedje hoefde te gaan slapen. Mijn snurken was niet heftig genoeg om me de tent uit te verbannen. Het was wel een stuk gezelliger zo.

Mijn hoed bleek niet in de auto te zitten. Dat vind ik wel echt heel erg. Ik had hem in ’96 in Yvoir gekocht, toen ik daar met Wil en de jongens was. Het was een hoed die me goed stond en waar de wind lekker doorheen kon waaien. De grote rand beschermde oren en schouders….. Ik heb nog gebeld naar de camping, of er een hoed was gevonden, maar dat was volgens hun niet het geval. Dikke pech dan dus….. Hopelijk vind ik er weer zo eentje.

Maandag 29 juli

Zachtjes tikt de regen tegen ‘t tentzeil aan….

Het heeft een groot deel van de dag geregend en het was stevig bewolkt. Voor Evi bleven de bergen nog steeds verborgen.

We hebben de dag gebruikt om het oude Lausanne te bekijken, met de cathedraal en de houten trap en wat te winkelen. Het was heel gezellig. Evi heeft er een leuke hoed gekocht.  Zelf vond ik een prachtig geïllustreerd adressen boekje.

Rond een uur of 18.00 zijn we naar Juul gegaan. Die was weer blij dat we kwamen. 

’s Avonds lekker gebabbeld op het balkon over allerhande levensitems. Goede gesprekken die nooit over de Skype plaats gevonden zouden hebben.

Dinsdag 30 juli

De dag ontwaakt in stralende zonneschijn. Warm zou het worden. Een fijne dag voor een bergwandeling. De vorige avond met hulp van Juul een mooie uitgezocht. We zijn naar Champex Lac gereden. De laatste 7km waren pittig voor mijn autootje. De ene haarspeldbocht na de andere reeg zich aaneen tot een circuit van behendigheidsoefeningen. De koppeling werkte wat traag en daardoor heeft hij moeite in de bergen. Ook het omhoog rijden is niets voor mijn Doblo uit 2000. Uiteindelijk zijn we prima bovengekomen hoor. 

Daar was al gelijk een  mooi panorama te zien met een bergmeertje en ruige bergtoppen. We liepen eerst rond het meertje en aten onze lunch aan de rand van het water. 

De wandeling ging van Grand Paradis naar fenêtre d’Arpette. Het ging behoorlijk omhoog door een gemengd bos, langs een snel stromende beek, die af en toe veranderde in een waterval. Bovenaan was een restaurantje waar we de typisch Zwitserse Rösti gegeten hebben. Behalve dat de aardappelsnippers wat steviger gebakken hadden mogen worden, was het erg lekker.

Over de straat zijn we terug naar het dorp gelopen. Een fijne wandeling met mooie vergezichten en bergplaatjes.

Natuurlijk gingen we vanuit de bergen naar Juul om weer van haar gezelschap te genieten en we werden er weer voortreffelijk verzorgd met een heerlijke salade. We hadden bij de Mirgos wel een honing meloen gekocht met rauwe ham. Dat ging er aan tafel in als koek. Vooral Martijn was er dol op.

Na het eten zijn we met Juul naar de moestuin gelopen. Die ligt een paar straten verderop. Daar was ook Ulrike die tijdens Juul’s vakantie de tuin zal bewateren.

Er staan fantastische groenten en sla. Wat een mooie moestuin, en alle groenten staat er mooi bij. Alsof er nooit een slak komt. Een overdaad aan groeikracht!

Na uitleg en foto’s nemen, zijn met ons viertjes naar de haven gelopen waar we in het restaurant een drankje bestelden. We hebben ontzettend gelachen en plezier gehad. O.a. over op maat gemaakte jurkjes gepraat en andere vrouwen priet-praat. Van de ondergaande zon nog wat foto’s gemaakt, omdat het kan en gewoon niets kost. 

Het was wel duidelijk te zien dat Juul pijn had tijdens het lopen. Ze vertelde dat ze brufen neemt en hoeveel. Dat ze naar een andere orthopeed gaat, omdat de huidige eigenlijk alleen privépatiënten doet, maar dat een nieuwe heup wel de uiteindelijke oplossing zal zijn.

We hadden het over werk en hoe dat zich tot de levenskwaliteit verhoud. Ondertussen kwam de stoomboot van Frankrijk aan.

Wat een dag, het voelt als een cadeautje. Fijne mensen, fijne omgeving en beweging.

Vakantie gevoel breidt zich uit.

Woensdag 31 juli

Ook vandaag staat er weer een wandeling op de agenda. En wel van Champery, naar Grand  Paradis stijgend lopen naar Barme. Het was heet, het was stijl en het was zwaar…..echt afzien voor mij. Evi vond het ook wel lastig. Veel water drinken, liters. Om de paar minuten staan om op adem te komen…… Maar, ik kwam er en ik was trots. De weg naar boven was wel mooi, prachtige berggezichten. Omdat ik toch zo vaak stilstond, heb ik steeds foto’s gemaakt, hihi…zo waren die adempauzes nog redelijk functioneel.

                                           

Langs de weg stonden weer prachtige bloemen, zoemden de bijen en fladderden de vlinders. Er vlogen ook een soort dubbel vleugelige helikopter insecten. Ik wil nog opzoeken wat dat precies was. Aan het eind van de wandeling werden we beloond met een prachtig panorama op bergtoppen vanaf een fijn terrasje. Heerlijke soep met kaas. In de kaas waren Alpenbloemetjes verwerkt. Het smaakte fantastisch.

Nadat we daar een en ander bijgetankt hadden zijn we nog een stukje doorgelopen. Daar zagen we voor het eerst Alpen rozen, een soort azalea-achtige bloementjes. Jammer genoeg waren ze wel al uitgebloeid.

Toch hebben we voor de weg terug naar Champery de bus terug gepakt. Die reed echter door tot de dorpskern, en moesten we toch nog even een half uurtje naar  de auto lopen. Het was wel leuk om door het dorpje langs de huizen te lopen die al voor 1 augustus versierd werden.

Terug in Lausanne kochten we weer Meloen met Ham en weer naar Juul.

1 augustus

Feest in Zwitserland. Nationale Eidgenossenschaft Grundung.

Een echte zondag, alle winkels dicht. Weer behoorlijk heet. Evi en ik besloten om aan het meer te blijven en naar Chateau Chillon te rijden. Een prachtig kasteeltje dat een ieder sprookjesboek een plaas zou kunnen krijgen. Het ligt in het water, met een brug ga je er op. Een paar jaar geleden ben ik er ook binnen geweest. Het is er mooi ingericht in oude stijl. Aangezien de toegang Sfr 10,= was, zijn we gewoon even naar het meer gelopen en hebben daar nog wat genoten. Toen teruggereden naar Montreux. Evi had gezien dat daar markt was. Een parkeerplaats leek lastig te vinden, dus reden we de parkeergarage in. Die bleek maar Sfr 1,= per uur te kosten. Sfr 1,=!!! En dat in zo’n wereldstad!

De markt was prima en we kwamen ook langs het standbeeld van Fredy Mercurie. Ik weet dat die eerst ergens anders stond in Montreux, maar was blij hem daar te zien, aangezien ik een groot fan ben van Queen. Wat heeft deze man veel betekend voor de pop-muziek.

Ik heb nog gekeken of er een passende hoed was, maar dat blijkt toch nog steeds een lastig ding te zijn om vinden. Wat oenig van me om hem te verliezen. Ik heb de camping gebeld, maar die hadden niets gevonden. Ik zal ook nog een mail sturen naar het Goetheanum, je weet maar nooit…..

We waren op tijd terug op de camping. Evi had het over zwemmen in Lac Leman, maar daar stond mijn hoofd niet naar. Ik was moe en heb heerlijk geslapen in de schaduw op een matrasje.

Evi en ik hadden het al over de terugreis gehad, waar we zouden toppen enzo. Ik had graag nog ergens in het Duitstalig gebied gestopt om te kijken of ik nog een leuk Zwitsers kookboekje zou kunnen vinden. Evi zag dat niet zo zitten. Het zou de aller heetste dag worden van deze zomer….. Zelfs mijn moeder had gebeld omdat ze zich zorgen maakte. Ik stelde voor om na het vuurwerk die avond alvast aan te rijden. Dat zou in de nacht zijn, zonder files en lekker rustig. Evi vond het een goed voorstel. Dus belde we Juul, dat we ietsjes later zouden komen. Tent afbreken, auto inladen. De camping betalen; We hoefden niet  de volgende dag ook nog te betalen, ook al was het al bijna 17.00u. Dat is toch aardig.

’s Avonds was het bij Juul en gezin erg gezellig. Samen met de buren werd er gegrild. Het klikte leuk met iedereen aan tafel. De kinderen amuseerden zich ook bij het speeltuintje naast de woning. Er stonden allerhande lekkere dingen op tafel. Evi had een zalige kruidenboter gemaakt, sla uit de moestuin van Juul en sperzieboontjes salade. De buurvrouw had iets gemaakt van aubergine, tot moes gemaakt en gekruid. Zalig gegeten.

Dit alles werd afgesloten met een geweldig vuurwerk. De gemeente Lausanne verzorgde een show van kleuren aan de hemel van 22.00-22.30u.

Hierna hebben we afscheid genomen van Juul en haar gezinnetje en ook van CH.

We begonnen de terugreis. 4 uur heb ik gereden, zonder me echt moe te voelen. Toen vond Evi het toch tijd worden voor een grotere slaappauze. We besloten het eerst volgende dorp een parkeerplaats te zoeken.

We kwamen in Duitsland bij Hornbach uit. Nu bleek daar heel toevallig een speciale parkeerplaats te zijn voor campers….dat zag ik in een flits aangegeven staan bij een rotonde. Het bleek een fantastisch nieuw aangelegde plek te zijn.

Nu kwam mijn bedje achter in de auto toch nog van pas. Ik heb er heerlijk geslapen. Evi heeft wat verkreukt op de voorbanken geslapen met de stoelkussens.

Tot 7.30u geslapen en verder gereden. Rond 10.30u was Evi in Reijmerstok. Nog even gezamenlijk ontbeten en naar mijn huisje in Maastricht, naar mijn konijntjes, mijn tuintje en mijn koele huisje. De buren en de rest van mijn leventje om weer op te pakken. 

O mensen, wat heb ik een fijne vakantie gehad! Ook fijn om Evi nog beer te leren kennen. Wat is dat toch een fijn mens!
En dat is allemaal eigenlijk alleen maar zo gekomen, doordat ik mijn vriendin een hart onder de riem wilde steken!

Evi en ik hebben samen zo'n 350 foto's gemaakt. Als je ze wilt zien, kom dan gezellig langs, zodat ik ze je kan laten zien. :-) De koffie zal klaar staan. 

Zomer is in het land. Dan maak ik lekkere zomerdrankjes.

Ik hoorde erover van Yvette....Hugo, een drankje. Ze kwam erop doordat ik haar vertelde begin juni 15 ltr vlierbloesemsieroop te hebben gekookt.
Hugo is een aperitiefje. Het komt uit Zuid Duitsland en baant zich snel een weg naar het Noorden. Het is een zalig zomerdrankje.

men neme;
150ml prosecco
2-3 cl vlierbloesemsiroop (= bescheiden scheutje)
4 a 5 verse muntblaadjes of citroenmelisse, liefs uit eigen tuin
schijfje limoen
ijsblokjes
NOG lekkerder wordt Hugo, wanneer je er nog 3-4 verse framboosjes in doet.....

Mijn favoriet van dit jaar dit jaar is echter een heerlijk Nepalees drankje dat erg verfrissend is en er zit geen alcohol in.
In Nepal maakte ik het tegen verkoudheid, keelpijn e.d.
Voel jij je verkouden, verstopt, keelpijn;
Honing-Limoen-Gember-thee laat als sneeuw voor de zon verdwijnen wat je plaagt.  's Winters is het hete drankje een lekker opwarm drankje, maar in de zomer....als je het laat afkoelen..... O, o, o, wat is dat een zalig fris en verkwikkend drankje. Het lest de dorst als geen ander. Binnen 10 minuten is het klaar.

Ingrediënten 

• 1 tlp. vers geraspte gember, schillen hoeft niet
• 1 tlp. vers geperst limoensap
• 1 tlp. honing, Stevia kan in de zomer ook, dat heeft minder calorieën 

Breiding;

1. Doe de geraspte gember in een ruime kop, daarover giet je een kop kokend water, dit laat je 3 minuutjes trekken. 
2. Ondertussen doe je de honing en limoensap in een kop. Schud de gemberthee nu ook in het kopje. 
3. Proef en bepaal wat je graag nog beter zou willen proeven en doe dat erbij. 
4. laat afkoelen en geniet het drinken van dit drankje. 

Meestal maak ik een hele flinke theepot vol, dan heb ik weer wat voorraad limonade.  :-)

Het heeft even geduurd, maar ik begin mijn draai nu wel echt te vinden, op veel gebieden.

Het komt misschien ook door de Vitamine B-50 die ik nu gekregen heb. Dat bleek te laag te zijn.

Een gevoel van vrijheid en onafhankelijkheid komt langzaam op, met meer energie. 

Het uit eigen tuin eten van groente en wat fruit is een dagelijks genot. Hmmm. 

Op de klanken van Wil's trekzak werd nog gedanst. 

Mijn 50ste verjaardag was een heerlijk feest. Gevierd werd er in de de natuurtuinen van het Jekerdal. Er waren heel veel lieve mensen. Eigenlijk was ik heel erg lang jarig....begon met (cadeau)bezoek aan het Gaiapark met Axel en Iris, de euritmie voorstelling met Aurora, het vlaaien bakken bij Evi, en dan de verjaardag zelf. Pff. En dan te bedenken dat ik het eerst helemaal niet wilde vieren.....wat had ik dan veel gemist lieve mensen! 

Heel veel mooie en bijzonder cadeautjes gekregen. zoals een prachtige houten vijverton met een reuze hortensia van Baer, waterplanten van Aurora en Jeroen, een QuanYing van Dorothy, een prachtig boek over tuinieren van Fieke, tuinboekje van Herman Hesse van  Dymphe, boekje "dansen op het ritme van je ziel" van Rene en Maartje, een "glas-in-lood" vlinder van Monique, Rob en Sjors, een delicatessenkratje van de familie Husmann, Prachtige blikken doos met bouillon met een vijzel en stekjes en plantjes van Yvonne,  insectenhotelletjes van Angela, Marieke en Mi-Ja, Grote glazen vaas van de Ivi, Tim, Gaston en Lucienne Huismans, een Chantal cadeautje van Merel met schelp en waskaars, heerlijke koffie met champagne chocolaatjes van Tessa, set zelfgemaakte  waskaarten van Ria en Wim, Vlaaien gebakken door Evi, Thee-doos met thee's van Nell, tegoedbon voor voetzoolreflexmassage van Carola, Zelf gebonden boekje van Hilda, plantjes, douchespullen, 51 kaarten.....te veel om allemaal op te noemen. Wat een cadeaus he? Ik werd er wel wat verlegen onder hoor. 

Ondertussen is het nu wel echt zomer geworden in Maastricht.
De tuin staat er mooi bij. De vijverton wordt prachtig, zelf de mini-lelie maakt het ene na het andere blaadje. Ik ben zo benieuwd of hij ook nog een leliebloem zal laten zien. Kikkervisjes krijgen nu beentjes en staartjes worden kleiner.
Ook staat er nu een regenton in de tuin. (Maar nu regent het natuurlijk voor geen meter) Hij is aangesloten op de grote regenpijp en zo krijgt mijn tuin natuurlijk regenwater, zo gauw de voorraad strekt natuurlijk...

Ik heb een zalige Gooikoorts gehad. Wat waren het fijne festivaldagen. Voor de gelegenheid heb ik de auto omgebouwd tot zwerfwagen. De achterbank eruit en daar een badje op kratjes gemaakt. Echt op reis staat er ook een klein toiletje bij.
Ik wist niet wat me overkwam bij Gooikoorts. Ik kwam aanrijden en hoefde niet met kruiwagen naar de wei te zeulen om alle kampeerspulletjes te brengen. Ik kon gewoon  mijn auto neerzetten en koffie zetten, stoeltje uitklappen en boekje pakken. Zo even gewacht tot de rest van het kampement arriveerde. Axel, Marleen en Susanne.
Op de zaterdagavond tijdens de sessie in het Duvel-Droomschip uit volle borst meegezongen met het bandje van Hans Houkes. Wat heb ik daar van genoten.
Zondag speelde Naragonia quartet. Ze hadden veel mooie nieuwe nummers. Hopelijk wordt het een nieuwe CD.

deze mooie Stelvio is het dan geworden. 

Ook heb ik dit jaar dan toch die mooie trekzak gekocht die ik vorig jaar in Gooik al had gezien. Hier heb ik ook het verjaardagsgeld voor gebruikt dat ik van mijn moeder, tante Miep, Wil en Nicole had gekregen. Heerlijk om weer te kunnen spelen op dit gezellige instrument. Het geeft een mooie balans met de klanken van de harp. De trekzak houdt me meer op de grond....aardende klanken dus.

Vorige week een hele fijne middag gehad met Henriette en Yvette. Zo fijn om lekker bij te kletsen.
Ik staan nog een aantal afspraken in mijn agenda, en nog een paar die ik nog moet maken. Ik zal maar eens gaan bellen....