Belangrijke vergadering in Tikapur

Dhangadhi, workshops in een schitterend hotel

Gisteren heb ik het goed rustig aan gedaan. De ochtend heb ik de workshop bijgewoond en dat was prima, maar vermoeiend. Tegen de middag kwam de koorts terug, dus ’s middags bedrust, met een mooie film met Meryl Streep.

Vanochtend had ik een one-to-one met Raj, waar Jimmi was er ook was. Ik had het  voorbereid met Linda. De vragen goed verdeeld en op veel van mijn items werd prima gereageerd. Het is duidelijk dat VSO niet voor de kosten kan op komen van de back-up power. Maar Linda heeft in Kathmandu ook een hele goede oplossing, die lang niet zo duur was. Daar ga ik dan maar achteraan.

Verder heb ik aangeboden om in de zomermaanden tijdens de monsoon in een ander programma op een andere plek in Nepal iets te doen. In die tijd zijn de scholen hier dicht en kruipen de slangen over straat. Daar wordt ook aan gewerkt. Raj gaat het  met Smriti bespreken. Verder kan ik een keer per maand op kosten van VSO naar Dhangadhi, en kan Terri 14 dagen later naar Tikapur komen. Daarnaast kan ik naar Dhangadhi voor twee andere meetings.

Linda gaat me helpen het dispuut met TNT op te lossen. We hebben besproken dat TNT een goede naam hoog te houden heeft. We gaan in ieder geval de Nederlandse ambassade informeren. Dat stel ik ook zeer op prijs! Prima, dat zal de gevoelens van eenzaamheid verminderen.

Morgen is de meeting met de school. Ik ben benieuwd hoe dat verder zal verlopen.

Maar na vandaag ben ik al veel positiever gestemd.

Wat wel erg jammer was, is dat zowel mijn RP als de leerkracht van school, die uitgenodigd waren om de workshop bij te wonen, niet verschenen zijn. Tja…. Niets aan te veranderen.

O ja, we kregen de nieuwe load shedding tabel….die is dan eigenlijk wel om helemaal depri van te worden hoor….ze gaan vanaf vandaag 2x per dag 4 tot 6 uur de stroom onderbreken… Met die uren wordt het nog een kunst om op tijd laptop en gsm opgeladen te krijgen......Dat moet ik wel echt zien op te lossen. Ik weet dat ik anders niet lang zal volhouden.

Inmiddels is het de 19^e.

We hadden de grote vergadering met de school. Wel later dan gepland. Er bleek ineens een crisis meeting van de directie te zijn, waar de principal e.d. waren. Ook blijkt mijn huurbaas gisteravond teruggekomen te zijn, en is ook bij de vergadering.

Na te hebben gegeten en een uur te hebben gewacht, begonnen we met het Hoofd miss Gita, enkele leerkrachten, en twee andere mensen van de school. We bespraken wat het project PPP-school inhoudt. We verzamelden hun verwachtingen (die aanvankelijk wel anders waren) en hun wensen. We hadden het erover dat deze school een modelschool zpu moeten zijn of worden voor andere scholen. POnze vraag was wat zij zich daaronder voorstellen en hoe ze die rol op zich zouden willen nemen.

Rond 13.00u kwamen de principal en mijn huurbaas erbij. We bespraken child-friendly-teaching en dat VSO slaan absoluut niet kan tolleren; het is een voorwaarde om met elkaar te kunnen werken. Verder werd duidelijk wast de management rol van Terri voor de school zou kunnen betekenen.

Tot slot hebben we geinventariseerd hoe de Budhanilkantaschool nog een rol kan vervullen en wat daarvan verwacht wordt.

Er ontstond een levendige discussie die wel erg goed was. Uiteindelijk was iedereen wel blij dat ik met ze ga werken en ook workshops zal verzorgen.

Ik ben blij dat alles nu duidelijk is en ga graag aan de slag.

De enige die niet zo tevreden was, was mijn RP. Hij keek erg op z’n neus dat de scholen die hij geselecteerd heeft, toch nog eens goed tegen het licht gehouden moeten worden van Raj. De naam doet vermoeden dat het geen gouverment schools zijn, en dan zijn ze gewoon geschikt om opgenomen te worden in het programma, gediskwalificeerd.

Na de meeting hebben we met de club nog nagepraat bij mij thuis. Ook dat was erg fijn. Linda en Jimmi gaan mij nog voorzien van de notulen e wat handige documenten die ik kan gebruiken. Uiteindelijk reden ze rond 15.00u weg. Doei, dag, bye, namaste….

We kregen een folder van VSO die ook als PDF te bekijken en te lezen valt. hij staat op; Steps in Nepal  

Als je op de link klikt kom je er vanzelf bij uit.

Het voelt nu een stuk beter om hier te zijn. Alles lijkt wel een beetje op z’n plaats te vallen. De grootste problemen zijn uit de weg geruimd en zelfs het stroomprobleem wordt opgelost!

Toen ze weg waren heb ik verse melk en yoghurt gehaald. Daarna bij Asmita in het winkeltje gezeten en even bij gekletst. Nu blijkt dat haar man volgende week 5 dagen naar Kathmandu gaat, om zich daar in te schrijven, zodat hij naar Korea kan om te gaan werken. Dat zou dan gaan om 5 jaar! Pppfff, daar is ze dan voor getrouwd. Heeft ze een kindje, en manlief gaat 5 jaar in het buitenland werken. Kan zij voor schoonmoeder, kind en de shop zorgen! Ik zou er niet blij van worden….en zij geloof ik ook niet….en dan zegt ze; KEGARNE! Oftewel, wat kun je eraan doen……

Morgen en het weekend zal ik het rustig aan gaan doen. Mijn hoest lijkt minder te worden en de koorts is nu echt verdwenen. het gaat weer de goede kant op. Maar ik ga wel even heel goed voor mijzelf zorgen de komende dagen. Dan kan ik er daarna weer goed tegen! 

 foto's op; nieuwe foto's

15 januari, reis naar Dhangadhi met koorts.

Vandaag is het Maghe Sankranti festival. Ik heb er niet zoveel van gemerkt.

Gisteren heb ik een heerlijke dag met Linda in Tikapur gehad. Ze kwam rond 10.30u. aan. Ze was helemaal verkleumd door de koude busrit, ochtendkoude en dikke mist.

Nadat ze op het balkon in de net verschenen zon wat opgewarmd was, zijn we te voet naar school gegaan. Daar bekeken we de school en we kregen er Dahl Bhat. Ook leerde ze miss Gita kennen en we maakten even een praatje met haar.

De manager van de lodge bracht ons naar de riksja’s en regelde een trip naar Tikapur park. Het was prachtig weer en ik voelde mij best goed. Verkouden maar goed.

Het park was prachtig, zeker nu de zon scheen, was het echt een genot en een oase aan rust. Toen we bij de picknick plaats kwamen, zagen we een ossenkar de rivier oversteken.  Heel apart om te zien.

Na het park zijn we naar het bananen hotel gegaan waar we een heerlijke romige bananen drink kregen. Hhhhhmmmmm.

Na Linda nog enkele verschillende pleintjes van Tikapur te hebben laten zien, liepen we naar huis, met een kokosnoot, en een kilo aardappelen. Ze had zoals beloofd zuurkool en rookworst meegebracht en dat aten we! Heerlijk!

Na het eten hebben we een aantal nuttige dingen op papier gekregen over persoonlijk riskmanagement, en welke zaken ik met Raj van VSO wil bespreken. Linda is heel goed in dit soort dingen te structureren.

’s Avonds werd ik wat gammeler, toen ik rond 21.00u mijn bed indook bleek ik flink koorts te hebben…balen…..maar goed, een paracetamol doet wonderen, toch?

De volgende ochtend werd ik weer redelijk fit wakker. Wel een wat algemeen gevoel van moeheid, of hangerigheid? Ik heb voor ons wentelteefjes met kaneelappeltjes gemaakt. Het was echt smullen.

Linda ging nog een rondje door Tikapur lopen. Ik wilde nog een half uurtje rusten, maar Linda kwam erachter dat de laatste bus naar Dhangadhi rond 12.00u zou vertrekken….dus inpakken, opruimen, afwassen en de boel klaar maken voor vertrek.

We zaten op tijd in de bus en hij vertrok precies op tijd.

Ergens onderweg kreeg Linda telefoon van Jimmi die op weg was met Raj vanuit Kathmandu. Hij wist te vertellen dat mijn landlord afgelopen vrijdag met een rekenng naar het VSO office is gegaan. Hij is nog steeds in Kathmandu. Schijnbaar heeft de principal de kosten voor zijn gulheid bij de landlord neergelegd, die vervolgens daarmee naar VSO is gegaan. En dat allemaal ook nog eens achter mijn rug om! Echt, de brutaliteit! En waarom niet samen met mij willen kijken welke oplossingen ervoor te bedenken zijn…..Ik ben er ontzettend boos over. Ook de schijnheiligheid waarmee mij verzekerd werd dat de principal zo goed voor zijn mensen zorgt e.d. ggrrr, brr… Ik denk dat ik het hele spul donderdag terug ga brengen. Linda vertelde mij dat er veel goedkopere oplossingen voor zijn…..

Maar ik wil er nu ook nog niet echt in investeren. Eerst wil ik kijken hoe de meeting donderdag gaat. We moeten checken hoe groot de bereidheid van de school is, om een echte voorbeeld school te worden. Daarbij hoort dat o.a. het slaan zal omgevormd moeten worden. Ook andere criteria zullen we moeten bespreken. Mocht blijken dat men daar helemaal niet naar toe wil werken, zal de hele placement ter discussie staan…. Er hangt veel van af.

We waren om 15.55u in Dhangadhi. Ik was kapot! De bus was steeds erg vol. Er zaten zelfs regelmatig hele stukken mensen op het dak, stonden hutje mutje in de busgang, en sommige geuren waren bijna misselijk makend. Om de paar minuten stopte de bus om er nog iemand in te laten of er uit te laten….Gelukkig dat wij van het begin af aan hebben kunnen zitten. De tocht was echter minder fijn.

Toen we hier aan kwamen, was ik zoooo kapot dat ik eerst een flink potje heb zitten janken. Ik voelde me ziek, zwak, misselijk……

Na ¾ uur kreeg ik een sms’je dat ze de infobijeenkomst zouden beginnen. Ik had wel echt zin om mensen te zien en ben er naar toe gegaan. Maar goed ook, want er werd gelijkertijd eten besteld. Ik heb een zalige chicken pizza gegeten. Dat deed me enorm goed. Maar ik weet wel dat ik eigenlijk gewoon ziek ben. Dus vroeg slapen met een paracetamolletje en morgen zal ik kijken hoe het gaat met de workshops…..

Ik moet trouwens wel nog even kwijt dat we in een geweldig hotel zitten. Het Rubis Hotel in Dhangadhi. De lakens zijn wit en schoon, de kamers zijn netjes en schoon, de douche heeft echt warm water en er is gratis internet als er geen powercut is. Fantastisch! O ja, en tv met kabeltelevisie….. er zijn slechtere adressen om je ziek te voelen en uit te herstellen.

nog steeds, maar wel naar het Maghe Sankranti

Gisteravond had ik inderdaad koorts, niet zo hoog, maar toch. Vroeg naar bed gegaan en lang geslapen. Dat hielp. Maar goed ook, want ik moest echt naar school. Komende zondag is de dag dat Maghe Sankranti gevierd wordt. Het feest waar gevierd wordt dat de kortste dag voorbij is, en dagen vanaf nu gaan lengen. Er wordt dan gekookt, gegeten, gezongen en gedanst. De leerkrachten hadden gisteren allemaal NRP 100 bij gelegd, maar ik mocht niets geven, ik was gast! Als ik er op zou staan, zouden ze niet meer met mij praten. Ze zijn echt lief voor me.

Ik kwam op school, en leerkrachten sommige leerkrachten hadden de kinderen meer of minder zelfstandig aan het werk gezet, zodat ze zelf de handen vrij hadden om het eten te bereiden. Dat gebeurde niet in de keuken maar in het lokaaltje van het hoofd.

Ook het koken zelf gebeurde niet in de keuken, maar in een leegstaand klasje. Er werden kookpunten gemaakt van 9 bakstenen en wat hout. Zo eenvoudig kan het zijn he….

Er werd Sell Roti gemaakt met Aloo ko atjar. Er ging een hele berg groene peper in, maar ik kon het toch eten doordat het zoete brood de smaak neutraliseerde. Gelukkig maar.

Nu hadden ze Miss Moon ook uitgenodigd. Ze kwam toen alles klaar was, bracht gekookte rijst mee uit de keuken, vroeg om roti en atjar, voordat er ook mar iemand anders aan het eten was, en toen ze het op had, ging ze naar huis. Ook liet ze een deel van eten staan, en bracht haar bord niet naar de keuken. De mensen die het organiseerden hadden er wel een beetje moeite mee, en waardeerden het enorm dat ik tot het einde gebleven ben. Ze voelen mijn vriendschap zeggen ze.

Omdat het koken meer tijd in beslag nam, werd er uiteindelijk niet gedanst, maar de volgende keer zouden ze de schade goedmaken beloofden ze.

Ook de schoolleiding, de hoge heren kwamen om te eten, en gingen ook weer gelijk toen ze hun bord leeg hadden. (Bang voor de afwas?)

Na het feestgedeelte maakten we een wandeling rond de school en bezochten een leerkracht die pas een baby gekregen heeft. Nu is het hier 18.00u. ik voel dat ik nog niet helemaal in orde ben, dus duik ik zo weer mijn bed in.

O ja, Linda zou vandaag zijn gekomen, i.p.v. gisteren. Ze had een belangrijke zitting op het ministerie….dus moest ze reizen op vrijdag de 13^e en mistte de laatste bus naar Tikapur. Ik hoop dat ze morgen goed hier aan zal komen.

Door de beheerder van de school lodge zijn we uitgenodigd ook morgen om 11.00 en 18.00u deel te nemen aan de maaltijd.

Zoals gewoonlijk de bijbehorende foto's op Facebook;
Foto's van het Maghe Sankranti festival op school.

een beetje grieperig.

Vandaag weer een drukke dag gehad. Op school was de principal een aantal andere belangrijke heren. Ik kreeg het voor elkaar de besprekingen voor volgende week te organiseren. Op donderdag ochtend op de Birendra Vidya Mandir school, waar ik het grootste gedeelte van de tijd zal zijn. En in de middag met de twee andere scholen.

Aan het eind van het gesprek vroeg de principal wat hij nog kon doen om mij happy te maken….dit naar aanleiding van het winkelen voor een stabilisator en back-up power. Ik heb hem uitgelegd wat voor mij de avonden zo moeilijk en lastig maakt. Miss Gita, het schoolhoofd zat er ook bij. Ze begrepen het heel goed, en ook dat ik het er emotioneel best zwaar mee heb de avonden zonder elektriciteit te zitten. Ze beloofden mij het probleem op te lossen. Ik ben benieuwd….

Daarnaast kwam mr. Tikaram Josi, om samen met mij een les te observeren en over ideeën te praten om dingen te verbeteren. Het is een interessante man. Hij neemt geen blad voor de mond en is er zeer op gebrand dat onderwijs goed gegeven wordt. Hij wil dat leerkrachten zich voorbereiden en inventief gebruik maken van eenvoudige dingen. Hij is geïnteresseerd in het werk van de kinderen, en stimuleert buiten de boeken om te denken en ook het leren door spelelementen n te zetten. Ik kan het goed met hem vinden. Het zou wel eens een fijne samenwerking kunnen worden.

Radha en de fluit spelende Krishna

Toen ik thuiskwam vond ik in mijn laptop een hele lieve mail van Ivi, een hele fijne en lieve leerling uit mijn Maastrichtse klas. Goh, wat was ik daar blij mee zeg! Ik heb ook gelijk teruggeschreven. Na ook even heel fijn met moedertje gepraat te hebben over de Skype, was ik net van plan om mijn bed in te stappen. Ik voel mij een beetje grieperig en dacht er goed aan te doen wat rust te nemen. Op dat moment klonk er echter bezoek aan de channel gate…. Stond daar de principal met zijn 1^e medewerker, een elektriciteitsmannetje een riksja met een grote accu en een “inverter”. Ze kwamen vandaag een noodoplossing installeren, maar morgen of overmorgen krijg ik echte back-up power. Dan zal mijn lamp, de internetverbinding, en de ventilator het op noodstroom doen. Dat is toch wel fantastisch!

Ze willen echt zorgen dat ik het hier naar mijn zin heb, maar ik moet er wel echt duidelijk over zijn als ik iets denk nodig te hebben. Goed om te weten.

Nu is het de school die deze kosten op zich genomen heeft. Ik ben er dankbaar voor, maar eigenlijk had VSO hier ook een rol in kunnen vervullen denk ik.

O mensen, ik voel me gelijk een stuk beter. In eerste instantie vond ik mezelf maar een verwend mens…..maar ik bleef het zo lastig te vinden, die lange avonden waarin tijdens de donkerte zo niets te doen was/is. Nu kan ik in ieder geval goed zien en dus harp spelen en/of breien, eens iets tekenen of knutselen….heerlijk! Nu zal ik mijzelf beter kunnen vermaken!

de slapende kleine Lord Shiva

  Afgelopen weekend had ik een paar Hindoeïstische Goden posters gekocht. Ze zijn erg kleurrijk en wat aan de zoetige kant. Maar ze kosten maar een habbekrats. De grote kosten NRP 25 en de kleinere NRP 10 dat is omgerekend € 0, 24 en 0,09. Dat is toch geen geld om de boel een beetje mee op te fleuren en een kleurig tegenhanger voor al dat blauw.

Op mijn slaapkamer hangt een slapende Little Lord Shiva, in de kamer heb ik een mooie poster van Radha en Krishna en in de keuken hangt er een van Krishna en Arjun met witte paarden.

Jullie zien, of lezen, ik timmer aan de weg, heb af en toe een dipje, en dan lijkt alles toch weer goed te draaien. Ik verheug me op de komst van Linda en op de workshops in Dhangadhi. Het is heerlijk om weer wat bekende mensen te zien.

Ik heb ondertussen een lekker kop “ginger and lemon tea” gemaakt en voel alweer een beetje beter…zo zie je maar, er is zoveel relatief….. 

Krishna en Arjun, vlak voor een strijd...

Load shedding…vreselijk!

Overdag vermaak ik me wel hier. Het leven wordt voller, ik leer mensen kennen en op school krijg ik steeds meer ideeën. Maar….de avonden zijn erg lastig. Ik heb er moeite mee dat ieder avond 2 tot 3 uur de stroom wegvalt. Soms is dat om 18.00u en een andere keer rond 20.00u. Er is geen pijl op te trekken. Er zou ergens een schema moeten zijn, maar dat is voor de verschillende regio’s rond Kathmandu. Als de stroom wegvalt, heb ik alleen een Chinees emergency light. Daarmee zie ik niet wat ik aan het koken ben, kan de noten en de snaren niet zien als ik probeer harp te spelen, de internet verbinding valt natuurlijk weg en het is gewoon donker, overal….. Daar heb ik wel moeite mee.

hier zie je de Load shedding; muts in de maak, koffie, Odomas tegen muggen, en voor de rest is het donker...

Op school vragen de leerkrachten regelmatig of ik het naar mijn zin heb en of het mij aan iets ontbreekt. Ik heb uitgelegd dat het ’s avonds wegvallen van stroom invloed heeft op mijn welbevinden. Dat begrepen ze, en ze zouden er iets aan gaan doen. Dat was vorige week…

Vandaag ben ik terug gegaan naar het elektriciteit winkeltje. De stabilizer die ze mij verkocht hadden was niet in orde. Ik had ook al het vermoeden dat hij 2^e hands was… maar steeds wanneer ik de laptop aansloot, hield de output er na 15 minuten mee op en voelde het ding erg warm aan.

In mijn bijzijn werd het uit elkaar geschroefd. Er zat duidelijk een verschroeide kabel los. Het maakte wel af en toe contact, maar niet goed dus….er werd een nieuwe gehaald, in een andere winkel. Deze was nog ouder. Ik vertelde dat ik het niet erg vond wanneer hij mij een 2^e hands stabilisator wilde verkopen, maar dan moest er wel iets van de prijs af. Hij bleef echter bij hoog en laag volhouden dat hij nieuw was. Het was duidelijk te zien aan stekker, het ontbreken van 4 schroeven, en een paar roestige plekjes dat dit ding alles behalve nieuw was! Ik vroeg mijn geld terug. Na volhouden krijg ik het terug.

Ondertussen kwam een leerkracht van de school aanlopen, en nog een en tot slot de principal van de school. Nou dat was toevallig, ze waren samen op weg om voor mij backup power te organiseren. Nu blijkt dat het erg duur is. Een gewone batterij met een goede spaarlamp zou zo’n NR 2800 kosten, maar als ik wil dat mijn antenne het ook doet, wordt de prijs ineens tussen de 20.000 en NR 40.000. De heren vertelde mij dat Mr. Bomsa, mijn huurbaas, voor de kosten zou opkomen. Ik blij. Hij werd gelijk gebeld. Na het telefoon gesprek bleek dat ik moest wachten, tot morgen, of tot de dag erna. Nu weet ik ondertussen dat wanneer iets dergelijks gezegd wordt, het een nette manier is om te vertellen dat je het wel op je buik kunt schrijven.

Ik kon mijn teleurstelling gewoon niet verbergen. Ik nam afscheid en fietste naar huis. Redelijk gefrustreerd. Nu zit ik achter mijn laptop, in het donker. Heb geen harp gespeeld, niet gekookt en het is donker. De laptop heeft nog 3 minuten stroom…..

Bij de nood verlichting heb ik een foto gemaakt, van de muts in wording.

Net kreeg ik een telefoontje van Nirbji. Mr Bomsa had hem gebeld. Hij zou geen geld hebben om voor mij back-up power te regelen. Toch had hij gezegd dat hij hierin zou voorzien, toen we de woning bezichtigden. Ik heb Nirb uitgelegd, waarom ik denk dat het voor mij van belang is. Hij vertelde nog dat Ewa naar het Devoty-hotel gaat om daar tijdens de stroomuitval te internetten via WIFI. Nu zijn er hier ook twee hotels, maar die hebben geen back-up power en ook geen internet, laat staan WIFI. Tijdens de stroomonderbreking is het saai en ook wel wat eenzaam…..maar dat is steeds maar enkele uurtjes, zeg ik dan maar tegen mijzelf……

Verder komen mij allerhande berichten van frustratie ter ore. De frustratie betreft VSO Nepal. Mensen zetten zich met veel overgave in om van alles op papier te zetten, te organiseren en voor elkaar te krijgen. Toch loopt de communicatie met het hoofdkantoor vaak moeizaam en worden dingen maar vreselijk langzaam en moeilijk geïmplanteerd. Wanneer dat 1x gebeurd kun je er makkelijk overheen stappen, maar als het een herhalend patroon wordt…..wekt dat wrevel op! Nu heeft 1 van onze Volunteers gezegd dat hij ontslag neemt. Hij zou eigenlijk twee jaar blijven en zou nu voor het 6 nieuwe scholen moeten selecteren. Hij maakt dit schooljaar tot maart af, maar ziet er daarna vanaf nog verder voor VSO te werken. Dat is op zijn minst heftig te noemen.

Ik ben erg benieuwd wat er achter zit…..

Vandaag heb ik met Raj VSO gebeld. Komende week zijn er workshops in Dhangadhi. Eerst zouden er op maandag en woensdag workshop zijn, en was de planning om op maandagavond naar Tikapur te gaan, en dinsdag terug naar Dhangadhi….pfff dat is extra op en neer over die hobbel-de-bobbel weg. Nu bleek dat zo te zijn geregeld omdat er op de dinsdag DEO meeting is. Nu is het de bedoeling dat er hier in Tikapur een grote bijeenkomst is, waarbij de RP ook aanwezig is, maar die moet die dinsdag natuurlijk ook naar de DEO-meeting. Ha! Nu is het zo geregeld dat ik op zondag samen met Linda naar Dhangadhi vertrek en daar tot woensdagavond blijf. De dinsdag is gewoon een vrije dag! Heerlijk!

En dan gaan we op woensdagavond naar Tikapur met een auto. Aan mij nu de taak om twee bijeenkomsten te regelen. Op de donderdagochtend met de school waar ik nu steeds naar toe ga, en in de middag met de geselecteerde. Hierbij moeten dan steeds de hoofden, de principals en de RP bij aanwezig zijn. Dat geeft mij morgen iets te doen geloof ik.

O ja, dat is waar ook, ik ben helemaal vergeten te vertellen hoe de afspraak met mijn RP Mr. Tikaram Josi verliep. Het was zo geregeld! Ik vertelde hem wat de criteria waren van VSO, waarop hij gelijk een school wist, wel 1,5 km uit Tikapur, in Sikapur….maar goed, dat is dan goed voor de beweging. Ik kom er wat dat betreft toch al goed vanaf. Hij is eigenlijk wel erg aardig. We hebben het plan om samen de scholen te gaan bezoeken, nadat de grote meting met VSO is geweest en alles op papier staat. Als hij dan merkt dat de bezoeken goed en fijn verlopen, kan ik ook zonder hem de scholen verder bezoeken. Echt prettig!

Ja Linda komt! Ik zie er echt naar uit. Ze vliegt donderdag naar Dhangadhi en zal kijken of ze de bus naar Tikapur kan halen. Ze is pas in NL geweest en neemt zuurkool en rookworst mee. Toen ik vertelde dat ik banana-wine had gekocht, beloofde ze ook een Frans kaasje mee te nemen! Dat wordt smullen.

Hopelijk kunnen we dan vrijdag de school bezoeken. Daarna zullen we een format bedenken hoe we de vorderingen van de school in kaart kunnen brengen. Effect moet wel meetbaar zijn, ook in Nepal. Het huis heb ik al redelijk op orde. Ook heb ik een gezellig matras voor het logeerbed gekocht. Samen met drie kussens is dat nu ook een soort hangbank.

De muts is af, ik heb hem op en hij zit lekker warm. Voldaan kruip ik dadelijk mijn bed in, om daar in de warmte van mijn slaapzak lekker verder te lezen over de avonturen van Ayla en Jondalar in de serie van de  Aardkinderen. Ik ben een beetje moe.

Zondag, is hier geen vrije dag….

De zondag is hier geen vrije dag. Het is de zaterdag die Bidah is, feestdag. Dan zijn de banken, kantoren, net als de scholen en veel winkels dicht. De zondag is hier een gewonen werkdag. Nu heb ik via VSO een 5-daagse werkweek en dus de zondag wel vrij. Omdat het echter zo’n doordeweekse dag lijkt, gebruik ik hem ook zo. Het dagelijks neergedaalde stof bij elkaar vegen is dan de eerste klus. Na het ontbijt melk en yoghurt kopen, melk koken (meestal 2x per week) en af laten koelen. Dan water koken om kleren te wassen, op de hand natuurlijk, met hand zeep. Jammer dat ik niet zo’n handig wasbord heb, uit grootmoeders tijd…. Na de was de keuken en het toilet een beurt geven. Daarna opnieuw een grote pan water koken, om zelf mee te douchen. Natuurlijk wordt het kokend water in een emmer met koud water gemengd. Een handig maatbekertje is de douchevervanging. Ik moet zeggen dat het zo heerlijk douchen is. Wel wat omslachtig.

Bij mooi weer een stukje fietsen of wandelen en zo steeds weer iets nieuws van de omgeving ontdekken. Of nog wat nodige dingen voor in huis op de kop zien te tikken.

Sommige eenvoudige gebruiksvoorwerpen zijn hier absoluut niet te krijgen, zoals vaatdoekjes, theedoeken, messen om een boterham mee te smeren, een zacht donzen kussen, fijne handdoeken. Bij nader inzien was het handig geweest wanneer ik meer van die travel handdoeken van de Xenos had ingeslagen en meegenomen. Ze zouden op velerlei gebied goed dienst kunnen doen.

Om mijn laptop tegen de verschillen in stroomtoevoer uit het net te beschermen, heb ik een stabilisator gekocht. Meestal is de stroom hier wat lager dan 250V maar zeker wanneer de stroom na Load shedding weer terug komt, kunnen er stoten met veel meer voltage komen. De laptop is mijn connectie met de buitenwereld, en een manier om af en toe wat afleiding te hebben door een goede film te kijken. Ook staan er veel breipatronen op en alle foto’s…. Over ideeën voor school en werk maar te zwijgen. Ik wil er erg zuinig op zijn, maar dat is niet gek hè?

Vanavond heb ik weer heerlijk kunne Skypen! Dagelijks met mijn moedertje. Heel gezellig! Maar vandaag ook met mijn lieve tante uit Maassluis. Het is fijn om zo via de pc elkaar te kunnen zien en/of horen. Afgelopen week ook met Juul in Lausanne gepraat via dit medium. Het doet me echt heel erg goed op deze manier met dierbare mensen in contact te zijn. Zonder dat, zou het me hier niet zo makkelijk af gaan. 

Voordat de stroom onderbroken wordt speel ik meestal een uurtje harp. ’s Avonds voor het slapen, een uurtje lezen, net als ’s ochtends, wanneer ik te vroeg gewekt wordt door de luidsprekers, of door de reveille, die ieder ochtend om 6.45u vanuit het politiekamp klinkt. ( zo denk ik natuurlijk wel iedere ochtend aan mijn neefje Sjors, die ook trompet speelt) Inmiddels ben ik al halverwege het 4e boek van de aardkinderen. 

De zaterdag is makkelijk om af te spreken met mensen om iets leuks of gezelligs te ondernemen. Net als gisteren. Ik geniet nog na. Ik vond het zo geweldig dat Raj dit zo voor mij geregeld had….ze was er zelf niet eens bij. Haar man en dochter waren zo aardig, en de vriend van de familie ook. Murtaza Maqbool. Hij is een Indiër uit Kasjmir  en studeert met hun zoon. Susan Mahato, de dochter van Raj, vroeg wanneer ik met haar moeder naar Delhi zou komen. Er staat al een bed op mij te wachten en ze wil mij verschillende plekjes van die stad laten zien. Ik moest het maar gauw plannen met haar moeder.  Nou het lijkt me inderdaad wel wat om een keer naar die stad te gaan.

Maar om dat te kunnen verwezenlijken moet ik eerst in Kathmandu een Visa halen bij de Indische ambassade. Tja, nu woon ik zo dicht bij de grens, en moet toch eerst 20 uur met de bus heen en daarna ook weer terug reizen, om de grens over te kunnen…..

Nu zullen waarschijnlijk alle VSO-ers in februari in Kathmandu zijn. Dan hebben we daar de jaarlijkse bijeenkomst met workshops e.d. Dan kan ik natuurlijk goed een via regelen, en ’t kan maar geregeld zijn….

Morgen moet ik naar de RP, mr. Tikaram Josi. Ik moet hem gaan uitleggen dat de twee scholen die hij heeft geselecteerd, niet aan de criteria van VSO voldoen. En dat ook dat het nodig is twee andere scholen te vinden, en liefs voor het komende weekend, zodat de Kathmandu delegatie ook deze scholen kan goedkeuren en er een contract mee af kan sluiten. Ik ben erg benieuwd hoe de bespreking zal verlopen……wordt vervolgd. 

7 januari. Het schoolklimaat en een fijne vrije zaterdag

Een koude ochtend, dichte mist en wind.

Ik heb nu twee weken lessen kunnen observeren. De leerkrachten beginnen aan mijn aanwezigheid te wennen en komen meer in hun gewone doen. Ook de kinderen vinden het steeds gewoner mij rond te zien lopen. Dat voelt wel goed. Er zijn al behoorlijk wat indrukken. Toch wil ik niet de indruk geven dat ik het beter zou weten, dan zou ik waarschijnlijk op veel weerstand stoten. Maar wel dat er mogelijkheden zijn dingen soms anders te kunnen benaderen. Eigenlijk zou ik een manier moeten vinden om ze zelf op ideeën te brengen…. Ik zal mijn neef Tom nog eens vragen hoe hij dat ook alweer aanpakte. Ik kan mij herinneren dat hij daar nogal goed in was.

De leerkrachten hebben het hart wel op de goede plek denk ik. Ze willen de kinderen echt wat leren en nemen hun werk serieus. De verschillen zijn echter wel groot hoor. Er wordt nog een stok gehanteerd en zelfs volwassen mannen slaan daarmee soms een kind, gewoon om orde te houden, of omdat het kind geen huiswerk gemaakt heeft en soms lijkt het gewoon willekeurig te zijn. Natuurlijk keur ik het 100% af dat kinderen op deze manier behandeld worden, toch zal ik zorgvuldig te werk moeten gaan om daar ook maar iets in veranderd te krijgen….het is het systeem waar iedereen in opgegroeid is, en andere manieren kennen ze gewoon niet….nog niet…. Het zal in ieder geval wel duidelijjk moeten worden dat ik er veel moeite mee heb. Eigenlijk zou ik het gewoon niet willen tolereren, maar zoel me nog te onzeker in mijn positie om dat zo sterk neer te zetten….iemand suggesties?

Er wordt veel huiswerk gegeven. Dit vinden ook ouders erg belangrijk. Het nakijken duurt soms 40 van de 45 minuten les. In die tijd zitten de kinderen vaak te wachten….en niets te doen. Sommigen leerkrachten laten is die tijd reciteren of voor/nalezen. Dan is een van de kinderen de wachter, hij hanteert dan de stok en moet zijn eigen klasgenootjes corrigeren en in bedwang houden….. wat een andere wereld!

De leerkrachten zijn niet geneigd om huiswerk buiten de lessen om na te kijken, maar het neemt enorm veel lestijd in beslag. Ik ben op zoek naar een manier om daar een oplossing voor te vinden. In NL gebruikten we wel piramide systeem, maar als er geen krabbel van de leerkracht onder staat, staan de volgende dag boze ouders op het schoolplein. Een dilemma…..

Ook is het niet normaal dat een leerkracht van te voren weet waar de lesstof over gaat. Als hij/zij de klas binnen komt, wordt een boek van een leerling genomen (die er dan zelf niet in kan werken) en wordt gekeken waar de klas is gebleven. Voorbereiden doen ze in hun hoofd, niet op papier, werd mij verteld door 1 van hen.

Nu ging een van de lessen over waterkringloop. Iets dat met redelijk eenvoudige alledaagse middelen goed concreet zichtbaar gemaakt zou kunnen worden. Ik hoop daar in ieder geval in een workshop iets van te kunnen gebruiken.

vrijdag was ook de dag dat de ouders langs konden komen op school om over de voortgang, of juist geen voortgang te komen praten met het hoofd en/of andere leerkrachten. Dit was een naar tafereel. Kinderen werden erbij geroepen, en in aanwezigheid van alle ouders en leerkrachten aan de oren getrokken, een klap verkocht of heftig toegesproken. Een jongen uit de 3^e klas had thuis steeds verteld dat er geen huiswerk gegeven was, en had zijn best echt niet gedaan. De ouders waren erg boos dat hij flink achteruit gegaan was. Nu kwam dan de aap uit de mouw, en had hij ook gelijk een flink probleem… ouders boos dat hij gelogen had, leerkrachten boos om hetzelfde, en het vooruitzicht dat hij dit jaar waarschijnlijk wel over zal moeten doen….pfff heftig hoor.

S’ middags werd op het grote grasveld een soort recitatie wedstrijd gehouden. Kinderen uit iedere klas mochten een Nepalees gedicht voordragen. Komende zondag krijgen ze de uitslag. Het was heerlijk om na de koude ochtendmist, in de open zon te kunnen doorbrengen. Iedereen genoot van de warmte.

Hoerna gingen de kinderen naar huis. Samen met de leerkrachten werd er nog Masala Chya gedronken en daarbij werden Samosa’s gegeten.

’s Middags kreeg ik een mail van Linda uit Kathmandu. Ze is ook Nederlandse en werkt op het ministerie van onderwijs. Ze was betrokken bij het tot stand komen van het PPP- project. Komend weekend is er een tweedaagse workshop in Dhangadhi. Daar zal zij ook bij zijn. Maar ze heeft het plan opgevat om wat eerder te vertrekken en mij in Tikapur te komen bezoeken. Dat zie ik wel zitten. Het lijkt me reuze gezellig om lekker in het Nederlands te kunnen bijkletsen en het ook nog over het project te kunnen hebben. Ze is meer dan welkom!

Eergisteren was ik uitgenodigd om Nasta’s bij de Didi (goede vriendin) van Asmita te komen eten. Het was heel gezellig en erg lekker. Terwijl zij kookte, had ik een fijn gesprek met haar man, die mij ook nog enkele Nepalese woorden leerde.

Daarna heb ik bijna een uur lang zitten bij babbelen aan te telefoon met Willeke. Het was leuk om te horen dat ook haar ouders mijn blog lezen. (Welkom, welkom.) Ik kijk er echt naar uit dat ze naar Nepalgunj komt en we elkaar makkelijker kunnen bezoeken.

Omdat ik een nare hoofdpijn begon te krijgen dook ik vroeg mijn bed in.

Iets later belde Raj, de juf uit Dhangadhi. Haar man en dochter zouden de volgende dag Tikapur bezoeken en wilden ook naar het park; of ik zin had om met hun mee naar het park te gaan. Nou, ja, eigenlijk best wel. Het werd afgesproken, ervan uitgaande dat mijn hoofdpijn zou zakken.

Hierna heb ik ook Ewa nog gebeld. Dat was maar goed ook. Ze had het de dag ervoor behoorlijk moeilijk gehad. Haar huurbaas was in haar afwezigheid in haar woning geweest, en had zijn motor in 1 van de door haar gehuurde kamers gezet! Ook wordt haar toilet door Jan en alleman gebruikt, waar ze ook niet van gediend is. Ze had het er goed kwaad mee. Daar kwam nog boven op dat ze muizen heeft. ’s Avonds was er eentje zomaar haar slaapkamer binnen gekomen, de gordijnen omhoog geklommen en in haar sjaal op tafel gesprongen om zich daar lekker in te nestelen. Ze kon een schreeuw maar net onderdrukken! Ze heeft de muis gevangen en naar buiten gebracht…..

Op aanraden van Terri heeft ze een mail gestuurd naar Raj VSO. Hij mag via Nirb ervoor zorgen dat het huren van woning duidelijker wordt en dat de dingen gaan kloppen. VSO inschakelen helpt. Alleen Nirb vertellen wat er niet klopt haalt niets uit, die sust de boel alleen maar.

We zijn benieuwd hoelang de samenwerking van VSO met Nirb en ASSAMAN nog zal voortduren. Er blijken hier en daar wat strubbelingen….

Er blijkt veel politiek in het alledaagse leven verweven te zijn….iets waar ik nog niet echt de vinger op kan leggen, maar wel steeds vaker een soort gevoel bij krijg. Een gevoel dat alles prima en oké is, als ik braaf de voorgeschilderde patronen volg. Maar… het wordt ook duidelijk dat het een stuk minder leuk zal zijn wanneer ik er eigen ideeën of meningen op na houdt…. Uitdaging om hier een goede weg in te vinden.

Vandaag werd ik wakker. Nog steeds hoofdpijn. Het waaide hard en het dreigde te gaan regenen. Ik heb Raj ge-sms’t dat ik maar thuis zou blijven. Ging terug naar bed en sliep tot 11.00u. Heerlijk uitgerust werd ik wakker!

Ik was net goed en wel op en had mijn kopje Nescafé op, toen de telefoon ging. Het was de man van Raj. Aangezien de hoofdpijn helemaal weg was, heb ik toch met ze afgesproken en we gingen op 3 motors naar het park. De man van Raj, zijn dochter, een vriend van zijn zoon en nog een Indiase vriend van zijn zoon, en zijn broer met zijn dochter. Het was heel gezellig, ondanks dat het begon te regenen. Op de terugweg stopten we op mijn verzoek bij het Banana-resort. Dat is een schattig soort dorpje in een bananen plantage. We dronken daar thee en kregen er allerlei verschillende proevereitjes bij. Banana-chutney, banana-chips, banana-roti, banana-atjar enz. Heerlijk! Voor de mensen in Dhangadhi kocht ik de beloofde banana-wine.

Tot slot bezochten we het huis van de zus van Raj. Het is een schattig klein huisje, met een heerlijke tuin eromheen. Er wordt groente verbouwd en de kippen lopen over het erfje. Ik werd meer dan welkom geheten! En ze vroegen mij iedere zaterdag langs te komen.

Jullie merken wel, het leven wordt langzaam vol, gezellig en steeds interessanter.

Ik krijg het steeds beter naar mijn zin. Toch ben ik me er ook van bewust hoe anders sommige dingen hier geregeld zijn en worden. Systemen die niet altijd in ieders voordeel werken…..

Vanavond is het toch weer even afzien. Ik had n.l. niet in de gaten dat mijn emergency -lamp bijna leeg was. Ik zit hier nu dus met alleen het licht van de laptop. Verder is het donker. De stroom is alweer een uur weggevallen, nog en uur te gaan dus, of misschien wel 1,5 uur. De beperkingen van het geen stroom hebben vallen op zich wel mee, maar zo zonder licht en internet is het wel saai. Ik kan niet eens breien zonder licht….. kegarne (what to do)….dat leert me, beter op te letten of alle batterijen genoeg zijn opgeladen….

Gelukkig had ik mijn laptop wel netjes opgeladen. Zodra de stroom terug is, zal ik dit bericht plaatsen.

De bijbehorende foto’s staan weer op Facebook; Een fijne dag in Tikapur Park