een beetje grieperig.

Vandaag weer een drukke dag gehad. Op school was de principal een aantal andere belangrijke heren. Ik kreeg het voor elkaar de besprekingen voor volgende week te organiseren. Op donderdag ochtend op de Birendra Vidya Mandir school, waar ik het grootste gedeelte van de tijd zal zijn. En in de middag met de twee andere scholen.

Aan het eind van het gesprek vroeg de principal wat hij nog kon doen om mij happy te maken….dit naar aanleiding van het winkelen voor een stabilisator en back-up power. Ik heb hem uitgelegd wat voor mij de avonden zo moeilijk en lastig maakt. Miss Gita, het schoolhoofd zat er ook bij. Ze begrepen het heel goed, en ook dat ik het er emotioneel best zwaar mee heb de avonden zonder elektriciteit te zitten. Ze beloofden mij het probleem op te lossen. Ik ben benieuwd….

Daarnaast kwam mr. Tikaram Josi, om samen met mij een les te observeren en over ideeën te praten om dingen te verbeteren. Het is een interessante man. Hij neemt geen blad voor de mond en is er zeer op gebrand dat onderwijs goed gegeven wordt. Hij wil dat leerkrachten zich voorbereiden en inventief gebruik maken van eenvoudige dingen. Hij is geïnteresseerd in het werk van de kinderen, en stimuleert buiten de boeken om te denken en ook het leren door spelelementen n te zetten. Ik kan het goed met hem vinden. Het zou wel eens een fijne samenwerking kunnen worden.

Radha en de fluit spelende Krishna

Toen ik thuiskwam vond ik in mijn laptop een hele lieve mail van Ivi, een hele fijne en lieve leerling uit mijn Maastrichtse klas. Goh, wat was ik daar blij mee zeg! Ik heb ook gelijk teruggeschreven. Na ook even heel fijn met moedertje gepraat te hebben over de Skype, was ik net van plan om mijn bed in te stappen. Ik voel mij een beetje grieperig en dacht er goed aan te doen wat rust te nemen. Op dat moment klonk er echter bezoek aan de channel gate…. Stond daar de principal met zijn 1^e medewerker, een elektriciteitsmannetje een riksja met een grote accu en een “inverter”. Ze kwamen vandaag een noodoplossing installeren, maar morgen of overmorgen krijg ik echte back-up power. Dan zal mijn lamp, de internetverbinding, en de ventilator het op noodstroom doen. Dat is toch wel fantastisch!

Ze willen echt zorgen dat ik het hier naar mijn zin heb, maar ik moet er wel echt duidelijk over zijn als ik iets denk nodig te hebben. Goed om te weten.

Nu is het de school die deze kosten op zich genomen heeft. Ik ben er dankbaar voor, maar eigenlijk had VSO hier ook een rol in kunnen vervullen denk ik.

O mensen, ik voel me gelijk een stuk beter. In eerste instantie vond ik mezelf maar een verwend mens…..maar ik bleef het zo lastig te vinden, die lange avonden waarin tijdens de donkerte zo niets te doen was/is. Nu kan ik in ieder geval goed zien en dus harp spelen en/of breien, eens iets tekenen of knutselen….heerlijk! Nu zal ik mijzelf beter kunnen vermaken!

de slapende kleine Lord Shiva

  Afgelopen weekend had ik een paar Hindoeïstische Goden posters gekocht. Ze zijn erg kleurrijk en wat aan de zoetige kant. Maar ze kosten maar een habbekrats. De grote kosten NRP 25 en de kleinere NRP 10 dat is omgerekend € 0, 24 en 0,09. Dat is toch geen geld om de boel een beetje mee op te fleuren en een kleurig tegenhanger voor al dat blauw.

Op mijn slaapkamer hangt een slapende Little Lord Shiva, in de kamer heb ik een mooie poster van Radha en Krishna en in de keuken hangt er een van Krishna en Arjun met witte paarden.

Jullie zien, of lezen, ik timmer aan de weg, heb af en toe een dipje, en dan lijkt alles toch weer goed te draaien. Ik verheug me op de komst van Linda en op de workshops in Dhangadhi. Het is heerlijk om weer wat bekende mensen te zien.

Ik heb ondertussen een lekker kop “ginger and lemon tea” gemaakt en voel alweer een beetje beter…zo zie je maar, er is zoveel relatief….. 

Krishna en Arjun, vlak voor een strijd...

Load shedding…vreselijk!

Overdag vermaak ik me wel hier. Het leven wordt voller, ik leer mensen kennen en op school krijg ik steeds meer ideeën. Maar….de avonden zijn erg lastig. Ik heb er moeite mee dat ieder avond 2 tot 3 uur de stroom wegvalt. Soms is dat om 18.00u en een andere keer rond 20.00u. Er is geen pijl op te trekken. Er zou ergens een schema moeten zijn, maar dat is voor de verschillende regio’s rond Kathmandu. Als de stroom wegvalt, heb ik alleen een Chinees emergency light. Daarmee zie ik niet wat ik aan het koken ben, kan de noten en de snaren niet zien als ik probeer harp te spelen, de internet verbinding valt natuurlijk weg en het is gewoon donker, overal….. Daar heb ik wel moeite mee.

hier zie je de Load shedding; muts in de maak, koffie, Odomas tegen muggen, en voor de rest is het donker...

Op school vragen de leerkrachten regelmatig of ik het naar mijn zin heb en of het mij aan iets ontbreekt. Ik heb uitgelegd dat het ’s avonds wegvallen van stroom invloed heeft op mijn welbevinden. Dat begrepen ze, en ze zouden er iets aan gaan doen. Dat was vorige week…

Vandaag ben ik terug gegaan naar het elektriciteit winkeltje. De stabilizer die ze mij verkocht hadden was niet in orde. Ik had ook al het vermoeden dat hij 2^e hands was… maar steeds wanneer ik de laptop aansloot, hield de output er na 15 minuten mee op en voelde het ding erg warm aan.

In mijn bijzijn werd het uit elkaar geschroefd. Er zat duidelijk een verschroeide kabel los. Het maakte wel af en toe contact, maar niet goed dus….er werd een nieuwe gehaald, in een andere winkel. Deze was nog ouder. Ik vertelde dat ik het niet erg vond wanneer hij mij een 2^e hands stabilisator wilde verkopen, maar dan moest er wel iets van de prijs af. Hij bleef echter bij hoog en laag volhouden dat hij nieuw was. Het was duidelijk te zien aan stekker, het ontbreken van 4 schroeven, en een paar roestige plekjes dat dit ding alles behalve nieuw was! Ik vroeg mijn geld terug. Na volhouden krijg ik het terug.

Ondertussen kwam een leerkracht van de school aanlopen, en nog een en tot slot de principal van de school. Nou dat was toevallig, ze waren samen op weg om voor mij backup power te organiseren. Nu blijkt dat het erg duur is. Een gewone batterij met een goede spaarlamp zou zo’n NR 2800 kosten, maar als ik wil dat mijn antenne het ook doet, wordt de prijs ineens tussen de 20.000 en NR 40.000. De heren vertelde mij dat Mr. Bomsa, mijn huurbaas, voor de kosten zou opkomen. Ik blij. Hij werd gelijk gebeld. Na het telefoon gesprek bleek dat ik moest wachten, tot morgen, of tot de dag erna. Nu weet ik ondertussen dat wanneer iets dergelijks gezegd wordt, het een nette manier is om te vertellen dat je het wel op je buik kunt schrijven.

Ik kon mijn teleurstelling gewoon niet verbergen. Ik nam afscheid en fietste naar huis. Redelijk gefrustreerd. Nu zit ik achter mijn laptop, in het donker. Heb geen harp gespeeld, niet gekookt en het is donker. De laptop heeft nog 3 minuten stroom…..

Bij de nood verlichting heb ik een foto gemaakt, van de muts in wording.

Net kreeg ik een telefoontje van Nirbji. Mr Bomsa had hem gebeld. Hij zou geen geld hebben om voor mij back-up power te regelen. Toch had hij gezegd dat hij hierin zou voorzien, toen we de woning bezichtigden. Ik heb Nirb uitgelegd, waarom ik denk dat het voor mij van belang is. Hij vertelde nog dat Ewa naar het Devoty-hotel gaat om daar tijdens de stroomuitval te internetten via WIFI. Nu zijn er hier ook twee hotels, maar die hebben geen back-up power en ook geen internet, laat staan WIFI. Tijdens de stroomonderbreking is het saai en ook wel wat eenzaam…..maar dat is steeds maar enkele uurtjes, zeg ik dan maar tegen mijzelf……

Verder komen mij allerhande berichten van frustratie ter ore. De frustratie betreft VSO Nepal. Mensen zetten zich met veel overgave in om van alles op papier te zetten, te organiseren en voor elkaar te krijgen. Toch loopt de communicatie met het hoofdkantoor vaak moeizaam en worden dingen maar vreselijk langzaam en moeilijk geïmplanteerd. Wanneer dat 1x gebeurd kun je er makkelijk overheen stappen, maar als het een herhalend patroon wordt…..wekt dat wrevel op! Nu heeft 1 van onze Volunteers gezegd dat hij ontslag neemt. Hij zou eigenlijk twee jaar blijven en zou nu voor het 6 nieuwe scholen moeten selecteren. Hij maakt dit schooljaar tot maart af, maar ziet er daarna vanaf nog verder voor VSO te werken. Dat is op zijn minst heftig te noemen.

Ik ben erg benieuwd wat er achter zit…..

Vandaag heb ik met Raj VSO gebeld. Komende week zijn er workshops in Dhangadhi. Eerst zouden er op maandag en woensdag workshop zijn, en was de planning om op maandagavond naar Tikapur te gaan, en dinsdag terug naar Dhangadhi….pfff dat is extra op en neer over die hobbel-de-bobbel weg. Nu bleek dat zo te zijn geregeld omdat er op de dinsdag DEO meeting is. Nu is het de bedoeling dat er hier in Tikapur een grote bijeenkomst is, waarbij de RP ook aanwezig is, maar die moet die dinsdag natuurlijk ook naar de DEO-meeting. Ha! Nu is het zo geregeld dat ik op zondag samen met Linda naar Dhangadhi vertrek en daar tot woensdagavond blijf. De dinsdag is gewoon een vrije dag! Heerlijk!

En dan gaan we op woensdagavond naar Tikapur met een auto. Aan mij nu de taak om twee bijeenkomsten te regelen. Op de donderdagochtend met de school waar ik nu steeds naar toe ga, en in de middag met de geselecteerde. Hierbij moeten dan steeds de hoofden, de principals en de RP bij aanwezig zijn. Dat geeft mij morgen iets te doen geloof ik.

O ja, dat is waar ook, ik ben helemaal vergeten te vertellen hoe de afspraak met mijn RP Mr. Tikaram Josi verliep. Het was zo geregeld! Ik vertelde hem wat de criteria waren van VSO, waarop hij gelijk een school wist, wel 1,5 km uit Tikapur, in Sikapur….maar goed, dat is dan goed voor de beweging. Ik kom er wat dat betreft toch al goed vanaf. Hij is eigenlijk wel erg aardig. We hebben het plan om samen de scholen te gaan bezoeken, nadat de grote meting met VSO is geweest en alles op papier staat. Als hij dan merkt dat de bezoeken goed en fijn verlopen, kan ik ook zonder hem de scholen verder bezoeken. Echt prettig!

Ja Linda komt! Ik zie er echt naar uit. Ze vliegt donderdag naar Dhangadhi en zal kijken of ze de bus naar Tikapur kan halen. Ze is pas in NL geweest en neemt zuurkool en rookworst mee. Toen ik vertelde dat ik banana-wine had gekocht, beloofde ze ook een Frans kaasje mee te nemen! Dat wordt smullen.

Hopelijk kunnen we dan vrijdag de school bezoeken. Daarna zullen we een format bedenken hoe we de vorderingen van de school in kaart kunnen brengen. Effect moet wel meetbaar zijn, ook in Nepal. Het huis heb ik al redelijk op orde. Ook heb ik een gezellig matras voor het logeerbed gekocht. Samen met drie kussens is dat nu ook een soort hangbank.

De muts is af, ik heb hem op en hij zit lekker warm. Voldaan kruip ik dadelijk mijn bed in, om daar in de warmte van mijn slaapzak lekker verder te lezen over de avonturen van Ayla en Jondalar in de serie van de  Aardkinderen. Ik ben een beetje moe.

Zondag, is hier geen vrije dag….

De zondag is hier geen vrije dag. Het is de zaterdag die Bidah is, feestdag. Dan zijn de banken, kantoren, net als de scholen en veel winkels dicht. De zondag is hier een gewonen werkdag. Nu heb ik via VSO een 5-daagse werkweek en dus de zondag wel vrij. Omdat het echter zo’n doordeweekse dag lijkt, gebruik ik hem ook zo. Het dagelijks neergedaalde stof bij elkaar vegen is dan de eerste klus. Na het ontbijt melk en yoghurt kopen, melk koken (meestal 2x per week) en af laten koelen. Dan water koken om kleren te wassen, op de hand natuurlijk, met hand zeep. Jammer dat ik niet zo’n handig wasbord heb, uit grootmoeders tijd…. Na de was de keuken en het toilet een beurt geven. Daarna opnieuw een grote pan water koken, om zelf mee te douchen. Natuurlijk wordt het kokend water in een emmer met koud water gemengd. Een handig maatbekertje is de douchevervanging. Ik moet zeggen dat het zo heerlijk douchen is. Wel wat omslachtig.

Bij mooi weer een stukje fietsen of wandelen en zo steeds weer iets nieuws van de omgeving ontdekken. Of nog wat nodige dingen voor in huis op de kop zien te tikken.

Sommige eenvoudige gebruiksvoorwerpen zijn hier absoluut niet te krijgen, zoals vaatdoekjes, theedoeken, messen om een boterham mee te smeren, een zacht donzen kussen, fijne handdoeken. Bij nader inzien was het handig geweest wanneer ik meer van die travel handdoeken van de Xenos had ingeslagen en meegenomen. Ze zouden op velerlei gebied goed dienst kunnen doen.

Om mijn laptop tegen de verschillen in stroomtoevoer uit het net te beschermen, heb ik een stabilisator gekocht. Meestal is de stroom hier wat lager dan 250V maar zeker wanneer de stroom na Load shedding weer terug komt, kunnen er stoten met veel meer voltage komen. De laptop is mijn connectie met de buitenwereld, en een manier om af en toe wat afleiding te hebben door een goede film te kijken. Ook staan er veel breipatronen op en alle foto’s…. Over ideeën voor school en werk maar te zwijgen. Ik wil er erg zuinig op zijn, maar dat is niet gek hè?

Vanavond heb ik weer heerlijk kunne Skypen! Dagelijks met mijn moedertje. Heel gezellig! Maar vandaag ook met mijn lieve tante uit Maassluis. Het is fijn om zo via de pc elkaar te kunnen zien en/of horen. Afgelopen week ook met Juul in Lausanne gepraat via dit medium. Het doet me echt heel erg goed op deze manier met dierbare mensen in contact te zijn. Zonder dat, zou het me hier niet zo makkelijk af gaan. 

Voordat de stroom onderbroken wordt speel ik meestal een uurtje harp. ’s Avonds voor het slapen, een uurtje lezen, net als ’s ochtends, wanneer ik te vroeg gewekt wordt door de luidsprekers, of door de reveille, die ieder ochtend om 6.45u vanuit het politiekamp klinkt. ( zo denk ik natuurlijk wel iedere ochtend aan mijn neefje Sjors, die ook trompet speelt) Inmiddels ben ik al halverwege het 4e boek van de aardkinderen. 

De zaterdag is makkelijk om af te spreken met mensen om iets leuks of gezelligs te ondernemen. Net als gisteren. Ik geniet nog na. Ik vond het zo geweldig dat Raj dit zo voor mij geregeld had….ze was er zelf niet eens bij. Haar man en dochter waren zo aardig, en de vriend van de familie ook. Murtaza Maqbool. Hij is een Indiër uit Kasjmir  en studeert met hun zoon. Susan Mahato, de dochter van Raj, vroeg wanneer ik met haar moeder naar Delhi zou komen. Er staat al een bed op mij te wachten en ze wil mij verschillende plekjes van die stad laten zien. Ik moest het maar gauw plannen met haar moeder.  Nou het lijkt me inderdaad wel wat om een keer naar die stad te gaan.

Maar om dat te kunnen verwezenlijken moet ik eerst in Kathmandu een Visa halen bij de Indische ambassade. Tja, nu woon ik zo dicht bij de grens, en moet toch eerst 20 uur met de bus heen en daarna ook weer terug reizen, om de grens over te kunnen…..

Nu zullen waarschijnlijk alle VSO-ers in februari in Kathmandu zijn. Dan hebben we daar de jaarlijkse bijeenkomst met workshops e.d. Dan kan ik natuurlijk goed een via regelen, en ’t kan maar geregeld zijn….

Morgen moet ik naar de RP, mr. Tikaram Josi. Ik moet hem gaan uitleggen dat de twee scholen die hij heeft geselecteerd, niet aan de criteria van VSO voldoen. En dat ook dat het nodig is twee andere scholen te vinden, en liefs voor het komende weekend, zodat de Kathmandu delegatie ook deze scholen kan goedkeuren en er een contract mee af kan sluiten. Ik ben erg benieuwd hoe de bespreking zal verlopen……wordt vervolgd. 

7 januari. Het schoolklimaat en een fijne vrije zaterdag

Een koude ochtend, dichte mist en wind.

Ik heb nu twee weken lessen kunnen observeren. De leerkrachten beginnen aan mijn aanwezigheid te wennen en komen meer in hun gewone doen. Ook de kinderen vinden het steeds gewoner mij rond te zien lopen. Dat voelt wel goed. Er zijn al behoorlijk wat indrukken. Toch wil ik niet de indruk geven dat ik het beter zou weten, dan zou ik waarschijnlijk op veel weerstand stoten. Maar wel dat er mogelijkheden zijn dingen soms anders te kunnen benaderen. Eigenlijk zou ik een manier moeten vinden om ze zelf op ideeën te brengen…. Ik zal mijn neef Tom nog eens vragen hoe hij dat ook alweer aanpakte. Ik kan mij herinneren dat hij daar nogal goed in was.

De leerkrachten hebben het hart wel op de goede plek denk ik. Ze willen de kinderen echt wat leren en nemen hun werk serieus. De verschillen zijn echter wel groot hoor. Er wordt nog een stok gehanteerd en zelfs volwassen mannen slaan daarmee soms een kind, gewoon om orde te houden, of omdat het kind geen huiswerk gemaakt heeft en soms lijkt het gewoon willekeurig te zijn. Natuurlijk keur ik het 100% af dat kinderen op deze manier behandeld worden, toch zal ik zorgvuldig te werk moeten gaan om daar ook maar iets in veranderd te krijgen….het is het systeem waar iedereen in opgegroeid is, en andere manieren kennen ze gewoon niet….nog niet…. Het zal in ieder geval wel duidelijjk moeten worden dat ik er veel moeite mee heb. Eigenlijk zou ik het gewoon niet willen tolereren, maar zoel me nog te onzeker in mijn positie om dat zo sterk neer te zetten….iemand suggesties?

Er wordt veel huiswerk gegeven. Dit vinden ook ouders erg belangrijk. Het nakijken duurt soms 40 van de 45 minuten les. In die tijd zitten de kinderen vaak te wachten….en niets te doen. Sommigen leerkrachten laten is die tijd reciteren of voor/nalezen. Dan is een van de kinderen de wachter, hij hanteert dan de stok en moet zijn eigen klasgenootjes corrigeren en in bedwang houden….. wat een andere wereld!

De leerkrachten zijn niet geneigd om huiswerk buiten de lessen om na te kijken, maar het neemt enorm veel lestijd in beslag. Ik ben op zoek naar een manier om daar een oplossing voor te vinden. In NL gebruikten we wel piramide systeem, maar als er geen krabbel van de leerkracht onder staat, staan de volgende dag boze ouders op het schoolplein. Een dilemma…..

Ook is het niet normaal dat een leerkracht van te voren weet waar de lesstof over gaat. Als hij/zij de klas binnen komt, wordt een boek van een leerling genomen (die er dan zelf niet in kan werken) en wordt gekeken waar de klas is gebleven. Voorbereiden doen ze in hun hoofd, niet op papier, werd mij verteld door 1 van hen.

Nu ging een van de lessen over waterkringloop. Iets dat met redelijk eenvoudige alledaagse middelen goed concreet zichtbaar gemaakt zou kunnen worden. Ik hoop daar in ieder geval in een workshop iets van te kunnen gebruiken.

vrijdag was ook de dag dat de ouders langs konden komen op school om over de voortgang, of juist geen voortgang te komen praten met het hoofd en/of andere leerkrachten. Dit was een naar tafereel. Kinderen werden erbij geroepen, en in aanwezigheid van alle ouders en leerkrachten aan de oren getrokken, een klap verkocht of heftig toegesproken. Een jongen uit de 3^e klas had thuis steeds verteld dat er geen huiswerk gegeven was, en had zijn best echt niet gedaan. De ouders waren erg boos dat hij flink achteruit gegaan was. Nu kwam dan de aap uit de mouw, en had hij ook gelijk een flink probleem… ouders boos dat hij gelogen had, leerkrachten boos om hetzelfde, en het vooruitzicht dat hij dit jaar waarschijnlijk wel over zal moeten doen….pfff heftig hoor.

S’ middags werd op het grote grasveld een soort recitatie wedstrijd gehouden. Kinderen uit iedere klas mochten een Nepalees gedicht voordragen. Komende zondag krijgen ze de uitslag. Het was heerlijk om na de koude ochtendmist, in de open zon te kunnen doorbrengen. Iedereen genoot van de warmte.

Hoerna gingen de kinderen naar huis. Samen met de leerkrachten werd er nog Masala Chya gedronken en daarbij werden Samosa’s gegeten.

’s Middags kreeg ik een mail van Linda uit Kathmandu. Ze is ook Nederlandse en werkt op het ministerie van onderwijs. Ze was betrokken bij het tot stand komen van het PPP- project. Komend weekend is er een tweedaagse workshop in Dhangadhi. Daar zal zij ook bij zijn. Maar ze heeft het plan opgevat om wat eerder te vertrekken en mij in Tikapur te komen bezoeken. Dat zie ik wel zitten. Het lijkt me reuze gezellig om lekker in het Nederlands te kunnen bijkletsen en het ook nog over het project te kunnen hebben. Ze is meer dan welkom!

Eergisteren was ik uitgenodigd om Nasta’s bij de Didi (goede vriendin) van Asmita te komen eten. Het was heel gezellig en erg lekker. Terwijl zij kookte, had ik een fijn gesprek met haar man, die mij ook nog enkele Nepalese woorden leerde.

Daarna heb ik bijna een uur lang zitten bij babbelen aan te telefoon met Willeke. Het was leuk om te horen dat ook haar ouders mijn blog lezen. (Welkom, welkom.) Ik kijk er echt naar uit dat ze naar Nepalgunj komt en we elkaar makkelijker kunnen bezoeken.

Omdat ik een nare hoofdpijn begon te krijgen dook ik vroeg mijn bed in.

Iets later belde Raj, de juf uit Dhangadhi. Haar man en dochter zouden de volgende dag Tikapur bezoeken en wilden ook naar het park; of ik zin had om met hun mee naar het park te gaan. Nou, ja, eigenlijk best wel. Het werd afgesproken, ervan uitgaande dat mijn hoofdpijn zou zakken.

Hierna heb ik ook Ewa nog gebeld. Dat was maar goed ook. Ze had het de dag ervoor behoorlijk moeilijk gehad. Haar huurbaas was in haar afwezigheid in haar woning geweest, en had zijn motor in 1 van de door haar gehuurde kamers gezet! Ook wordt haar toilet door Jan en alleman gebruikt, waar ze ook niet van gediend is. Ze had het er goed kwaad mee. Daar kwam nog boven op dat ze muizen heeft. ’s Avonds was er eentje zomaar haar slaapkamer binnen gekomen, de gordijnen omhoog geklommen en in haar sjaal op tafel gesprongen om zich daar lekker in te nestelen. Ze kon een schreeuw maar net onderdrukken! Ze heeft de muis gevangen en naar buiten gebracht…..

Op aanraden van Terri heeft ze een mail gestuurd naar Raj VSO. Hij mag via Nirb ervoor zorgen dat het huren van woning duidelijker wordt en dat de dingen gaan kloppen. VSO inschakelen helpt. Alleen Nirb vertellen wat er niet klopt haalt niets uit, die sust de boel alleen maar.

We zijn benieuwd hoelang de samenwerking van VSO met Nirb en ASSAMAN nog zal voortduren. Er blijken hier en daar wat strubbelingen….

Er blijkt veel politiek in het alledaagse leven verweven te zijn….iets waar ik nog niet echt de vinger op kan leggen, maar wel steeds vaker een soort gevoel bij krijg. Een gevoel dat alles prima en oké is, als ik braaf de voorgeschilderde patronen volg. Maar… het wordt ook duidelijk dat het een stuk minder leuk zal zijn wanneer ik er eigen ideeën of meningen op na houdt…. Uitdaging om hier een goede weg in te vinden.

Vandaag werd ik wakker. Nog steeds hoofdpijn. Het waaide hard en het dreigde te gaan regenen. Ik heb Raj ge-sms’t dat ik maar thuis zou blijven. Ging terug naar bed en sliep tot 11.00u. Heerlijk uitgerust werd ik wakker!

Ik was net goed en wel op en had mijn kopje Nescafé op, toen de telefoon ging. Het was de man van Raj. Aangezien de hoofdpijn helemaal weg was, heb ik toch met ze afgesproken en we gingen op 3 motors naar het park. De man van Raj, zijn dochter, een vriend van zijn zoon en nog een Indiase vriend van zijn zoon, en zijn broer met zijn dochter. Het was heel gezellig, ondanks dat het begon te regenen. Op de terugweg stopten we op mijn verzoek bij het Banana-resort. Dat is een schattig soort dorpje in een bananen plantage. We dronken daar thee en kregen er allerlei verschillende proevereitjes bij. Banana-chutney, banana-chips, banana-roti, banana-atjar enz. Heerlijk! Voor de mensen in Dhangadhi kocht ik de beloofde banana-wine.

Tot slot bezochten we het huis van de zus van Raj. Het is een schattig klein huisje, met een heerlijke tuin eromheen. Er wordt groente verbouwd en de kippen lopen over het erfje. Ik werd meer dan welkom geheten! En ze vroegen mij iedere zaterdag langs te komen.

Jullie merken wel, het leven wordt langzaam vol, gezellig en steeds interessanter.

Ik krijg het steeds beter naar mijn zin. Toch ben ik me er ook van bewust hoe anders sommige dingen hier geregeld zijn en worden. Systemen die niet altijd in ieders voordeel werken…..

Vanavond is het toch weer even afzien. Ik had n.l. niet in de gaten dat mijn emergency -lamp bijna leeg was. Ik zit hier nu dus met alleen het licht van de laptop. Verder is het donker. De stroom is alweer een uur weggevallen, nog en uur te gaan dus, of misschien wel 1,5 uur. De beperkingen van het geen stroom hebben vallen op zich wel mee, maar zo zonder licht en internet is het wel saai. Ik kan niet eens breien zonder licht….. kegarne (what to do)….dat leert me, beter op te letten of alle batterijen genoeg zijn opgeladen….

Gelukkig had ik mijn laptop wel netjes opgeladen. Zodra de stroom terug is, zal ik dit bericht plaatsen.

De bijbehorende foto’s staan weer op Facebook; Een fijne dag in Tikapur Park

04-01-2012 En dan wordt het ineens nog druk ook….

Nadat ik gisteren de blog geplaatst had, beleefde ik een fijne dag op school. Ik ga er iedere maandag, dinsdag en woensdag naar toe. Ook op de dagen dat ik niet werk, ben ik welkom. Ik zorg dat ik er rond 9.30u ben. Rond die tijd wordt er namelijk Dahl Bhaat geserveerd voor de leerkrachten. Heerlijk! En dan met een volle buik naar de klas.

Voor de school start, verzamelen de kinderen zich in rijen op het schoolplein. Ieder rij is een klas. Er zijn 18 klassen op de lagere school. De meeste klassen hebben 50 kinderen.

Na enkele eenvoudige rek en strek oefeningen wordt het volkslied van Nepal gezongen en daarna nog een Hindoe gebed. Vervolgen gaat iedere rij rustig en netjes naar het eigen klas lokaaltje. Ze zitten in bankjes van 1.60u met z’n 4-5 bij elkaar op een kluitje. De sfeer is rustig en de kinderen letten over het algemeen erg goed op. Ze willen heel graag leren.

Sommige leerkrachten vinden het nodig om een dreigende stok te hanteren…die ze soms ook echt gebruiken om een kind te slaan. Echt wel schokkend. Mijn aanwezigheid brengt  het stokgebruik tot een minimum terug omdat ze zich er eigenlijk ook voor generen….

Rond 15.00u was er iets speciaals. Twee weken geleden hebben alle kinderen (ook van de kleuterklas) examens gemaakt. De resultaten waren nu bekend. Met een ceremonie, waarbij zelfs “the principal” aanwezig was, werden de 5 kinderen met de beste van iedere klas, beloond met een prijsje en een Tica. Het duurde nogal een tijdje voor alle 90 kinderen hun prijsje hadden. De kinderen zaten hierbij in een ontspannen hurkhouding.

Ook ik mocht een aantal prijsjes uitreiken. Hihi. Het eerste jongetje van de 4^e klas, die ik dus een Tika moest geven, gaf er mij ook een. Later bleek dat dit een respectvol maar ook heel goed teken was, het jongetje is Brahman, en als je van iemand uit die kaste een Tika krijgt, betekent dat veel voorspoed.

Na school vroeg een leerkracht me mee naar haar huis te komen, om thee te drinken en haar familie te leren kennen. Het was een ervaring. Net buiten Tikapur, op het platte land, een mini boerderijtje. 2 koeien, geitjes, een varken, groente en kruiden tuin. Een eenvoudig huisje. Er was alleen water van de pomp…ik moest toch zeggen dat ik niet zo’n sterke maag heb als de Nepali people. Dat werd opgelost door mij gekookte verse melk te geven. Heerlijk was die. Nu wilde ze dat ik bleef voor het avondeten, rond 19.00 en dan ook maar gelijk bleef slapen….nou, dat dan toch maar even niet. Ik houd mij eraan voor het donker thuis te willen zijn, en in mijn eigen bed te slapen. Ik beloofde echter terug te komen op een vrije dag.

Door kenbaar te maken dat ik het nogal moeilijk gevonden heb tijdens de feestdagen, gingen er de laatste dagen wat deurtjes open. Allereerst belde ’s avonds Dorieke, een Nederlandse VSO-er die in Pokhara zit. Ze vertelde dat in mijn buurt Lula woont, in Nepalgunj. Dat is ook 4 uur met de bus, en 3 uur achter op de motor. Dorieke vertelde dat Lula daar ook helemaal alleen zit. In het begin had ze het ook wel wat zwaar, maar ze heeft nu helemaal haar draai gevonden. Ze was ook ooit in Tikapur geweest en is er zwaar van onder de indruk. Ze heeft hier zelfs verschillende vrienden gemaakt, waar ze mee in contact is. Ik kreeg een mail adres van Lula, waarop ik haar mailde. Nog voor ik haar had kunnen bellen, kreeg ik telefoon van Resham Chaudhari. Hij vertelde journalist te zijn en wil mij graag ontmoeten… o, ja, hij was de vriend van Lula. We maakten een afspraak voor vanmiddag 15.00u. bij hotel Banana. Ik werd vriendelijk ontvangen, en we hadden en gezellig kletspartijtje over muziek en Nepal. Hij blijkt zanger en muzikant te zijn, en had een rol in 4 films. Hij is eigenaar van 4 lokale radiostations, en is van plan om nu een tv station op te gaan zetten. Ook organiseert hij verschillende grote festivals in 3 districts. Hij liet me weten plaats te hebben voor een vrijwilliger op het gebied van journalistiek of camera werk…..dus als er iemand zin heeft om deze kant uit te komen, is dit misschien wel je kans….

In ieder geval is hij erg geïnteresseerd in muziek, wil graag mijn harp eens horen, laat mij binnenkort de radiostations zien e.d. Het zou wel eens een leuke kennis kunnen worden. Hij is erg bekend in de regio en ook in Nepal……

Ik heb inmiddels ook telefonisch contact gehad met Lula. Ze heeft een fijne stem en klonk heel aardig. Ze wil graag binnenkort naar Tikapur komen, en zal dan bij mij overnachten. Heel gezellig lijkt me dat. Ze heeft me ook laten weten dat ik welkom ben in Nepalgunj, en dat ze een logeerbed heeft. Leuk! Want eind januari komt Willeke ook naar Nepalgunj, en ze zal daar 3 maanden blijven! In februari dus die kant uit. Yeh!

Op school was het vandaag ook erg leuk. De leerkrachten komen meer in hun gewonen doen en we raken wat vertrouwder met elkaar. Het lijkt wel fijn te klikken. Ik zag een aantal leuke lessen. De ochtend was koud, maar toen de zon doorkwam  verhuisden verschillende klassen naar het grote grasveld. Daar zag ik dat ook het spelelement gebruikt werd. Ik ben wel onder de indruk. Eigenlijk voel ik me zo fijn op de school, dat ik het jammer vond ook naar de andere scholen te moeten… Maar goed, wie weet wordt het daar net zo leuk.

Het wordt wel duidelijk hier lesgegeven wordt. Alles gaat alleen via de exacte tekst van het boek. Dat lijkt heilig te zijn. Begrijpen staat niet op de voorgrond, en zeker beleven is hier een ongekende term. Het lijkt allemaal erg op tekst verklaren, ofwel begrijpend lezen. Dat geldt voor alle vakken, behalve rekenen….. Creativiteit is dan ook nergens zichtbaar. Ik hoop dat ik met de leerkrachten in de richting van beleefbaar lesgeven kan gaan. Maar ik weet nog niet in hoeverre dit misschien te ver “out of the box” is.

Het kwam er vandaag wel van dat ik zelf even voor de kinderen stond. Ik benutte de kans om aan de hand van kleine tekeningetjes het lied “I like the flowers….” Aan te zetten. Haha, dat werd gelijk een grote pauze-hit. Overal hoorde ik ineens “Doewakka, doewakka, doewakka, doe”

Al met al, moet ik zeggen dat ik mijn draai begin te vinden. Ik krijg het naar mijn zin.

Er ontstaat een dagpatroon waarbij ik ook iedere dag minimaal een uur harp speel. De muts krijgt schitterende kleuren en het breien tijdens de pauzes op school e.d. verkort het wachten…..

FOTO'S; Op school en in de klas, klik hier.

weer naar school.....

Vandaag was ik op school. Men had mij gemist Ze vroegen waar ik gisteren was. Ik heb uitgelegd dat zondag voor mij een vrije dag is, altijd, en dat het daarnaast ook 1 januari was en dus nog een extra feestdag. “Aaahhhh, Happy New Year, Miss” klonk toen van verschillende kanten.

Ik heb gelijk verteld dat het de bedoeling is 3 dagen in de week op deze school, de Birendra Vidya Mandir school te werken en dat er daarnaast nog twee andere scholen geselecteerd moeten worden.

Er kwam van de Lodge een administratief medewerker aangelopen. Hij wist dat ik een afspraak met de RP moest maken (resource person). Het werd gelijk geregeld. Om 14.00u kon ik er naar toe.

Na drie lessen geobserveerd te hebben, kwam ik in gesprek met het hoofd van de lagere school. De school bestaat uit 3 delen, de lagere school, secondary en op de campus is de High school.

Het hoofd is een heel aardig persoon met een goed hart. Ze maakt zich erg sterk voor goed onderwijs aan de kleinsten. Ze is ervan overtuigd dat alleen op een goed fundament verdere kennis goed ontwikkeld kan worden. Ze woont op het terrein en is er iedere dag. Ze helpt ’s ochtends voor schoolbegin de kinderen met huiswerk. In de pauzes is ze het alziend oog van de school. Kinderen hebben veel respect voor haar en het straalt absoluut wederzijdse warmte uit! We hadden een heel fijn gesprek, o.a. over onderwijs. Maar ook over haar leven, waarvan ze 35 jaar in India heeft doorgebracht. Ze mist dat land iedere dag, en begrijpt ook dat ik mijn land mis. Ze snapt niet waarom ik nooit getrouwd ben; men moet toch minsten 1x in het leven trouwen…. Tja, ik heb verteld dat er een grote liefde in mijn leven was, maar dat trouwen er nooit van kwam omdat onze levenspaden niet dezelfde kant uit gingen. Aangezien ik niemand tegenkwam waar ik meer van hield, ben ik nooit getrouwd. “I only marry for love” Dat begreep ze, en ook de andere vrouwelijke leerkrachten die bij het gesprek zaten. Het hoofd pakte mijn hand en bekeek mijn palm. Ze zag dat de grote liefde aanwezig moest zijn, dat het tot een hereniging zou komen….. tja, wie zal zeggen hoe ook op dit vlak de toekomst eruit zal zien. Maar ik heb op deze manier plausibel kunnen maken, waarom ik niet getrouwd ben en alleen leef…..en daar ging het om.

Het hoofd is ongeveer van mijn leeftijd. Ze heeft drie kinderen. Haar man leeft en werkt in India. Ik weet niet of ze elkaar wel eens zien….

We hadden het ook over het systeem van Nepal en het onderwijs. De banda’s die steeds maar weer de scholen plat leggen. Ze vindt het vreselijk dom die banda’s. Daarnaast is ook de politieke sfeer op scholen, oorzaak van veel ellende. Om de zoveel jaar is er een nieuw belangrijk politiek figuur, die zorgt ervoor dat zoveel mogelijk familieleden op belangrijke plaatsen aan het werk komen. En of ze kennis van zaken hebben doet er dus eigenlijk helemaal niet toe. Op mijn school zijn alleen vorig jaar 20 mensen moeten vertrekken…..al die wisselingen brengen natuurlijk onrust.

Een ander punt is salaris. Ik weet nu dat de leerkrachten van de school bijna allemaal een andere baan er nog naast hebben. En waarom? Omdat ze het geld nodig hebben. De leerkrachten hebben over de laatste 5 maanden nog geen geld gehad. Alleen een heel klein beetje…..Dat zouden we ons in NL toch niet kunnen voorstellen, of wel? 5 maanden!

Ik voel erg veel sympathie voor het schoolhoofd. Ik zal er zeker goed mee over weg kunnen. Als ik zo de lessen observeer, jeuken mijn handen wel eens om ook weer zelf aan de slag te gaan.

’s Middags om 14.00u dus naar de RP. Hij heeft Mr. Tikaram Joshi. Hij had al getelefoneerd met Nirb ji en wist dus dat het de bedoeling was nog twee scholen te selecteren. Nou daar hoef ik dus geen moeite voor te doen, want ze zijn al geselecteerd! De eerste is de school waar deze mijneer zelf zijn kantoor heeft, de NavDurga low secondairy school, en de andere ligt ongeveer 1 km buiten Tikapur aan de andere kant van de stad en dat is de Khadga Smitri High Secondairy.

Nou wil ik die scholen wel graag bezoeken voordat het bezoek van VSO komt. Ook dat was geen probleem. De RP haalde zijn motor, liet me achterop stappen en reed naar de school. Zo…over hobbelige paden, onverharde wegen of verharde wegen met gaten, zonder helm,….dat was wel even een belevenis! Gelukkig duurde de rit niet te lang.

Die school zag er een stuk armer uit op het eerste gezicht. Het hoofd van de school kwam aanlopen. Hij spreekt maar enkele woorden Engels. Hij verzekerde mij echter dat er leerkrachten zijn die goed Engels spreken, zodat samenwerking vruchtbaar zal kunnen zijn. Hmmm, ik zal het wel zien. We maakten de afspraak dat ik komende vrijdag een dag lessen kom observeren.

 Terug op NavDurga werd thee gedronken en afgesproken komende donderdag op school te komen kijken. De klok stond inmiddels op 16.00u.

Terug thuis, bleek internet het begeven te hebben. Ik heb gebeld. Het proefaccount op naam van degene die het installeerde gaf geen toegang meer tot het net. Mijn eigen account met wachtwoord, is waarschijnlijk nog niet eens geactiveerd!

Balen!!!! Maar goed, ik ga er dus vanuit dat het allemaal tijdelijke ongemakken zijn, en alles binnen niet al te lange tijd netjes zal functioneren. Mijn geduld groeit met de dag….er zit gewoon niets anders op.

Na een nachtje slapen doet internet het ineens weer, dus kan ik deze nieuwe blog gewoon plaatsen….

1 januari 2012; een nieuw jaar…..

De laatste dag van het jaar gebruik ik graag om even terug te kijken naar het afgelopen jaar. Wat was me dat een jaar zeg! Veel woelige emoties; tegenslagen maar ook bevestiging en versterkte vriendschapsbanden met Steun, ook uit onverwachte hoeken. Afscheid en verdriet, versus vreugde en toekomst doel. Roerig was het en intens. Ik heb veel geleerd….. naïviteit en goedgelovigheid zijn behoorlijk afgeslankt.  Terri uit Dhangadhi zegt; “What doesn’t kill you, makes you stronger” Nou dat lijkt me een waarheid als een koe!

Nu ben ik hier, in Nepal. Veel lijkt al lang geleden en ver weg. Gelukkig maakt internet het mogelijk om met dierbare vrienden en mijn familie in contact te blijven. Ik weet nu hoe veel waarde ik daar aan hecht, en hoe belangrijk het voor mij is om me goed te kunnen voelen!

De afgelopen anderhalve week waren dan ook echt heel zwaar voor mij. Bijna zwaarder dan het begin van vorig jaar….en dat wil wat zeggen….. Het was geen verstandige zet om ons vlak voor al deze feestdagen naar onze placements te laten verhuizen. Het was voor het gemoed veel beter geweest wanneer ze ons als groep bij elkaar hadden gelaten om met elkaar deze dagen in ieder geval te vieren. Dit was ook al opgemwerkt door enkele lieve vrienden van mij.  Ondanks dat ik me overdag goed kon houden, mede door de zon en afleiding, werd het mij ’s avonds wel eens te veel. Een goed tranendal was dan het resultaat….. Ook wanneer iemand mij vroeg hoe het met mij was, hield ik het maar met moeite droog. Onzekerheid, bang voor het onbekende, niemand hier hebben om mee uit te wisselen en het ontbreken van internet om met dierbaren in contact te blijven, waren de oorzaak hiervan. Maar goed, tranen zeggen niets over mijn kracht en doorzettingsvermogen, ze maken mij vaak sterker.

Ik ben niet de enige die ’s avonds om 18.30u het bed in kruipt met een zaklamp en een e-reader. Om die tijd is er namelijk meestal een power cut die 2.30u duurt. Het leven stopt ’s avonds vroeg. Iedereen, en zeker vrouwen, zorgen ervoor eer het donker wordt thuis te zijn. De schemering begint rond 17.00 en een half uur later is het pikkedonker. Straatverlichting kennen ze hier niet. Als dan de stroom weer terug komt, ligt het leven in Nepal eigenlijk al stil. Hierdoor staan zoveel mensen zo vroeg in de ochtend alweer op. Rond 5u begint het hier tot leven te komen.

Ook in de ochtend zitten we meestal 2 uur zonder stroom. Precies in de tijden dat er het meest gebruik van gemaakt zou worden. Tja.

Gisteren is het dan na 5 dagen proberen, eindelijk gelukt om een internet verbinding in mijn huis te krijgen. Ik heb gelijk de geleden schade goed kunnen maken. Skype maakt het mogelijk, samen met Facebook en de mail.

Ik heb met Anne en Evi gesproken. Anne speelde “First Noël” voor mij op haar harp. Daarna was Yvonne online en we konden lekker bijkletsen. Toto slot heb ik met mijn moedertje gepraat en haar een deel van de woning kunnen laten zien. Internet; het is momenteel echt meer dan goud waard!

Omdat het gisteren Oud-Jaar was, vond ik dat ik mij houding maar eens moest veranderen. Ik stond op met het vooruitzicht dat het tot stand brengen van internet wel zou lukken vandaag. Het was zonnig weer en na een warme douche, vond ik dat deze dag het verdiende om mijn mooiste Kurta Sarwal aan te doen. Natuurlijk heb ik me ook opgemaakt.  En inderdaad, internet lukte dus.

’s Middags kwam Asmita met haar zoontje en haar zus een half uurtje langs, om naar mijn instrument te komen kijken en te luisteren hoe het klinkt. Het was wel gezellig om even bezoek te hebben. Het jongetje van 7 jaar oud, zat doodstil, verroerde zich niet en luisterde geboeid naar de klanken die voor hem waarschijnlijk erg ongewoon zullen zijn geweest.

In de middag heb ik de steken opgezet voor een muts. Ik heb alleen wat sokkenwol hier. In de winkels is alleen 100% acryl te koop, geen wol, katoen, of andere natuurlijke vezels. Jammer dat ik niet voor mijzelf zo’n lekkere warme schoolmuts gebreid heb, zoals de kinderen gedaan hebben.

In de avond heb ik lang harp gespeeld. Met de LED- noodverlichtinglamp gaat dat wel moeizaam, omdat ik maar half de noten kan zien en ook de snaren zijn moeilijk van elkaar te onderscheiden. Het is als muziek maken met een looplamp als verlichting… Daarna met muziek van “The Chieftains” en “Parasol” uit de MP3-speler gebreid. In mijn hoofd heb ik menig dansje meegedanst op het bal waar ik niet lijfelijk aanwezig was…..  

Rond 23.00u heb ik me toch maar naar mijn bed verplaatst. Hier heb ik me wel getrakteerd op het kijken naar “Dinner for One” en “Mister Bean at New-Year”.

Na wat sms-jes gekregen en beantwoord te hebben, van een aantal hele lieve mensen, ben ik om 1.00u gaan slapen.

Vandaag dus een nieuwe dag van een nieuw jaar. Een jaar waar Tikapur waarschijnlijk centraal zal staan. Ik heb me voorgenomen dat het gesprek met Raj e.d. op 18-19 januari, erg goed moet verlopen, waarbij ik goed voor mijzelf wil opkomen. Het moet duidelijk zijn waarvoor ik hier ben, wat mijn rol zal zijn, en hoe ik tot ontwikkeling bij zal te kunnen dragen. Ik vind dat mijn plaatsing op z’n minst zinvol moet zijn. Daarnaast wil ik me sterk maken voor het krijgen van minstens 1 andere Volunteer! Het is niet goed om in mijn eentje hier te zitten. Om meer dan 1 reden….. Het feit dat ik nu hier zit, en niet in een team van 6 VSO-ers in dezelfde plaats, is contractbreuk. Het hebben van een vangnet bij ziekte of calamiteiten, was mede reden toe te stemmen in deze plaatsing. Dat VSO erg onder druk stond, mag geen reden zijn om mij hier in mijn eentje te laten zitten. De dichtstbijzijnde Voluteers zitten in Dhangadhi, en dat is 4 uur met de bus…Ik ben benieuwd hoe zich een en ander zal ontwikkelen.

Ondertussen is het weer veranderd. Donkere wolken stonden vanochtend hoog aan de hemel en nu regent het. Het is een cadeautje! Alle stof spoelt weg. De verschillende kleuren groen worden zichtbaar, geen stofwolk als er een auto of bus langskomt! Heerlijk verfrissend. Eindelijk worden alle kleuren van de omgeving goed zichtbaar. De ongeasfalteerde weg verandert nu wel in een vreselijke modderstroom met poelen, zo heeft ieder voordeel weer zijn nadeel.

Net belde Moon. Ze heeft me uitgenodigd om vanmiddag naar haar toe te komen. Ik hoop dat ik vandaag meer van haar kan verstaan. Haar taal is een mengeling van Koreaans, Nepalees en een beetje Engels. Dat maakt het moeilijk te verstaan. Maar goed, het zal wel helpen om sneller Nepalees onder de knie te krijgen.

Het feit dat ik hier in mijn uppie zit zal mij ook dwingen om sneller de taal te leren. Volgens Juul is dat nu echt een kans. Zouden er meer mensen Engels spreken, was de noodzaak lang niet zo hoog, en de motivatie waarschijnlijk ook niet. Ik zit nu iedere dag een uur in de ochtend en een uur in de namiddag/avond over de Nepalese taal gebogen en oefen, oefen, oefen……

In de namiddag zal ik weer op internet gaan kijken wie er allemaal thuis achter de pc zit, en met wie ik een praatje kan maken…..Ik verheug mij er al op!

Happy New Year!

De eerste foto's van mijn woning in Tikapur. Klik hier!