Pashupathinath tempel

In de vroege ochtend heb ik alle spullen klaargemaakt die over de weg met een koerier naar Dhangadhi getransporteerd zullen worden klaargemaakt. Rond 10u kwam Prem, die Cora en mij meenam naar het katoor. Op het VSO kantoor nog wat gezellige praatjes gemaakt de  mensen die daar werken. De harp in de grote doos ingepakt e.d. Hij is nu nog een stuk zwaarder. Het was er prettig om daar iedereen nog even gezien te hebben.

Cora vertelde dat het huizen zoeken en overdragen van VSO-woningen niet geheel vlekkeloos verloopt in Pokhara….ik hoop dat ze daar goed uit gaan komen en dat wij het in Dhangadhi netjes en goed zullen regelen.

Nadat ik in op kantoor was geweest ben ik naar de laatste plaats gegaan in Kathmandu die ik graag wilde bezoeken. Het is de Kathmandu-Pashupatinath tempel. Ik heb er geen foto’s gemaakt. Er is een website waar alles duidelijk te zien is.  kathmandu-pashupatinath tempel

tijdens de twee uur die ik hier spendeerde zag ik zag hoe een overledene door zijn zoons, of misschien broers, van zijn kleding ontdaan werd terwijl hij onder een doek lag. al zijn lijflijke bezittingen werden in de rivier gegooid. Daarna werd hij in witte linnen doeken gewikkeld en overdekt met oranje doeken en bloemen. Daarna werd hij naar een soort offerblok gedragen. Familie, vrienden en kennissen kwamen langs om te groeten en eer te betonen. Sommige legden geld op de bloemen. Na enkele ceremoniële handelingen werd het vuur ontstoken. Er was veel plubliek.

Ik vond het erg indrukwekkend. De sfeer was simpel, respectvol, natuurlijk en open.

Het leek mij niet gepast foto’s te maken van dit gebeuren……

Het is wel heel erg fijn dat we een voluteer pasje hebben van VSO. Ik kwam er zelfs hier gratis mee binnen. Ook krijg ik er korting mee in de bussen en de tuctucs. In de meeste winkels wil het onderhandelingen om de prijs te drukken ook wel helpen.

Bij deze tempel sprak de man achter de kassa zich lovend uit over het feit dat ik twee woorden Nepali sprak, een Kurta Sarwal droeg en volunteer-work doe. Het was heel prettig.

Ondertussen zijn mijn koffers ook al gepakt, alleen de laatste dingen die ik nog nodig heb moeten er morgenochtend nog bij. Dan vliegen we naar de Terai. Ik heb er zin in. Het is daar nu ook warmer. Ik ga gewoon een winter overslaan.

Aangezien het niet duidelijk is of het hotel daar internet heeft, ga ik er van uit dat ik er misschien wel een tijdje uit zal liggen met het bijhouden van dit blog.

Tot schrijfs…..

de laatste dagen in de hoofdstad van Nepal

5 december, behalve Sinterklaas is het ook de internationale dag van de vrijwilligers. Tja.... en als vrijwilliger moet je dan in Nepal om 6.30u klaar staan om naar de plek te lopen waar het allemaal te doen gaat zijn.

Om 7.00u waren we op een plein waar een handje vol mensen verzameld stonden. In het uur erop volgden er velen meer. We liepen vervolgens in een lange optocht rond een groot veld. Voorop liep muziek met lokale dansers. Het was een mooi gebeuren. We moesten wel netjes in twee rijen lopen, en werden steeds weer gecorrigeerd.....

de stemming was rustig en gezellig....

’s Middags was er een bijeenkomst waar verschillende belangrijke mensen een praatje hielden. Het was wel leerrijk, maar heel anders. Er zaten mensen te bellen, op hun telefoon spelletjes te doen, of gewoon met elkaar te kletsen. Er werden zinvolle dingen gezegd en er werd een boodschap voorgelezen van nieuwe UN voorzitter……. Al met al was het wel een behoorlijke zit. Alles werd echter beloond met een heerlijke lunch (om 15.30u) er was zelfs cake en ijs.

Rond 17.00u hadden we “koffie” bij Jimmi thuis. We inventariseerden wat er tijdens de in-  country training tot nu toe allemaal erg positief was en welke punten toch wel verbeterd zouden kunnen worden. Het doet altijd goed dit soort punten te benoemen. Jimmi was echt een hele steun in deze eerste tijd in Nepal. We konden met bijna alle vragen bij hem terecht en binnen zeer korte tijd wist hij gefundeerd antwoord te geven. Ook regelde hij onze nieuwe simkaarten, maakte ons wegwijs in Kathmandu e.d. Geweldig.  Daarnaast was ook Udaay, onze Leraar Nepalees, een baken aan informatie en een schakel met VSO. Als derde was Linda er ook regelmatig om ons mee te nemen, te helpen om iets te laten zien.

Dinsdag 7 december

Vandaag kwam Linda Ludya en mij ophalen om samen een school te bezoeken. Omdat Ludya en ik allebei op een z.g. PPP school gaan werken, bezochten we de rijkste en waarschijnlijk beste school van Nepal. De Budhanilkantha school. Het ligt een stukje uit Kathmandu een van de heuvels op. Linda werkt op het ministerie van educatie als VSO-er en is daar bezig met o.a. implementeringprogramma’s voor de scholen. Zij was het die het goede idee van PPP-scholen voor het eerst op papier zetten, nadat bekend werd dat ook de overheid zich erachter zou scharen.

We spraken het hoofd van deze school. Hij is de grondlegger van het PPP-idee en nam uitgebreid de tijd voor ons. Het is een peperdure privé korstschool, die erg goed bekend staat en waar men een Cambridge examen aflegt. Mensen die in Nepal deze school op hun cv kunne zetten, komen vaak in de hoogste posities aan het werk.

 Ze hebben de klassen 5 t/m 12. Nu kunnen kinderen die armer zijn, en ook meisjes, 1x per jaar een test doen, een soort examen. Als ze dat gemaakt hebben moeten de ouders opgeven hoe hun financiële situatie is. Aan de hand van de uitslag kan het kind via een scholarship  toch op deze school komen. Men probeert om het aantal meisjes naar 1/3 deel te krijgen, maar dat wil maar langzaam lukken….. Om iedereen ongeacht hun kaste de gelijke kansen te geven, worden de kinderen alleen met hun voornaam en kamernummer aangesproken. Deze examens worden door het hele land afgenomen. Voorheen kwamen alle geselecteerde kinderen naar deze school, soms erg ver weg van hun familie. Nu zijn er in Nepal 5 van deze scholen. Op een daarvan ga ik werken en op die in Pokhara gaat Ludya werken. Op twee scholen is men nog op zoek naar mensen die er net zo’n werk zouden willen gaan als Ludya en ik…..

In deze klas dezen ze net natuurkunde proefjes met warme en koude lucht.

We bezochten leslokalen, woongebouwen van de jongens, de bibliotheek, aula en de sportvelden. Ze hebben er zelfs een zwembad! en een ziekenboeg. Daar werken 3 verpleegkundigen en twee keer in de week komt de doctor langs. De Schoolleider woont in een heuse bungalow op de campus. Het hele complex ligt op een geweldig landgoed. Het ziet er allemaal erg verzorgd en heel netjes uit. Op de achtergrond zijn de hoge heuvels rond Kathmandu valley te zien. Het is eigenlijk gewoon een park. 80% van de leerkrachten en andere medewerkers, woont op de campus.

Raj vertelde mij vorige week al dat er waarschijnlijk ook in Tikapur een mogelijkheid zal zijn om op de campus te gaan wonen, maar dat ik in dat geval wel moest bedenken dat ik maar zeer weinig privacy zal hebben. We zullen wel zien….

In ieder geval is alles wat  PPP-schools en het project betreft, mij veel duidelijker geworden en ik ben door het enthousiasme van de directeur aangestoken. Ik heb er nu echt zin in. Het zegt zoveel meer zoiets met eigen ogen te zien, dan te lezen wat er op papier allemaal over geschreven staat.

The Pricipal mr. N.P. Sharma staat tussen Ludya en mij in. Naast mij Linda.

Toen ik zo met Linda en Ludya over de campus liep, moest ik ook wel aan de verschillen met Nederland denken. Ook mijn eigen klas kwam weer in mijn hoofd. Ik heb met hun een hele fijne tijd gehad in de klas. Ik hoop dat ook zoiets hier weer plaats kan hebben.

Ik denk trouwens regelmatig aan de kinderen uit mijn klas. Ik ben benieuwd hoe het met hun gaat….waar het naar toe gaat e.d.

Wie meer over deze school wilt weten is er de website; Budhanilkantha school
Tot slot liet Linda ons nog een Hindoe-tempel zien. Hierover een volgende keer meer.

Na dit avontuur volgende het avontuur bank. Ik had allemaal wilde verhalen gehoord over pinkaarten die niet werkten en waar mensen voor terug moesten naar de bank En zo. In ieder geval moest ik naar de hele andere kant van Kathmandu, naar Sanepa, vlak bij de VSO-office.

Ik kreeg zonder een enkel probleem mijn bankkaart. Hij zou na 17.00u geactiveerd worden. Nu vroeg ik of ik de pincode kon veranderen…..ja, dat kon, en daarmee was mijn kaart gelijk geactiveerd! Ik kreeg zelfs gelijk cash uit de pinautomaat. VSO heeft het bedrag wat we krijgen om een woninkje in te richten al over gemaakt. Van daaruit ben ik toen helemaal terug gelopen naar de PHG, en dat zelfs zonder plattegrond.

Vanavond gaan we met alle VSO-volunteers die in Kathmandu zijn, naar Gaaya. Een heel prettig restaurantje waar we de tweede avond ook al waren. Je kunt er Nepalees maar ook ander eten krijgen, zoals pizza of kebab….heerlijk, nog eens lekker uit gaan eten. Ik verheug mij er op.

Morgenochtend komt Prem rond 9.30u. Dan moet ik alles wat met de harp mee gaat over land, hebben ingepakt. Er zijn al behoorlijk wat kilo’s bijgekomen. Maar goed, ik betaal nu NRp 25 per kilo, dat is dus € 1,= per 4 kilo. Dat moet te doen zijn!

Donderdag vliegen we dan definitief naar Dhangadhi. Het was een dag uitgesteld omdat men een banda had uitgeroepen. In het geval van een Banda ligt alles stil. Winkels zijn dicht net als scholen, geen openbaar vervoer, ook privé vervoer is eigenlijk niet toegestaan, zelfs fietsen kan dan provocerend werken…..In zo’n geval kun je eigenlijk goed naar mooie plekken lopen en van de dag genieten. Maar goed, op het laatste moment werd de banda geannuleerd omdat er ergens iemand gearresteerd was en daarmee was een probleem opgelost. Neemt niet weg dat we toch op donderdag vliegen…..

Foto's die bij dit verslag horen staan op ; De laatste dagen in Kathmandu

Laatste weekend in Kathmandu

Zaterdag, 3 december

Vandaag was ik vroeg wakker. Gisteravond hebben we de verjaardag van Cora gevierd. Het was een gezellig samenzijn op de grote kamer van Debbie. Cora speelde gitaar en ik wat harp. Het instrument wordt veel ingezet.

Vandaag was ik onderweg met Kinga, een Poolse Volunteer die deze week aangekomen is. We hebben heel wat afgeschouwd! Eerst zijn we vanuit het hotel naar de Pasal

Kalimati gelopen (the farmers market). Onderweg kwamen we langs de Stoepa die ik vorige week ontdekte, en langs Kathmandu Durbar Square. Op dat laatste zagen we voor het gebouw waar de Kumari “woont”, heel veel jonge meisjes, van rond een jaar of 7. Allemaal in prachtige rode sari’s en mooi opgemaakt. Het leek erop dat het een hele grote gebeurtenis was. Ouders maakte veel foto’s en de sfeer was blij en plechtig. Ik weet niet waar het precies om draaide…misschien werd er wel naar de nieuwe Kumari gezocht? Ik weet er nu te weinig van. Maar het was indrukwekkend.

Op de markt is goed te zien wat er allemaal van het land komt op dit moment. Een kleurrijke pracht! Veel verschillende groeten, kruiden, peulvruchten, noten, specerijen, rijst en graansoorten. Behalve de kleuren zijn het ook alle geurboeketten die het tot een aangename belevenis maken hier door te lopen. Het bestaat uit 3 grote hallen. Overal wordt ijverig gehandeld en de goederen worden afgehaald met auto’s en vrachtwagens.

Bij de granen is het ook nog eens een op en afvliegen van tamme musjes, die pikken daar een aardig graantje mee….

Nadat Kinga en ik  genoeg hadden gezien pakten we een taxi naar de andere kant van de stad, en wel naar het Haytt hotel. Het kostte ons NRp 200,= dat is ongeveer € 2,=. Dat hotel is dus een 5***** hotel……jeetje wat een kasteel zeg! Het heeft zelfs een zwembad! We gingen er naartoe omdat er een kerstmarkt was waar vooral “Crafts” centraal stonden. Het was erg de moeite waard. Veel vilt, hout, metaal, papier en stof. Maar ook wel andere dingetjes. Zoals charity voor straathonden of de Heilige koeien. Kinga kocht vanalles voor haar appartementje waar ze dinsdag in zal trekken. We aten er een lekkere Wrap, die eigenlijk meer op een gebakken loempia leek. Maar hij was erg lekker en het groene sausje dat erbij zat ook.

Vanaf het hotel was het een half uurtje lopen naar een van de belangrijkste Stoepa’s voor de boeddhistische bevolking. Net buiten het centrum staat de grootste stoepa van Nepal, Boudhanath. Deze stoepa is het religieuze centrum voor de vele Tibetanen die in Nepal leven. Aan het eind van de dag worden in de omliggende kloosters gebedsdiensten gehouden. Daarna, wanneer de zon ondergaat, loopt men gezamenlijk rondom de stoepa, een ritueel dat religie combineert met het sociale leven.

De sfeer was speciaal, heel speciaal. Rust, duidelijkheid….. en er werd gebeden door de monniken. Dat was duidelijk te horen. Hun gezongen mantra’s met de begeleiding van de zware trommels, schelpen en soort trompetten schalde uit het gebedshuis. Ik heb er een stukje van gefilmd.

We hebben hier ruim een uur doorgebracht.

Op de terugweg naar het hotel zijn we “even” naar Bhatbhateni gegaan…..nou, je moet je voorstellen dat je ineens in een soort Harrods van Kathmandu staat…Je kunt er ALLES krijgen! Als je tenminste geld genoeg hebt. Maar echt alles hè; van Kaasfondue tot Engelse Prince Charles koekjes, van iPhone 4 tot zijde sari’s en van handgebonden agenda’s tot complete slaapkamer…. Ook hier brachten we veel tijd door. We zagen alle 6 verdiepingen. Terug naar het hotel gelopen. Inmiddels was het donker. Uitgeblust en moe maar voldaan terug in PGH.

Zondag….Sinterklaas-dag.

 Een rustig dagje, tenminste zo begon het. Ik heb lekker uitgeslapen tot wel 8.00u. vervolgens heerlijk in mijn boek gelezen, en nog een rondje geslapen. Uiteindelijk pas rond 12.00u mijn bed uitgekomen, douchen en klaarmaken voor de Sint. Ik kreeg een telefoontje dat ze geen auto konden sturen voor de harp en dat het teveel gedoe zou zijn, maar als ik de trekzak van Akka-Antje zou willen bespelen, zouden ze daar wel blij mee zijn. Oké, ik heb rond drie uur de taxi gepakt naar het huis van de Nederlands consul. Daar was Sint al aan bezig met de kinderen en er waren 3 (VSO) Pieten. De sfeer was goed en er werden veel liedjes gezongen door de kinderen. Er waren Pepernoten, chocoladeletters, heerlijk gebak en cake, lekker snacks, bitterballen, etc. etc.

Rond een uur of 18.00u veranderde het feestje een beetje,.Het werd donker en dus ook koud. De vuurkorven gaven wat warmte. Maar toen het feestje naar binnen werd verplaats, in het chique huis van de consul, werd er Afrikaanse muziek gedraaid. Muziek van het thuisland van de vrouw van de consul. Binnen now-time was iedereen aan het swingen. Inclusief de consul en zijn vrouw. Iedereen ging los. Het werd een heerlijk dansfeest. Ik heb zelfs weer eens een glaasje wijn gedronken. Het smaakte prima.

Ik heb Akke-Antje leren kennen en Petra. Wat een leuke meiden. Ik hoop ze nog vaker tegen te komen. Het zijn ook VSO volunteers in educatie. Samen met Linda en Jimmi was het feest compleet.

Ook heb ik de juf van de Nederlandse school leren kennen. Het blijkt dat ze in een antroposofisch zorghuis heeft gewerkt in Den Haag. We hadden een fijn gesprek. Ze wil ook graag eens langskomen in de Terai…nou dat kan waarschijnlijk wel. 

Rond 22.00u was ik weer in de PGH.

Het ziet er naar uit dat ik op Koninginnedag in Kathamndu zal spelen op de harp. Het zou leuk zijn als ik dan het Wilhelmus zou kunnen spelen. Als iemand de noten met een akkoordenschema heeft, zou dat goed uitkomen…..een scan doet wonderen.

Inmiddels is het alweer bijna 23.00u. Ik moet langzaam mijn oogjes gaan sluiten. Morgen is het hier de nationale volunteers day…tja en dan is er programma. Om 6.30u zal Jimmi ons hier op komen halen, en dan lopen we naar een verzamelpunt om vervolgens met veel internationale volunteers een soort optocht te lopen. ’s Middags is er dan nog een officieel programma. We worden zelfs toegesproken door de nieuwe leider van de UN. Ik ben benieuwd. We zullen in ieder geval shirts van VSO dragen.

Wordt vervolgd….

Samenspel en dieren

Vandaag kregen we meer zekerheid over ons verblijf in Kathamndu. We zullen er waarschijnlijk tot de 7-8^ste blijven. Ik ben blij dat we het weekend hier zullen zijn.

Ik zal in ieder geval de Sint kunnen feliciteren met zijn verjaardag.

Verder kabbelt het leven hier door. We komen langzaam in het ritme van Nepal.

Het was vandaag even bewolkt, maar nu straalt het zonnetje weer. En dan is het pok gelijk warm.

Niet alles hier is rozengeur en maneschijn hoor. ’s Nachts is er vaak hondenconcert. Er zijn hier heel veel straathinden. Overdag slapen ze veel en zijn ze ook niet te horen. Maar zo gauw het donker wordt veranderd dat! Dan grommen en blaffen ze tegen elkaar en lijken ze hun gebied te verdedigen. Als er 1 begint stemmen alle hinden van de buurt mee in. Dat zijn dan tussen de 40 en 60 honden….je kunt je misschien voorstellen hoe dat klinkt……tegenwoordig slaap ik er doorhaan, maar de eerste week zorgde dat voor frequent onderbroken slaap.

De honden zien er soms erg gehavend uit. Velen hebben kale plekken of wonden. Andere zijn kreupel. Mensen en honden gaan elkaar negerend over straat. Ze woelen vaak in vuilnishopen, op zoek naar eten. Vorige week zag ik een hond met een enorme rat in zijn bek. Niemand die voor ze zorgt. Af en toe is er een hond aan een lijntje te zien….die hoort dan bij iemand. Maar dat komt niet zo vaak voor.

Katten zijn hier zeer zeldzaam. In de tijd dat ik nu hier ben heb ik er pas twee gezien.

Vogels zijn er ook veel hier. Heel veel gezellige musjes, bij de tempels zitten altijd duiven, en er zijn veel kraaien.

Er zijn ook mooie Aziatische vogels waar ik de naam nog niet van ken.

Gistermiddag om 15.00u as er weer een treffen met de muzikanten. Deze keer had een van hen ook zijn eigen instrument bij zich. Dat was fijn. Hij speelt een Sarengee, een soort viool. Het ziet er erg simpel uit, maar het klinkt erg mooi, helder en het heeft een prettig volume. We speelden afwisselend en er luisterden een paar mensen. De muzikale uitwisseling was fijn. We leerden van elkaar. 

In ieder geval is er niet zoveel te vertellen…..Ik mis Willeke wel. Het was altijd gezellig met haar op onderzoek uit te gaan en een hapje te gaan eten. Maar ik merk dat de rest van de groep gelijk meer aanwezig is, en er ook is om leuke dingen me te doen. Vanavond ga ik met Debbie en Ludya eten. Ze hebben een restaurantje ontdekt waar het echt smullen is. Aan mijn kleding is duidelijk te merken dat er al een aantal kilootjes afgevlogen zijn. Kleren die mij eerst strak zaten, zitten nu weer comfortabel. Er is geen weegschaal in de buurt, dus hoeveel het werkelijk is, moet ik jullie schuldig blijven.

Het komt allemaal goed. 

Jutho en Dal Bhaat

Gisteren hadden we weer taalles op de PLC. We kregen allerlei groeten, kruiden, soorten smaak, fruit enz. Enz. Wel twee bladzijden vol! Dat was wel erg veel. Mar goed, het was wel nuttig, want rond 11.00u verlieten we de school met onze leerkrachten en liepen naar Thamel. Daar hebben we een restaurant bezocht, waar ze de traditionele Daal Bhat maken en serveren.

Daar aangekomen dronken we eerste de nationale Masalaa Chiyaa (thee). Hierop volgde een les in netjes eten volgens Nepalese gebruiken. Dat houd in dat ik met 1 hand moest eten, voor en na het eten mijn handen met water moest wassen zonder ze af te schudden. Ook is het zeer grof om tijdens het eten je neus te snuiten, daar verlaat je het gebouw voor, om op straat je neus te snuiten. Eigenlijk wordt er tijdens het eten niet gepraat.

Het eten was heerlijk! Gewone rijst in het midden en dan verschillende sausjes en dingetjes eromheen. Hier van links naar rechts; groene spinazie, sausje met kip, sausje met kikkererwten, sausje met ? en tot slot kruidig gebakken aardappeltjes, en iets zoets met een vrucht. Het was echt erg lekker. We hebben allemaal netjes kunnen eten en onze kleren zagen er ook daarna nog prima uit.

Omdat deze dag waarschijnlijk de laatste dag is dat Willeke bij ons in de klas meedoet, hebben we (bijna) allemaal onze Nepalese kleding aangedaan die me inmiddels allemaal hebben. Willeke heeft morgen een dag vrij om te shoppen voor de dingen die ze in Jumla nodig heeft…..en als alles meezit vliegt ze daar woensdag al naartoe. Dat vind ik wel een beetje jammer. Ik mag haar graag. Sinds twee dagen delen we ook mijn kamer omdat PGH te weinig plaats had. Het zou zo leuk en gezellig zijn als er komend weekend nog zou kunnen zijn…..zaterdag is er namelijk in het Hyat hotel een Kerstbazaar en op zondag zijn we uitgenodigd door Sinterklaas om met hem zijn verjaardag te vieren! (Dit hoorden we gisteren op het consulaat.)

O ja, dat had ik nog niet verteld he?

Nadat we gegeten hadden ben ik met Willeke naar de VSO office gegaan. Daar heb ik mijn kleurpotloden opgehaald en had een gesprek met Sweta. Willeke sprak Smriti over haar placement.

Het Nederlandse Conuslaat is niet zo ver van VSO-office. Willeke en ik hadden daar met Jimmi afgesproken. Hij lijkt de mevrouw van het consulaat goed te kennen.

Het was een hele vriendelijke open en geïnteresseerde vrouw! We hadden een prettig onderhoud. Ze vertelde over een incident waar ze bezig was geweest. Soms misdraagt zich een Nederlander, zelfs op de voor Boeddhisten heiligste Stoepa van Nepal….Ook in zulke situaties kun je rekenen op hulp van het consulaat.

Ondertussen schaam ik me wel dat sommige mede- Nederlanders zich zo misdragen kunnen. Gewoon zonder na te denken en zonder rekening te houden wat voor de mensen waartussen zo iemand zich op dat moment bevindt, handelingen doet die gewoon niet door de beugel kunnen….

Maar goed, we zijn niet allemaal hetzelfde, en ik kan mij alleen maar voornemen het in ieder geval anders te doen.

Door het consulaat zijn alle Nederlanders in Kathmandu en omstreken uitgenodigd om komende zondag naar het Sinterklaasfeest te komen. Daar heb ik wel oren naar natuurlijk. Hoe zal het zijn die Goede Sint hier in Nepal te ontmoeten…..

Vandaag hebben we dus een dagje over educatie in Nepal gehad. Jimmi nam ons mee naar een heel fijn restaurantje; “1905” Daar kregen we te horen hoe het educatie systeem van Nepal in elkaar zit.

’s Middags zijn we naar het minster van educatie geweest. Daar kregen we een kleine tour door het gebouw, een presentatie van een ministerieel medewerker en Sweta gaf ons uitleg over verschillende formulieren die we moeten bijhouden en invullen als we op ons placement zijn. Het was een volle dag! Maar erg leerzaam. We kregen op veel vragen antwoord.

Morgen komt Raj terug van zijn reis naar Cambodja. Het zal dan overmorgen waarschijnlijk duidelijk worden wanneer wij naar de Terai gaan, Tikapur voor mij dus.

Vanavond gaan we in het Jak-restaurant eten. Het afscheidsetentje voor Willeke…..

Ik geniet van de mailtjes die ik krijg. Ook het volgen van jullie activiteiten op Facebook is iets waar ik ieder dag naar uitkijk. Vaak ’s morgens. Voor jullie is het dan nacht, maar hier is op dat tijdstip de internet verbinding het beste.

Lieve groetjes…..

Een vrije dag; Toeristen dag, genieten.

De Kutra Sarwal is helemaal naar mijn zin. Ik kreeg er al veel complimentjes over, ook van Nepalese heren. Die zeggen dan in het voorbijgaan; "Bheri Ramro, nice dress." Haha, het is best leuk om dat te horen.

Vanochtend kwam Emilie met enkele muzikanten van de Dalit-groep waaraan zij Engelse les geeft. Ze hadden nog nooit een harp gezien. Ze waren erg onder de indruk van de klank. Op dinsdag komen ze nog eens terug, dan met meerdere en ze nemen dan ook hun eigen instrumenten mee. Ik kijk er al naar uit.

Na de harpsessie ben ik de stad ingelopen. Eerst langs het ministerie van educatie. Daarnaast bevind zich namelijk een hele mooie rustige plek; “The Garden of Dreams” O, wat was het daar mooi! Een soort kasteeltuin, maar dan in Oosterse stijl. Heerlijk even zitten lezen in de schaduw.

Daarna doorgelopen langs de grote straat, tot aan de Rani Phokari, oftewel Queens pond,   richting Asan. Rani pokhari zijn opvallend witte gebouwen die aan het water liggen.  Daarin zwemmen HELE grote goudvissen.

Asan is ook een markt, veel kleine winkeltjes, maar veel meer lokaal dan Thamel. Eigenlijk is Thamel alleen voor de toeristen…. De prijzen zijn hier ook vaak 50% lager.

Op de terugweg kwam ik weer langs de Stoepa van gisteravond. Nu had ik wel mijn fotocamera bij me. De foto’s staan op de volgende link;

veel te fotograferen

Eergisteren heb ik er ook al een album opgezet;

veel te vertellen

Foto’s uploaden gaat naar Facebook gewoon veel sneller dan naar Picasa. Dat komt waarschijnlijk wel doordat ze op Facebook gecomprimeerd worden.

Rond 17.00u was ik weer in de PGH. Samen met Debbie en Ludya, zijn we naar Lazimpat gelopen om daar onze alledaagse Kurta Sarwaals op te halen. De kleermaker had ze heel netjes gemaakt, maar mijn broeken zijn wel enorm geworden……veel plaats, en heel comfortabel.

Daarna ben ik met Willeke gaan eten bij “Dolce Vita” een echte Italiaan! Heerlijk knoflookbrood, zalige canneloni’s met mozerella en spinazie, en dan…..Cappuccino.  Dit allemaal onder het motto dat we dit soort eten lang niet meer zullen kunnen krijgen.

Het was een fijn dagje.

Morgen staat het bijwonen van een mis op het programma samen met Willeke, en daarna gaan we naar Patan, het oude hoofdsteden van de Vallei. Er zijn veel Tempels en een voormalig koninklijk paleis. Ik zal mijn camera maar weer meenemen…..

O ja, nog een goed berichtje. De dinsdag voor dat ik naar Nepal vertrok, was ik op een stenen trap gavallen. (en mijn moeder had me nog zo gewaarschuwd voor die trap) Met mijn knieschijf precies op een treerand. Het deed zo’n pijn dat ik serieus dacht dat hij gebroken zou zijn. Maar goed, gekoeld, een zalfje en wat ontzien toch maar door gegaan. Hij bleef lang pijn doen, vooral trappen aflopen…. Het leek vorige week wat beter te gaan, maar de hash zorgde voor een behoorlijke terugval. Maar vandaag is de eerst dag dat ik normaal kon lopen en de trap zonder pijn op en af kon. Gelukkig maar, ik begon me toch wel zorgen te maken, of er niet meer aan de hand zou zijn….Het was ook lastig, want als we tijdens de les op de grond zitten, mogen de voetzolen niet naar iemand wijzen, dat is zeer grof!

Over de gebruiken zal ik het ook nog een keertje hebben…. Maar voor nu; Bedankt voor het volgen van mijn Blog, en Welterusten.

Saraswati

Ik heb mij zelf getrakteerd op een mooi schilderij van Sarasvati. Ze wordt in de Vedas beschouwd als moedergodin van de stroom, van oorspronkelijk de oer-oceaan, het vrouwelijk aspect van schepping, de vruchtbaarheid. Daarna is zij, voornamelijk als Hindoeïstische godheid, de godin van kennis en kunst, muziek en dichtkunst, wijsheid, schrift en literatuur. Want dat alles borrelt als vanzelf op uit het aldoordringend water van de oer-oceaan, de bron van alle leven.
In 1992 kocht ik op Balie een mooi houten beeld van haar en nu dit schitterend mooie schilderij.

Ondertussen mis ik wel lekker volkorenbrood en chocolade koekjes..... ;-)
ja en het dansen en de harplessen, het eten bij moeders....natuurlijk mis ik dat wel een beetje en nog wel wat andere dingen ook...maar er is hier zoveel te beleven dat het ruimschoots gecompenseerd wordt.

De tweede week van de taallessen zitten er alweer op. Het lukt al om een redelijke conversatie binnen de klas te voeren. Ook in de winkeltjes lukt het om wat woorden te spreken en de mensen zijn dan heel behulpzaam om de ontbrekende woorden in te vullen of foutjes te verbeteren.

Ik geniet met volle teugen van al het nieuws.

Morgen komt Emilie naar de PGH met een aantal Dalit muzikanten. Ze willen graag de harp zien en horen. Ik hoop dat ze ook hun eigen muziekinstrumenten meenemen. De Dalits zijn van de laagste kaste. Het kastensysteem is hier nog duidelijk aanwezig. Deze mensen mogen niet aangeraakt worden omdat ze onzuiver zouden zijn.

Ik ben benieuwd hoe het zal gaan morgen.