Nepalees.....

Nepalees, lastig taaltje.

we hebben nu 3 dagen les gehad , hier een klein deel van mijn schrift. Daar 

Namaste (Ik groet de God in jou) Namaste.

Mero naam Ingrid ho. (mijn naam is Ingrid)

Mero deshko Holland ho. Mijn land is Holland.

Tapayko naam ke ho? (wat is jouw naam?)

Tapayko desh ke ho? (welk is jou land?)

Wahaako deshko Debbie ra ludya ho? (uit welk land zijn Debbie en Ludya?)

Wahaako deshko Bayalaat ho! (ze komt uit Engeland!)

Mero Ghar Kathmandu ho.  (De stad waar ik leef is Kathmandu)

Malaai ek kilo aamp dinus. (geef mij aub 1 kilo mango’s)

Tapaai laai suntala manparcha (jij houd van sinasappels)

Tapaai laai dahi man pardaina (ze houd niet van yogurt)

Tapaailaaina? (en jij?)

Tapaailaai kun rangko Jholaa manparchha? (Welke kleur vind jij leuk voor je tas?)

Malaai gulaphi rang Jholaa manparchha! (Ik vind roze leuk voor mijn tas.)

Het is maar dat jullie een ideetje krijgen……

Ondertussen heb ok nog wat foto’s op Piccasa gezet. Het zijn de eerste toeristische indrukken, op de eerste dag toen we met Jimmi en Linda door Thamel liepen en met de riksha terug gingen naar het hotel.

Als ik het goed heb is dit de link https://plus.google.com/photos/108709208871608990516/albums/5675904331500542129 

Avontuur op het vliegveld en Douane.....

We zijn nog niet helemaal een week hier en veel dingen raken al gewend. Zoals slapende honden op straat, koeien midden in de marktstraat of een brug blokkerend, Hindoeïstische  priesters in hun kleurrijke verschijning…..van het straatbeeld kijken we niet meer zo op.

De taallessen aan snel. Ze zijn nauwelijks bij te houden. Gisteren heb ik een half uurtje moeten missen, toen ze zo’n 4 bladzijden in hun schrift nog volgeschreven, in het Nepalees. Je kunt het vergelijken met 2 hoofdstukken per dag van de vroegere lessen in Frans of Engels op de middelbare school. Ik heb besloten zoveel mogelijk woorden op proberen te pikken en mijn doel is korte zinnetjes te kunnen spreken.

Verder blijkt het heel handig te zijn om de cijfers in het Sanskriet te leren en kennen. Mensen in winkels proberen soms aan toeristen iets meer te vragen. Ze kijken er wel van op als een westerling de cijfers kent en kan zeggen; “Aaa, maar hier staat dat het ….kost.”

Gisteren heb ik wel weer een avontuur mogen beleven. Mijn kartonnen dubbele doos was zondag al aangekomen in Kathmandu. Met daarin op de 1^e plaats mijn harp! Ik begon langzaam toch wel een beetje bezorgd te raken over het feit dat hij daar zolang al stond en wilde ook graag weten of de doos het gehouden had enzo. Eergisteren zou Gopaal met mij naar het vliegveld zijn gegaan, maar daar kwam iets tussen.

Op woensdag dus naar het vliegveld. Niet met Gopaal maar met Premm. De conciërge, postman, automonteur en manusje van alles. Tijdens de rit erna toe kreeeg ik ook andere delen van Kathmandu te zien. Rijkere en armere. Ook fijn om eens buiten de spits, meer te kunnen zien dan al dat verkeer. De huizen zijn vrolijk gekleurd en de kleding van de mensen ook. Alleen zijn er nu al steeds meer mensen in grauwe jacks met sjaals omdat ze het best snel koud hebben.

Op het vliegveld gingen we eerst naar Qatar airlines. Daar kreeg ik wat wachten en uitleggen, en vervolgens nog goedkeuring krijgend van de Big Boss van Qatar, mijn “refund money ” en wel $ 100,=, dat kreeg ik in NPR 8.000,= Dat was wel prima! Het kostte ons ongeveer een uur.

Daarna met de auto naar de douane van het vliegveld. Zo, dat is wel even iets nieuws kan ik jullie vertellen. Er waren honderden mannen en ik zag maar twee andere vrouwen. Ik was zo blij dat Premm bij me was. We waren nauwelijks uit de auto toen er al een tweetal mannen onze richting uit kwamen en Premm aanspraken. Het waren een soort mannen die bekend zijn met de douane mensen en versneld door de 5 tot 8 kantoortjes kunnen gaan, en ook minder bij ieder kantoortjes hoeven te betalen…..tja….

Ze bestudeerden mijn papier dat ik in A’dam had ingevuld en zagen ergens het getal 245,00 staan. Daarop vroegen ze mij NRP 20.000,= te betalen! Jaja, zo gaat dat. Maar goed ik was al gewaarschuwd. Ik reageerde direct met te zeggen dat ik het pakket dan wel daar zou laten, omdat het dat helemaal niet waard was. Uiteindelijk kwamen we uit op een bedrag van…ja….NPR 8.000,= Zal dat nou toeval zijn….of niet? Ik zal het nooit weten.

Het duurde een eeuwigheid. Af en toe gingen Premm in ik eens kijken hoever de mannetjes gevorderd waren. Volgens Premm was het er helemaal niet druk, normaal gesproken zou de hele hal gevuld zijn met krioelende mensen, en buiten zouden al die mensen wachten die net als wij nu mannetjes opdracht gegevene hadden om hun pakket te regelen. We zagen ze steeds in de weer;  pratend, zwaaiend en soms fluisterend, maar druk, en ze vorderden. Na ongeveer twee uur wachten kwam het pakket dan eindelijk naar een doorgeefluik en werd het door twee behoorlijk magere maar sterke kereltjes de auto in getild. De doos was nergens gedeukt, wel open….de douane had alles bekeken. Premm moest ervoor naar binnen komen om uit te leggen waarom ik de spullen die daar in zaten mee had willen brengen naar Nepal. Hij heeft het mooi uitgelegd. Ik ga muzieklessen geven in Dhangadhi…hihi. Daarna was alles oké. Een half uurtje later waren we op de VSO office en werd het instrument tevoorschijn gehaald.

De harp was niet eens erg ontstemd. Ik speelde een kort riedeltje en kreeg gelijk iedereen van de Office naar die ruimte. Hihi. Ook Arlene, onze Big Boss, kwam aangesneld. Zij had het gelijk over een “fundraisingconcert” Ik zei dat als iemand anders het organiseert ik wel wat zou kunnen spelen.  Ze begon helemaal te stuiteren! Werd vreselijk enthousiast. Ik heb het niet gezien, maar Jimmi die er ook was vertelde mij dat later. Nou we zullen wel zien. Niemand van de Nepali kende het instrument. Dus ja, het is nu een rariteit…hihi.

’s Avonds heeft Jimmi een aantal van ons meegenomen naar een Japans restaurant. Ik heb voor de eerste keer met stokjes gegeten en ging zelfs zonder honger de deur uit.

Na het eten heeft Willeke mij nog even bijgepraat over alles wat in de taalles gemist had, en dat was nogal wat. Bedankt Willekeji. (wanneer je ….ji zegt, is dat meer beleefd)

Ik ga dadelijk weer naar “school”.

Ik vind het leuk om jullie zo op de hoogte te houden, ook al heb ik geen idee hoeveel mensen het nu lezen. Maar dat maakt niet uit. Ik heb het nu jou kunnen vertellen.

De eerste dagen in Kathmandu.

De eerste dag van de VSO In – Country training zit erop. Dat is wel weer even wat anders om in de schoolbanken te zitten. We zijn nu met 8 man. Eva (Po), Beth, Ludya, Debbie (GB), Benji, Cora (PH), Willeke en ikzelf (NL).  De taalcursus wordt natuurlijk in het Engels gegeven, dus ik zit steeds in 3 talen te denken en te vertalen. Vermoeiend. Maar doordat we nu veel concreter en bruikbare dingen oefenen, stimuleert het wel het leren en lijkt het sneller te beklijven.

Na de taalles hadden we een deel over veiligheid.

De lunch wordt daar ter plekke verzorgd. Dat scheelt. We hebben berekend dat we ongeveer zo’n NRP 600,= per dag hebben om te eten e.d. Dat is € 6,=. Niet te veel he?

Morgen ga ik met iemand van the Staff naar het vliegveld. Ik krijg dan een vergoeding voor het feit dat ik bijna 3 dagen zonder mijn koffers gezeten heb. Een mooie troost denk ik, en mooi meegenomen. Ook ga ik dan mijn harp ophalen, en dat zal wel een heel avontuur worden. Er werd mij verteld dat daar wel enkele uren mee gemoeid zullen zijn. Ik ben benieuwd.

De dag werd afgesloten met een Dinner, waar alle VSO medewerkers die in Kathmandu zijn bij waren. Het was heel gezellig. Er werden twee spelletjes gedaan waarmee we de namen oefenden en elkaar wat beter leerden kennen. Vanavond waren we dan nog allemaal uitgenodigd in een cafeetje dichtbij, met Jazzmuziek, maar ik ben nu te moe. Dus gebruik ik even de tijd om alles een beetje bij te werken.

een straat in de Thamel.

Gisteren was ik na een lekker ontbijt van Banana-porridge en koffie, me Willeke en Debbie naar de Thamel gegaan. Daar waar al die leuke winkeltjes zijn. Ik had geen idee wanneer ik mijn bagage weer zou zien, dus heb eek twee broeken en twee shirts en een heerlijke zachte knuffelige omslagdoek gekocht. De broeken en shirts zoals die op de festivals te koop zijn, hebben mij nu ieder minder dan € 3,= gekost! Ik kocht ook een paar flip-flaps (slippers) om mee onder de douche te kunnen. Het was zalig om weer fris en schoon te zijn. Ja, hoer in het hotel is een douche, en warm water….er is sowieso veel meer luxe dan ik verwacht had. Dat zal veranderen wanneer we in Dhangadhi zijn…..

Gisteravond haalde Emmely van VSO ons op voor een concertje van een Dalitgroep in een restaurant. De lokale folk muziek is best leuk. Er was heel prima naar te luisteren. Er werd door een van de muzikanten ook af en toe expressief en gracieus gedanst. Echt de moeite waard.

Ik geloof dat ik jullie wel helemaal bijgepraat heb…… Er is zoveel nieuws en de indrukken houden maar niet op….het voelt meer alsof ik nog op vakantie ben…. Ik ben nieuwsgierig en geniet. Ik heb nog geen tijd gehad om iets te missen, behalve dan die koffers van mij he….

De reis naar Katmandu

Dan is de grote reis en het avontuur ineens echt begonnen. Eerst na klussen op maandag met de reddende engel Michel. Daarna met mijn moedertje naar Maassluis. Het was fijn daar nog wat tijd door te brengen en ook de laatste administratieve dingentjes weg te werken. Paul bracht ons de volgende dag naar Schiphol. Het was een waardig afscheidsritje door het mooie Zuid-Hollandse landschap. Over dijkjes, langs pittoreske boerderijtjes, koeien in  de wei, aalscholvers, eenden en hoenders…..

Op Schiphol kwamen Yvette en Saskia uitzwaaien en brachten daarna nog mijn moeder naar het perron. Het zag er heel even naar uit, dat Joris van “Hello goodbey”  zou gaan filmen, maar we zouden te laat door de gate gaan….is ook niet erg, het was een mooi afscheid. Samen met Willeke, die ik voor het eerst op Schiphol in levende lijve zag, ging  ik de lucht in. Mooi hoor, zo boven de wolken. Ook  “London by night” van bovenaf gezien is de moeite waard.

Van London naar Doha ging wel fijn. In het vliegtuig is toch weinig ruime om te bewegen maar wel een aantal uurtjes geslapen. Net op tijd wakker om de zon op te zien komen achter een bergketen. Spectaculair! Wat een kleurenpracht!

Nu in Doha. Heel veel mensen op het vliegveld, buiten niets dan zand, kiezel, woestijn en een paar palmboompjes. Willeke en ik zijn moe, en een beetje daas. Ik type dit bericht in de hoop niet in slaap te vallen. Willeke slaapt naast mij op een stoel.

Op naar het volgend vliegtuig voor het laatste stukje van de reis.

Het laatste stuk van de reis heb ik veel geslapen. Boven India moesten de luikjes dicht omdat het anders te heet zou worden.

In de buurt van Katmandu mochten ze weer omhoog. Het spektakel dat daar te zien was is bijna niet te beschrijven. De Himalaya links en rechts van het vliegtuig…zo enorm groot. De zon scheen erop en kleurde het in wit, geel en oranje. Aan de voet van deze gigantische bergketen lag een pak wolken, die door de al bijna ondergaande zon roze kleurden! Wat een welkom! Nepal, namaste…

Op het vliegveld hebben we onze visa papieren ingevuld. Zo door alle douane door gekomen, op zoek naar onze koffers. Tijdens de zoektocht liepen we Debbie uit London tegen het lijf, ze was samen met Ludya. De koffer van Willeke was er zo, maar die van mij kwamen maar niet op de band…. Toen het duidelijk was dat de mijne niet kwamen, naar “the officer of lost luggage” Blijkt dat ze mij fout geïnformeerd hebben op Schiphol. Mijn bagage zou niet door gestuurd worden naar Katmandu….en stond dus netjes in London!

Het rare is dat die van Willeke wel doorgestuurd werden, we stonden op een gezamenlijk ticket. Oké, papieren invullen, afspraken maken; De bagage zou er morgen zijn…..tja….na de vermoeiende reis koste dat wel even een klein traantje. Alles was zo weloverwogen ingepakt….

We werden netjes met een sjieke auto door VSO opgehaald van het vliegveld.

Uiteindelijk heb ik net, zondagavond om 21.00u, mijn koffers gekregen met hulp van Jimmi van VSO en Steps. Ik heb dus de eerste nacht in mijn reiskleren geslapen, de 2^e nacht kreeg ik iets van Debbie. De andere VSO-ers stonden gelijk klaar met van alles.

Vrijdag avond namen Jimmi en Linda ons mee naar een Nepalees restaurantje . Iedereen heeft er lekker gegeten. Het was dus ook helemaal  niet scherp, maar lekker gekruid.

De volgende dag hebben Jimmi en Linda ons de buurt laten zien. We maakten een fijne voettocht naar het oude centrum, Durbar Squer. Daar zijn een heleboel kleine winkeltjes zo groot als een garagebox. Daar zijn o.a. alle souveniers te krijgen, maar dat hoeft natuurlijk pas tegen de tijd dat ik hier weer vertrek. We zijn gelopen tot we bij de tempel kwamen van “the living Goddess” heel speciaal. Jimmi organizeerde dat we met de riksja terug gebracht werden naar het hotel.

We wonen de komende weken in “the Pacific Guest House”

’s avonds zijn er toch vaak powercuts. Dan is Katmandu echt wel donker. Er is dan ook geen internet. De afgelopen dagen waren we steeds net terug en klaar met ons programma, als de stroom er weer af ging. ’s Morgens is het allemaal prima, maar ja dan slaapt in NL en BE nog iedereen….. Gelukkig kon ik twee keer even snel op Facebook.

Ik was aangewezen op laptops van anderen omdat mijn laptop leeg was, en de kabel in mijn bagage zat….

Jaja, zondagavond nu. Het lijkt wel alsof ik al een week hier ben. De inrukken zijn enorm. Het stinkt hier helemaal niet, maar eerder een potpourri van lekkere geurtjes, van eten, en offeressence. Vaak wat zoetig zonder dat het weeïg wordt. Er is heel veel verkeer met uitlaatgassen die wij in NL zo’n 30 jaar geleden ook wel van de bussen en vrachtwagens kennen. Het verkeer is links, dat was even wennen. Het verkeer is heel bijzonder. Veel getoeter en het rijdt allemaal kriskras door elkaar, kruipt waar het tussen kan en ziet er net al te veilig uit. Toch vallen de ongelukken reuze mee.

Waar ik aan moet wennen is dat met nee knikt wanneer men ja bedoelt. Ook lopen volwassen mannen vaak hand in hand over straat. Dat ziet er een beetje aandoenlijk uit.

Over de verdere belevenissen  zal ik morgen bericht. Ik ben nu Zoooo blij dat mijn koffers er zijn en ik weer gewoon in mijn pyjama kan  slapen...  :-)

Inpakken en afscheid nemen.

Het is een drukte van jewelste. Veel mensen willen nog even persoonlijk afscheid nemen. Daar geniet ik enorm van! Het is echt hartverwarmend wat sommige mensen nu laten zien. Ik ervaar nu zoveel genegenheid, oprechte interesse en warmte. Het doet me echt heel erg goed.

Vorige week zaterdag stonden ineens Suzanne en Zoë voor de deur. Wat een verrassing zeg. Ze kwamen even binnen en kregen een glaasje vlierbloesemsiroop. 

We hebben het gehad over Nepal en wat ik daar ging doen.

Ik ga nog twee keer dansen voor in vertrek. 

Komende woensdag bij Musac en vrijdag avond in Herk-de-Stad. 

Ook daar verheug ik mij heel erg op.

Naast het afscheid nemen moet mijn hele huishouden in dozen verdwijnen, 

en moet ik uitzoeken welke 35kg waardevol genoeg zijn om mee te nemen.

De dagen zijn dan ook erg vol.

Voor ik vertrek moeten er ook nog enkele klusjes in/aan het huis gedaan worden….

ik hoop maar dat het er allemaal nog in past……

Tussen de bedrijven door heb ik afgelopen zondag een mis in de Jongerenkerk in Venlo op mogen luisteren. Het was een hele bijzondere ervaring. Niet het opluisteren, dat deed ik al eerder, maar Hub van de Bosch had mij gevraagd om iets tijdens de overweging te vertellen over het hoe en waarom ik naar Nepal ga, wat ik daar ga doen enzo. Nou dat heb ik gedaan. Het werd een soort biografisch verhaal, en dat het nu logisch en zinvol lijkt  deze stap te maken. Maar ook dat ik net zo goed meedoe aan alle materialisme en net zo ben als een ieder die tegenover mij zat...  Dit bleek nogal wat los te maken bij verschillende kerkgangers en dat uitte zich o.a. in warme praatjes en lieve groeten na de mis. Ook kreeg ik een deel van de missiecollecte om in Nepal op een goede manier te besteden. 

Echt geweldig! Een heel fijn afscheid.

Merlijn, een goede vriendin die ook harp speelt was er ook bij en speelde ook enkele nummers. 

Heel fijn dat zij het spelen in de Jongerenkerk gaat overnemen.

Voor sommige mensen is het niet helemaal duidelijk wat ik precies in Nepal ga doen. Het filmpje van Julie Wilson laat denk ik het duidelijkst zien hoe mijn werk in Nepal er uit zal moeten gaan zien;

Dit filmpje  is aanleiding geweest voor mij om echt te onderzoeken 

of ontwikkelingswerk voor mij een mogelijkheid zou kunnen zijn.

Er zijn nog wat spulletjes verkocht en dat wordt nog opgestuurd of afgehaald. Johan en Brigitte nemen een flink deel van de inboedel mee naar Amersfoort om daar een plek te geven. Nu hoef ik zeker maar twee containers te vullen en geen drie. Dat scheelt wel in de maandelijkse lasten. Heel fijn. Iedere Euro telt, zeker als ik er dadelijk rond zal moeten komen van een vrijwilligersvergoeding. :-)

Vandaag heb ik veel gedaan. Ben nu ook wel moe…..spieren ook. 

Ik ga nog even wat TV kijken en dan vroeg slapen. 

Morgen weer zo’n dag…..

Nou, nou….mijn geduld en sommige andere eigenschappen zijn tot het bijna uiterste op de proef gesteld. Tot twee keer toe in 14 dagen tijd was mijn huis bijna verkocht,….maar ja…net toch maar niet.

De bank deed in eerste instantie moeilijk over verhuren en ik zag me al helemaal als een gevangene van mijn eigen huis. Na de moed toch niet helemaal op te geven, nog eens alles verzameld en nogmaals in gesprek gegaan met de bank. Blijkt dat ze mij alleen geen schriftelijke toestemming geven. Maar zolang als de hypotheek betaald wordt is er niets aan de hand.

Nu gaat de makelaar een huurcontract opstellen met de jonge mensen die hier in juni al waren en hier het liefst 4 jaar komen wonen. Geweldig toch?

Nu op naar Nepal. Over 22 dagen vertrekt het vliegtuig.Dat is ineens toch wel dichtbij. 

Datum; 10-11-11 om 16.30u. 

Aankomst in Katmandu op 11-11-11 

Ik vind het een mooie en bijzondere datum.

Nu huis inpakken, en verhuurklaar maken. Abonnementen opzeggen, vaste overdrachten stopzetten, en hopen zoveel mogelijk van mijn familie, vrienden en kennissen nog afscheid te kunnen nemen!

Innerlijk ben ik er klaar voor. Mijn behoefte aan zingeving is met het vrijwilligerswerk dat ik in Nepal zal gaan doen, beantwoord.

De taal is nog wel een hele uitdaging, maar de “in country training” nog bijgespijkerd worden.

In de koffers mag ik tot 35kg meenemen. Dat is niet echt te veel he, voor twee jaar. Nu ja, daar zijn de meeste producten veel goedkoper.

O wat verheug ik mij op het avontuur dat Nepal voor mij in petto heeft. Als ik naar bovenstaande video kijk, krijg ik er nog meer zin in. Het geeft denk ik wel een goed beeld van wat ik kan verwachten. 

Huis verkopen; voor mij (in deze tijd) een echte uitdaging!

Gistermorgen lichtelijk misselijk wakker geworden, alsof het een voorgevoel was over wat de dag voor mij in petto had. Vervolgens komt daar hoofdpijn bij na een telefoongesprek met de RABO-bank.......Ze lieten me weten dat het alles behalve zeker is dat ze mij zullen toestaan de woning te verhuren. Inmiddels hebben ze gewoon ronduit geweigerd daar toestemming voor te geven. Dat maakte mij wel even van streek; Nu zo dicht bij, alles geregeld, overal doorheen gekomen..... Ik heb besloten om het bezoek aan mijn tante in Maassluis een weekje uit te stellen.
Belde net de makelaar dat hij een nieuwe potentiële koper heeft, die mij huis hoogstwaarschijnlijk zou willen kopen om het zelf te verhuren! Hoezo op en neer geslingerd worden..... Maar dit bericht geeft mij weer moed! Ik blijf vertrouwen dat het allemaal goed gaat komen. De toekomstplannen wachten, nu nog geduldig, maar de tijd begint te dringen. Woensdag komt ze met de makelaar naar mijn woning kijken. 

Mijn woning op Funda

Door alle assessements heen gekomen, medisch goedgekeurd, komende maandag nog twee inentingen, visum is geregeld, en net de tickets in huis. Vertrek op 10-11-11 om 16.30u. naar London. Bij het prijzencircus van V&D een prachtige kofferset gekocht. Op mijn e-reader staan 124 boeken en de harde schijf staat boordevol films die ik van DVD's omgezet heb. Boven zijn 2 kamers al zo goed als ingepakt, en verschillende kasten beneden zitten al in dozen gepakt.

Alles zal/zou een zin krijgen als het door kan gaan. Wanneer de woning niet verkocht wordt, zal ik me als een gevangenen van mijn woning voelen. Geen vrijheid....geen keuzemogelijkheid te gaan werken waar het zinvol is, nodig is, waar werk is. Het is zelfs niet mogelijk om dan in het Westen van 't land werk te zoeken... Ik zal er op zijn minst een behoorlijke deuk van krijgen. De behoefte aan zingeving is echt enorm!

DUIM, Duim, duim......duim.........duim.......